Sweet December

Σκέψεις, λέξεις,μάχες,πλεύσεις

2012-02-10T11:47:00.003+02:00

Εχω μια καλή φίλη απο το νησί, με την οποία δεν έκανα πολυ παρέα αλλά περασαμε 10 μέρες στο εξωτερικό και τα "βρήκαμε" μεταξύ μας σε ανέλπιστα μεγάλο βαθμό. Βάλαμε ένα σακίδιο στην πλάτη και χρησιμοποιήσαμε ότι μέσο υπήρχε και δεν υπήρχε για να φτάσουμε από το Μιλάνο στην Κυανή Ακτή, τις Κάννες, το Μονακό, το Κομο, το Λουγκάνο.

Η Κατερίνα είναι χωμένη στα βιβλία της, μια κινητή εγκυκλοπαίδεια και βαθειά σκεπτόμενη, δίχως αυτό να σημαίνει πως απέχει απο τη ζωή, είναι μια χαρά ένα πλάσμα που προσαρμόζεται. Μιλώντας στην Κατερίνα για ένα θέμα που με απασχολούσε, η Κατερίνα είπε οτι κάπου είχε διαβάσει και της άρεσε πως τίποτα στη ζωή δεν αλλάζει εύκολα, πως η ζωή είναι βίαιη. Η γέννα εμπεριέχει τη βία, ο θάνατος έρχεται βίαια, ακόμη και ο έρωτας είναι βία. Οι δύσκολες αποφάσεις έχουν ψυχολογική βία, οι μεγάλες αλλαγές προκαλούν τη βία μέσα μας. Η πάλη με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι βίαιη. Η προσπάθεια να καλλιεργήσεις κάποιες σχέσεις κρύβει μεγάλη βία. Τίποτα δεν έρχεται πολύ πολύ εύκολα. Αν αποδεχτούμε αυτή την άποψη για τη ζωή, τότε ίσως χαλαρώσουμε λίγο….ίσως δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι.

Για τη δική μου περίπτωση σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι αυτές τις μέρες, πως βίωσα μεγάλη βία. Βία από τη ζωή(;). κάποιος όμως με τη βία επενέβη στο σώμα μου και την ψυχή μου και δεν ήταν άλλος από τον Καρκίνο. Το να αποδεχτείς κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο, είναι κάτι που σου επιβάλλεται. Είναι μια βία εσωτερική, μια πάλη του «εγω» με τον Καρκίνο αλλά και του «εγώ» με το «εγώ». Οκ, η ζωή προχωράει, οι πληγές όμως μένουν. Ξεθωριάζουν, δεν θα πώ το αντίθετο, αλλά μένουν έστω και ξεθωριασμένες. Για να αλλάξω κάτι στη ζωή, αποδέχομαι το γεγονός πως πρέπει να παλέψω πολύ με τον εαυτό μου, να παλέψω για να ξεχάσω, για να αποτινάξω την αίσθηση πως κάτι έχασα, πως κάτι στερήθηκα. Θέλει κόπο για να φύγεις από μια κατάσταση, για να καταλάβεις πως κανένας πια δεν σε «νταντεύει» και δεν σε βλέπει σαν άρρωστη για να σου κάνει τα «χατήρια». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά καμιά φορά θες περισσότερη ευγένεια(;), καλοσύνη(;), υπομονή(;). αυτό είναι η μια άποψη, η άλλη είναι πως οι άνθρωποι θα αποφασίσουν να σου συμπεριφέρονται όπως πριν γιατί γι αυτούς δεν είσαι το άρρωστό τους παιδί, ή ο άρρωστος συγγενής ή φίλος. Σε βλέπουν καλά, και σε έχουν εντάξει στη ζωή όπως πριν. Κανένας δεν θα μπει στη θέση σου, ιδίως τώρα που σε βλέπει πως φαίνεσαι και καλά…
Όποτε και αν ανοίγω αυτό το θέμα σε κάποιο ποστ μου δεν καταλήγω πουθενά…Μπορεί τόσες μέρες να μην έγραφα γιατί πατώ πάνω σε λεπτές ισορροπίες, τελικά ποια είμαι;;; Που με πήγε η ζωή και που την άφησα να με πάει; Δεν έχω τις απαντήσεις αλλά καμιά φορά όταν ρωτά τον εαυτό σου κάποια πράγματα ίσως καταλαβαίνεις προς τα πού οδεύεις. Είμαι η SD εδώ για όλους εσάς, για τους συναδέλφους στη δουλειά είμαι απλώς μια ακόμη κοπέλα, για κάποιους φίλους είμαι η ψυχή της παρέας, για την κολλητή μου είμαι γκρινιάρα. Δεν το κρύβω πως κάποιες φορές βουτώντας μέσα μου βλέπω έναν διχασμενο εαυτό. Από τη μια να είμαι έξω, καφέδες-ποτά με τις παρέες δίχως τη σκέψη της αρρώστιας μου και από την άλλη μέσα, με το PC και καρκινοπαθής.
Με τη «Σ» μαλώνουμε, εγώ θα έλεγα διαφωνούμε, πολύ. Διαφωνούμε μάλλον γιατί είμαστε σε τελείως διαφορετικές φάσεις, γιατί η μια θεωρεί για την άλλη πως κάνει τα πάντα ή όσα μπορεί αλλά η άλλη δεν το βλέπει. Διαφωνούμε για τη ζωή, για το πώς τη ζει, πως τη ζω, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε μαζί, που αναλώνουμε τον χρόνο μας κτλπ. Πιστεύω όμως πως ως ένα σημείο όλα αυτά είναι ανούσια, και απλά η αφορμή για να εκτονώσουμε νεύρα και ναι, έχει να κάνει και με τον καρκίνο που πάντα από τότε που συνέβη μας φορτίζει και χωρίς να τον συζητάμε. Είναι μια κούραση που αιωρείται, είναι κάτι που δεν με αφήνει, με κρατά στο παρελθόν. Δεν είναι ένα, είναι πολλά και συσσωρευμένα. Είναι το τότε, είναι και το τώρα, δυο κόσμοι ξεχωριστοί, όσο και αν μοιάζουνε. Η μια απο εμάς, εγώ, θα ήθελα ξανά το παρελθόν, θα με βοηθούσε να έχω μια άλλη ζωή, ανέμελη, εύκολη, χαρούμενη, η άλλη, εκείνη, δεν θα άφηνε το παρόν της, την καινούρια της ζωή, το μέλλον. Έχουμε τόσο διαφορετική στάση απέναντι στη ζωή, δίχως η μια στάση να είναι καλύτερη απο την άλλη, το μόνο που ίσως μπορεί να πει κανείς, είναι πως το παρελθόν δεν μπορεί να σου δώσει κάτι, ότι έγινε τότε, έγινε...end of story...και ΠΡΕΠΕΙ να προχωρήσουμε...H κάθε μια απο εμας πια πρεσβεύει αυτά που έχει (κάποτε πρεσβεύαμε τα ίδια, ή έτσι πιστεύαμε) η καθε μια μας επίσης, βγαίνει η θηγμένη κάθε που μιλάμε έντονα. Είναι κάτι πρωτόγνωρο αλλά δεν είναι φετινό, συμβαίνει τα τελευταία 2 χρόνια. Στην αρχή με ενοχλούσε το ότι μόνο εγώ σκεφτόμουν πόσο ωραία περνούσαμε πριν 4 χρόνια, που μόνο εγώ ήθελα να παγώσω το χρόνο, τώρα δεν με ενοχλεί τόσο. Έτσι είναι, μαθαίνουμε όλοι σε μια νέα κατάσταση αργά ή γρήγορα. Δεν καταδικάζω τη "Σ", και αυτή έκανε και κάνει ότι μπορεί, σημασία έχει ο καθένας μας να κυνηγάει αυτό που θέλει, έτσι; Επισης, θα ήταν παράλειψη να μην υπογραμμίσω το ότι όποτε χρειαστεί "τρέχει" και μάλιστα, σε κανένα καυγά δεν έχει πετάξει τίποτα του τύπου "μιλάς εσύ που εγώ ήρθα στο χειρουργέιο, σε βοήθησα, σου στάθηκα;". Αυτό πραγματικά δεν το έχει πει ποτέ, και είναι μεγάλη της τιμή, άλλη στη θέση της θα το επικαλούνταν. Και το συμπέρασμα της «Σ» είναι «πρέπει να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε» και πως "είμαστε τόσο διαφορετικές αλλά θέλουμε να κάνουμε παρέα και το προσπαθούμε" και εκεί κάπου λήγει ο καυγάς και μετά απο δυο-τρεις ώρες πάμε για ποτό, και γελάμε όπως πάντα, και απολαμβάνουμε τη στιγμή δίχως να σκεφτόμαστε τι έχει προηγηθεί.

Μακάρι το πρόσφατο παρελθόν να ήταν αλλιώς, να ήμασταν αλλιώς, να είχαμε περάσει πιο εύκολα, να ζούσαμε όλους αυτούς τους κλυδωνισμούς, όμως τίποτα απο όσα ζήσαμε δεν αλλάζει, πέρα από κάτι…ο χρόνος, περνάει, κυλά πότε γρήγορα, πότε αργά και ρίχνει τους τόνους, μας βγάζει σοφότερους και η ζωή βρίσκει τον τρόπο να αλλάζει σταδιακά.

Χιόνι!

2012-02-07T11:23:00.002+02:00

Eυτυχώς που χιόνισε και είδαμε άσπρη μέρα!

έγραψε μια φίλη στο FB.

Δυστυχώς το βλέπω καθημερινά, το χαμόγελο έχει χαθεί από τα χείλη των γύρω μου! Από το πρωί που θα πάω στη δουλειά βλέπω μια κατήφεια, μια ανησυχία, μια στενοχώρια, μια μιζέρια.
Δικαιολογημένα; Αν με ρωτάτε και πρέπει να απαντήσω ειλικρινά, ναι δικαιολογημένα όλα αυτά με την κατάσταση που επικρατεί. Η διάθεσή μας έχει μειωθεί για πολλά. Εγώ (κλασσικά) προσπαθώ να μην επηρεάζομαι; Εύκολο; ΚΑΘΟΛΟΥ. Δεν μπορώ όμως να έχω περάσει τόσα, να είμαι 31 και να αποκτήσω έναν αναστεναγμό και καημό από τώρα για όλα τα επόμενα χρόνια. Γιατί (μεταξύ μας) η ανάκαμψη αργεί…

καμιά φορά νομίζω πως επειδή προσπαθώ και καταφέρνω να κρατώ την ψυχραιμία μου οι άλλοι με περνάνε για αναίσθητη…αλλά μια ζωή για το τι πιστεύουν οι άλλοι, πόσο δική μας ζωή είναι;

Καλό μήνα!

2012-02-01T23:22:00.003+02:00

πόσοι μήνες, πόσα χρόνια, πόσα ποστ με τον ίδιο τίτλο;;;

χάθηκα κάπου 15 μέρες....ήθελα φαίνεται και εγώ το break μου...

Στο διάστημα αυτό, πήγα στην Αθήνα για να με δει ο πλαστικός μου και να δούμε πως θα πάει με τις θηλές. Τελικά μου είπε να περιμένουμε για τις θηλές αλλά πάμε πολύ καλά (ουλές καλύτερα, και η σιλικόνη έχει "κάτσει" μια χαρά).

Μεσολάβησαν βόλτες, ξενύχτια, καφέδες, λίγη πίση στη δουλειά, παρεούλες αλλά και μέσα, τζάκι και κουβέρτα.

Έξω χιονίζει απόψε...η νύχτα είναι μαγική. Ο χρόνος λες και μπερδεύτηκε, τα ρολόγια δείχνουν 23.30 αλλά ο ουρανός μοιάζει να είναι ημέρας...Λευκή νύχτα, αξίζει να τη ζήσουμε...

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Κάποια πράγματα είναι απλά...

2012-01-14T12:12:00.001+02:00

«Το χαμόγελο δεν θα έρθει με τα ρούχα, τα κοσμήματα, τα σπίτια, τα αμάξια, τα λεφτά...Ότι και αν αποκτήσεις πρέπει εσύ να του δώσεις ζωή, χωρίς τη δική σου χρήση παραμένει άχρηστο…Ψάξε να βρεις αυτό που σου δίνει από μόνο του ζωή, ψάξε να βρεις το χαμόγελο κάπου αλλού, εκεί που η αγάπη περισσεύει, εκεί που σε σκέφτονται και σε ονειρεύονται και εσύ γίνεσαι όλο και πιο ζωντανός»

Μια βουτιά σε χαμόγελα και όμορφες αύρες έκανα χθες, Παρασκευή. Μου τηλεφώνησε το απόγευμα η παρέα του νησιού που ήταν από το μεσημέρι σε ταβέρνα και μέσα στα γέλια τους και τις φωνές μου αφιέρωναν τραγούδια δηλώνοντας πόσο πολύ τους λείπω και με έχουν επιθυμήσει. Ένα νέο μέλος της παρέας, μια κοπέλα, άρπαξε το τηλέφωνο γιατί ήθελε και αυτή (χωρίς να με γνωρίζει) να μου μιλήσει και μου είπε «Θέλω πολύ να σε γνωρίσω, πρέπει να είσαι και γ**** τα άτομα, όλοι εδώ μιλάνε για σένα με λατρεία, πρέπει να είχατε περάσει πολύ ωραία πέρσι». Και τι να πρωτοπεί κανείς για το πέρσι, ποια εικόνα να πρωτοφέρει στο μυαλό, ποια κουβέντα να βάλει μπροστά από την άλλη, ποια σκέψη πριν από άλλη, ποια βόλτα και ποια εκδρομή να ονοματίσει την καλύτερη;

Το τηλεφώνημα αυτό με «γέμισε» απ’την κορφή ως τα νύχια! Με έκανε να θυμηθώ πως για κάποιους ανθρώπους είμαι ακόμη σημαντική! Δεν το ήξερα; Το ήξερα, μα έχει άλλη χάρη και μάλιστα επιβάλλεται να μας το λένε ή να το νοιώθουμε μέσα από μικρές πράξεις αγάπης…Γι αυτά τα θαλασσινά «ζουζούνια» παρόλο που βγήκα από την καθημερινότητά τους δεν παύω να υπάρχω στο μυαλό και στη σκέψη τους. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτή, να σε θέλουν έστω και από τηλεφώνου στις όμορφες στιγμές τους. Τα παιδιά, μου άνοιξαν για μια ακόμη φορά τα μάτια: όταν αγαπάς κάποιον ειλικρινά, δίχως δεύτερες σκέψεις, όπου και να είσαι, δεν διστάζεις να του τηλεφωνήσεις αυθόρμητα για να πεις ένα "γεια τι κάνεις;" ή για να μοιραστείς κάτι, από ένα τραγούδι ως μια φράση «μακάρι να ήσουν εδώ». Δε σε νοιάζει με ποιους είσαι, δεν σε νοιάζει ποιος σε ακούει και αν θα σε κοιτάξει περίεργα που δείχνεις θερμό ενδιαφέρον για μια φίλη/φίλο, εσύ παίρνεις το τηλέφωνο και κάνεις αυτό που προστάζει η καρδιά, ή ο νόστος…

Οι φωνές των φίλων μου φόρεσαν ένα χαμόγελο στα χείλη και μια σκέψη πως όσο οι άνθρωποι σε επιθυμούν και σου τηλεφωνούν σημαίνεις κάτι για αυτούς και ας είσαι τόσο μακριά, και αυτό με γέμισε συγκίνηση και με έκανε να νοιώσω τόσο μα τόσο ζωντανή!

Το έχω πει πολλές φορές εδώ, με τους ανθρώπους νικάμε την οποιαδήποτε μάχη, αυτοί μας δέχονται και μας αγκαλιάζουν όπως είμαστε, βλέπουμε στα μάτια τους την αγάπη, ακούμε στη φωνή τους το ενδιαφέρον, νοιώθουμε τις θετικές τους σκέψεις να έρχονται προς το μέρος μας. Αυτή είναι η μαγεία της ανθρώπινης φύσης, να μην λέγονται όλα αυτά μα να τα νοιώθεις να υπάρχουν!

τελευταίος εορταστικός καφές

2012-01-08T22:45:00.003+02:00

στο σπίτι, και όπως μου αρέσει την Κυριακή, συντροφιά με το λαπτοπ!

η μέρα ξεκίνησε χαλαρά, συνεχίστηκε λαχταριστά, με φαί και κρασί παραθαλάσσια με τη "Σ", παρεούλα, κουβεντούλα...είδα και ένα καταπληκτικό φεγγάρι να φέγγει στη θάλασσα...το είδε και αυτή...

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Για τη ΡΟΖ 2

2012-01-07T16:48:00.002+02:00

Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Και εγώ πέρασα απο την κάσκα και ήταν δύσκολο, και εγώ είχα χάσει αρκετά μαλλιά και τις βλεφαρίδες μου όλες. Μου φαινόμουν χάλια τότε. Ξέρω όπως και άλλες πολλές γυναίκες πως οκ, το φρύδι μπορείς να το βάψεις αλλά βλεφαρίδες δεν μπορείς να βάλεις εύκολα. Να ξέρεις πως θα βγουν όμως, όπως βγήκαν και σε εμένα. Γενικά δεν έχω ακούσει καμία να μην ξαναβγάζει μαλλιά ή βλεφαρίδες. Απλά δυστυχώς οι βλεφαρίδες αργούν, θέλουν υπομονή για να ξεπεταχτούν. Θα τις βλέπεις να «σκάνε» σαν κεφαλάκια από καρφίτσα…αλλά πρέπει να κάνεις υπομονή για να μεγαλώσουν. Ξέρω από πρώτο χέρι πως δεν μας φτάνει το άγχος μας για το αν θα ζήσουμε, αν θα πάνε καλά οι θεραπείες, οι εξετάσεις κτλπ, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τη σωματική εξαθλίωση με μια αλλοιωμένη εμφάνιση. Πάντως ο χρόνος, από τη μια σκληρός και ανελέητος, από την άλλη φοβερός γιατρός, θα σε φέρει σταδιακά στο πως ήσουν πριν. Εγώ πλέον έχω φτάσει στα κιλά μου, έχει ξεπρηστεί το πρόσωπό μου, και κάθε μέρα (πέρα από το ότι μεγαλώνω :-Ρ) γίνομαι όλο και πιο πολύ ο παλιός μου εαυτός. Αυτό στο υπογράφωωωω! Αν με δει κάποιος δεν του περνά απο το μυαλό με τίποτα πως είχα κάποτε μια περιπέτεια υγείας τέτοιου μεγέθους. Και εσύ το ίδιο θα δεις σε σένα!

Πρόσεχε τη διατροφή σου, αθλήσου αν σου αρέσει, ξεκίνα με κάτι ήπιο, με περπάτημα για παράδειγμα, θα νιώσεις καλύτερα. Κάνε κάτι για τον εαυτό σου που θα σε ανεβάσει, είτε γυμναστική, είτε μια βόλτα, είτε μια μικρή πολυτέλεια. Συνήθως δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό για τους άλλους, γιατί όχι για τον εαυτό μας πρώτα; Όλα θα γίνουν, να μη προβληματίζεσαι για την εμφάνιση, προσπάθησε να σκέφτεσαι πως είναι παροδικό, είμαστε καλά και σε λίγο θα το δείχνουμε κιόλας! φιλιά πολλά!

Γράμμα στη Λίζα...

2012-01-06T18:02:00.004+02:00

Η Λίζα, ομοιοπαθούσα, προστέθηκε στην παρέα μας πολύ πρόσφατα και στο σχόλιο που μου άφησε εξέφρασε κάποιους προβληματισμούς...για την ακρίβεια, από ότι κατάλαβα ο μεγαλύτερος προβληματισμός της προέκυψε από μια ανάρτησή μου όπου αναφέρθηκα στο ότι κάποια στιγμή, σε κάποιο νησί, ξέχασα για λίγο, τελείως τον καρκίνο.
Όσα γράφω εδώ, όπως έχω ξαναπεί, είναι όλα όσα με εκφράζουν τη συγκεκριμένη στιγμή ή περίοδο. Όλες ξέρουμε πως αλλάζει η ψυχολογία και η διάθεση, πως πολλές φορές γινόμαστε έρμαια των ορμονών κτλπ, κτλπ. Θα μιλήσω για μια ακόμη φορά για μένα, και θα τονίσω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε το ότι ο καθένας μας αντιδρά τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, διαφορετικά από τον άλλο και ας μιλάμε για την ίδια αρρώστια.
Σκεπτόμενη λοιπόν τον καρκίνο αυτή τη στιγμή, και ρίχνοντας μια ματιά πίσω, σε όλη αυτή την πορεία θα πω πως ναι, στην αρχή το σκέφτεσαι πολύ, αν και τότε με τις θεραπείες, προέχει το σωματικό κομμάτι και ενδεχομένως να αφήνεις λίγο στην άκρη το ψυχολογικό, τουλάχιστον αυτό συνέβη σε εμένα. Όταν τελειώνεις με το σώμα και παίρνεις «εξιτήριο» από όλες τις θεραπείες κτλπ, ξεκινά ένας άλλος κύκλος συνειδητοποίησης. Ξαναλέω πως αυτό συνέβη σε εμένα, μπορεί κάποια από εσάς να το βίωσε διαφορετικά.
Για εμένα, μετά τις θεραπείες ξεκίνησε μια περίεργη περίοδος. Ένιωσα από τη μια στιγμή στην άλλη πως η ζωή μου είναι άδεια, κατάλαβα ξαφνικά πως είχα ριχτεί με τα μούτρα στον αγώνα κατά του καρκίνου για μήνες, και ενώ περίμενα πως και πώς να τελειώσει η μάχη αυτή, όταν τελείωσε δεν ήξερα πώς να προχωρήσω τη ζωή μου. Λες και γίνανε όλα σε μια μέρα. Όταν έκλεισε ο κύκλος των θεραπειών, ξύπνησα, κοίταξα τους γύρω μου και είδα άλλους να έχουν φύγει, άλλους να απομακρύνονται, άλλους να προχωράνε τη ζωή τους και εγώ να μην μπορώ να ακολουθήσω. Εγώ είχα την εντύπωση πως όταν θα γινόμουν καλά, όλοι θα με περιμένανε, όλοι θα είχαν τη χαρά μου, όλοι θα με παίρνανε από το χέρι και θα βγαίναμε και θα γιορτάζαμε και θα διασκεδάζαμε συνέχεια, ήθελα να πιάσω τον χρόνο από εκεί που τον άφησα, από το καλοκαίρι με την κολλητή μου, να βρω αυτήν, τον ίδιο άνθρωπο που άφησα, να κάνουμε τα ίδια πράγματα, να φτιάξουμε (έστω και fake), εκείνη την ανεμελιά…Εκεί κάπου, όταν άρχισα να χάνω κάποιες σταθερές, όπως τις ήξερα, όταν άρχισε να αλλοιώνεται ο «δικός μου άνθρωπος», όταν άκουγα απανωτά τα «όχι», «δεν μπορώ», «δεν προλαβαίνω», «δεν έχω όρεξη», «θα βγούμε όταν θα ρθει ο φίλος μου» και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, εκεί λύγισα. Εκεί ήρθαν τα πάνω κάτω και εκεί μου μεγεθύνθηκε το πρόβλημά μου με τον καρκίνο. Εκεί άρχισα σιγά σιγά, λόγω του ότι έμενα πιο συχνά μόνη και μέσα στο σπίτι και δίχως δουλειά, να σκέφτομαι πολλά και μάλιστα δυσάρεστα. Γιατί είναι δύσκολο να πεις στον εαυτό σου "ε, έτσι είναι η ζωή", ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και να το εννοείς.
Δεν ξέρω για εσένα…αλλά εγώ, όσο είχα ανθρώπους δίπλα μου και με φροντίζανε και μου κάνανε παρέα, και με αγαπούσαν και τους αγαπούσα, το ιατρικό μου ιστορικό λες και σβήνονταν…χανόμουν στην αγάπη τους, στις αγκαλιές τους, στην καλή τους πρόθεση και διάθεση, γελούσα με τα αστεία τους, διασκέδαζα, πήγαινα στη θάλασσα, περίμενα πως και πως να τους δω...ξεχνιόμουν! Και αν το θες, αφηνόμουν σε όλο αυτό το σκηνικό, απολάμβανα την φροντίδα τους, πίστευα τις υποσχέσεις τους και τα γλυκόλογα. Θα με ρωτήσεις ίσως "Γιατί δεν έψαξες αλλού παρέες" και θα σου απαντήσω, γιατί πιεζόμουν και από κάτι άλλο, δεν είχα κοινοποιήσει την αρρώστια μου, και την είχα περάσει μόνο με τις 2 κολλητές μου (πέρα από την οικογένειά μου). Από την πίεση να μην διαρρεύσει δεν μπορούσα να κάνω άλλα ανοίγματα για παρέες και αυτό ναι, με πείραζε όλο και πιο πολύ, γιατί σκεφτόμουν «αν δεν είχα αρρωστήσει θα είχα άλλη ψυχολογία, θα έκανα άλλα» κτλπ κτλπ.
Πάλεψα πολύ με τον εαυτό μου, πάλεψα πολύ για να συνειδητοποιήσω πως κάποιοι άνθρωποι δεν με άφησαν λόγω της αρρώστιας, πως δεν έχουν αρρωστοφοβία, αλλά έφυγαν ή απομακρύνθηκαν, όχι επειδή τους κούρασα αλλά γιατί έτσι τα έφερε η ζωή(ή μήπως όχι;). Βίωσα όλα τα συναισθήματα, την αγάπη, το ενδιαφέρον αλλά και την απόρριψη, τις αναπάντητες κλήσεις, την απομάκρυνση. Και φυσικά, όταν έχεις πρόσφατα όλα αυτά τα φάρμακα και την ταλαιπωρία σου, τότε να νεύρα αυξάνονται άλλο τόσο...και λάθη έκανα, και λάθη κάνανε οι γύρω, και τα νεύρα μου έσπασαν, και τα νεύρα τους έσπασα, και στο σημείο μηδέν έφτασα με πολλούς, και δοκιμάστηκαν σχέσεις και τεσταρίστηκαν άνθρωποι άθελά τους και άθελά μου. Δεν είμαι καμια σουπερ-ηρωίδα. Όλα όσα γίνανε τα τελευταία 4 χρόνια πίστεψέ με, δεν χωράνε σε ένα blog, είναι παραπάνω απο όσα έχω γράψει εδώ κατά καιρούς, είναι και πράγματα που δεν εξιστορούνται γιατί υπερβαίνουν κάθε φαντασία, αλλά τελικά συμβαίνουν σε ανθρώπους καθημερινούς, όπως εμείς.

Αν η ερώτησή σου είναι σε πόσο καιρό το θέμα καρκίνος θα πάψει να σε απασχολεί, δεν έχω μια απάντηση με νούμερα. Σίγουρα εξετάσεις θα κάνουμε για μια ζωή, και όπως και να έχει, έστω εκείνες τις μέρες θα ανακαλούμε δυσάρεστες στιγμές του παρελθόντος, και κανείς (εκτός και αν τα έχει περάσει) δεν θα μας καταλαβαίνει. Οι περισσότεροι θα λένε "έλα μωρε, πέρασαν πόσα χρόνια, ακόμη αυτό σκέφτεσαι, είσαι μια χαρά, προχώρα τη ζωή σου!". Γιατί για τους περισσότερους, τελειώνω τις θεραπείες σημαίνει είμαι καλά και ψυχολογικά. Το πώς αντιμετωπίζει κάποιος καρκινοπαθής όλο αυτό, είναι πολύ προσωπικό. Και όπως είχε πει μια αναγνώστρια, απο δω και πέρα (αφου αρρωστήσαμε) δεν θα έχουμε ποτέ "απλά πονοκέφαλο" αλλά το μυαλό μας θα τρέχει σε χίλια πράγματα που μπορεί να σημαίνει ένας πόνος στο κεφάλι, ή ένας πόνο σε κόκαλο. Σκέφτομαι πως μπορεί αν είχα ένα σύντροφο τότε και ως τώρα, ή αν δεν είχε αλλάξει ο κοινωνικός μου περίγυρος να απολάμβανα τις σταθερές μου και να μην σκεφτόμουν με τίποτα τον καρκίνο, να χανόμουν στα χαζά και στα γνώριμα, στα μικρά και αγαπημένα. Μπορεί και όχι όμως…
Προσωπικά, δεν θα σου πω πως το σκέφτομαι κάθε μέρα…βλέπω όμως πως έχει επηρεάσει πάρα πολύ τη ζωή μου, πως είμαι ένας άλλος άνθρωπος εξαιτίας του καρκίνου…Και όντως, από το 2007 έχει περάσει αρκετός καιρός για εμένα…παλαιότερα άκουγα στην τηλεόραση τη λέξη καρκίνος και νόμιζα πως μιλάνε για εμένα...τώρα όχι. Η αλήθεια είναι πως όσο απομακρύνεσαι απο τις άσχημες ημερομηνίες, τόσο ηρεμείς...και τόσο νομίζεις πως όλα αυτά ή γίνανε σε μια άλλη ζωή, ή δεν έγιναν και ποτέ! Όταν πήγα το επόμενο καλοκαίρι στο νησί που είχα περάσει τέλεια το 2007, και ήμουν πια καρκινοπαθής το 2008, φρίκαρα, φρίκαρα για τις όμορφες στιγμές που είχα ζήσει και που δεν θα ξανα έρχονταν, για το κακό που με βρήκε,για όλα όσα είχαν αλλάξει στη ζωή μου, για όλα όσα η ζωή μου είχε στερήσει, για τις φρούδες ελπίδες/υποσχέσεις της κολλητής εκείνο το καλοκαίρι πως "ή αύριο, ή μεθαύριο θα πάρω το δρόμο και θα έρθω" και εγώ περίμενα 20 μέρες και δεν ήρθε, ζορίστηκα απο παντού. Ξαναπήγα όμως και φέτος το καλοκαίρι και δεν αισθάνθηκα τίποτα απο όλα αυτά. Κοιτάζω πλέον πιο πολύ μπροστά και προχωρώ τη ζωή μου όπως μπορώ. Τελικά τι κατάλαβα τότε; Μόνο τα νεύρα μου έσπασα...προσωπική φθορά, και αν το θες και σωματική, δεν ήμουν σε φάση να ζορίζω τον εαυτό μου για τίποτα, δεν έπρεπε να σκάω αλλά το έκανα. Το έκανα γιατί τότε μόνο αυτό μπορούσα να κάνω...δεν είχα δύναμη(;), δεν είχα την ωριμότητα(;), κανείς δεν ξέρει...
Να θυμάσαι πως είναι απίστευτος κλέφτης ο χρόνος, και έχει μια παχιά σκόνη και όλα τα σκεπάζει...θα το δεις. Έτσι και εγώ νοιώθω πως τα άφησα πίσω μου. Έχω ξεχάσει λεπτομέρειες απο τις θεραπείες, έχω ξεχάσει κάποια συναισθήματα εκείνου του κρύου Δεκέμβρη. Δεν το σκέφτομαι πολύ, ή μάλλον όχι τόσο, όσο παλιά...αλλά υπαρχουν στιγμές που κάποια πράγματα γυρίζουν στο μυαλό...άνθρωποι είμαστε, πλασμένοι για λάθη και με τις αδυναμίες μας...δεν είναι κάτι απλό, θέλει πολύ δύναμη για να ξαναβάλεις σε τάξη τη ζωή σου, για να πεις είμαι καλά και ψυχολογικά, και φυσικά τίποτα δεν γίνεται απο τη μια στιγμή στην άλλη. Που θα πάει όμως, κάθε μέρα που περνά μας φέρνει πιο κοντά στη λήθη και σε μια άλλη ζωή, να το θυμάσαι...! Το να βρεις ένα χόμπυ και κάτι νέο να σε συνεπάρει είναι η τέλεια συνταγή για σκέψεις cancer free ανεξάρτητα απο την ηλικία της κάθε γυναίκας. Η ελπίδα, τα όνειρα, τα σχέδια για το μέλλον θα αρχίσουν σιγά σιγά να γεμίζουν το μυαλό σου...το "κενό" των σκέψεων που άφησε ο καρκίνος θα συμπληρωθεί με μια λέξη "μελλον", όποιο και αν είναι αυτό και με όποιο κόστος!

φιλιά και να ρχεσαι, να ακουμπάς εδώ...σου στελνω μια αγκαλιά!

ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2012-01-01T13:07:00.004+02:00

σας εύχομαι!!!!!

Η πρώτη του πρώτου μήνα, αυτού του χρόνου με βρήκε σε εκδρομούλα. Είδα χιόνια, βρέθηκα με φίλους, πέρασα όμορφα! Βλέπω με αισιοδοξία την χρονιά που ανοίχτηκε, μακάρι αυτό να μην αλλάξει! Φιλάκια πολλά, εύχομαι ο νεος χρόνος να σας φέρει όλα τα καλά, μα πάνω απο όλα ηρεμία μυαλού και ψυχής και μεγάλες ποσότητες αισιοδοξίας!!!!

Αποχαιρετώντας...

2011-12-31T19:48:00.008+02:00

πόσο δύσκολοι είναι οι αποχαιρετισμοί αλήθεια;;;; Πόσο μάλλον τα αναγκαστικά αντίο...;

βρήκα αυτό το CD σήμερα καθώς έψαχνα κάποιο άλλο. Ούτε θυμόμουν πως το έχω ακόμη...Πόσα χρόνια; Ήταν το CD που ακούγαμε με τη "Σ" στο αυτοκίνητο, καθώς κατηφορίζαμε για το γαλάζιο Ιόνιο...ήταν τότε της "μόδας" το κομμάτι του Χατζηγιάννη "ΠΙΟ ΠΟΛΥ" και έτσι το CD που είχα φτιάξει τότε εγώ, το είχε και αυτό το κομμάτι. Είναι απίστευτο το πόσες μνήμες μπορεί να σου φέρει ένα άψυχο CD, μόνο που το βλέπεις...Ο νους μου έτρεξε σε πολλά...ωσπου αντάμωσα και το 2011

Το 2011 μου έφερε και καλά και άσχημα…μου αφήνει λοιπόν 2 γεύσεις, μια γλυκιά και μια τελείως πικρή…Το 2011 χάρηκα στο νησί την (3^η-4^η-5^η) εφηβεία μου! Βρήκα φίλους, ξαναγύρισα για τα καλά στη ζωή, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει και πάλι δυνατά από τα πολλά γέλια, από την λαχτάρα των ανθρώπων να είμαι δίπλα τους, για ένα καφέ, για ένα ποτό, για πολλές βόλτες. Χάρηκα, γέλασα, κολύμπησα σαν παιδί, γυρίσαμε όλο το νησί ανάποδα! Το Βόρειο Αιγαίο με φιλοξένησε ανοιχτόκαρδα, μου έδωσε όλα όσα χρειαζόμουν, μου έδωσε το ουψ, με πήρε μακριά από τον καρκίνο, και εγώ του το ανταπέδωσα. Τον αγάπησα, τον έκρυψα μέσα μου εκείνο τον τόπο για πάντα! Επέστρεψα οριστικά πίσω τον Ιούλιο του 2011, με δάκρυα στα μάτια γι αυτό που άφηνα πίσω αλλά και από τη χαρά μου γι αυτό που θα έβρισκα.

Η «Σ» ήταν έγκυος στον δεύτερο μήνα και μου είχε πει «φέτος θα δούμε όσες ταινίες δεν είδαμε τόσα χρόνια, ετοιμάσου». Με είχε ανάγκη, έκλεινε απο τηλεφώνου 9 μήνες συντροφιάς και φροντίδας :-Ρ. Ένα καινούριο μωράκι, που στην αρχή την αιφνιδίασε σαν είδηση αλλά πολύ σύντομα το έκανε «δικό της». Με βάφτισε «νονά» και κάθε που πηγαίναμε για καφέ ένιωθα πάντα πως ήμασταν τρεις και όχι δυο. Το μωράκι όμως, όσο και αν ήταν ζωηρό στον υπέρηχο, τελικά μας άφησε κάπου στα μέσα του Ιουλίου, έτσι ξαφνικά, σαν μια καταιγίδα που ήρθε να προστεθεί από το πουθενά στην ευαίσθητη ψυχολογία των τελευταίων ετών. Και έτσι η παρέα ξαναέγινε των δυο ατόμων, και έτσι η παρέα κλήθηκε να ξεπεράσει και αυτό.Έφυγα με βαριά καρδιά για ένα (προγραμματισμένο) ταξίδι στην Ευρώπη με μια φίλη που είχα γνωρίσει στο νησί...Να μην είμαι όμως αχάριστη, βρέθηκα σε Ιταλία-Ελβετία-Γαλλία, ήταν ένα ονειρεμένο ταξίδι και ταιριάξαμε πάρα πολύ με την "Κ", ήταν της καθεμιας μας, προσωπική επιτυχία...Είδα το γαλάζιο της Κυανής ακτής, τα νησάκια απέναντι απο τις Κάννες, τον Καθεδρικό στο Μιλάνο, είδα λίμνες...είδα, είδα...πράματα και θάματα...10 μέρες έλειψα...εγώ και η φίλη μου, με ένα σακίδιο στο εξωτερικό, δίχως υποχρεώσεις, δίχως "πρεπει" και πολύ πρόγραμμα, πόσο ήθελα να το ζήσω αυτό! Και η ζωή φάνηκε γενναιόδωρη!

Και έπειτα ήρθε το φθινόπωρο και η δουλειά σκέπασε και ευχάριστες αναμνήσεις και δυσάρεστες. Και στα καλά καθούμενα, τον Οκτώβρη, ο γυναικολόγος μου, μου χτυπά καμπανάκι πως το ενδομήτριο μεγάλωσε και πως αυτό μπορεί να σημαίνει το "τίποτα" μπορεί όμως να είναι και καρκίνος. Σε δυο μέρες μπήκα σε κλινική και έκανα απόξεση, ακολούθησε μια εβδομάδα αγωνίας και τελικά έμαθα πως ηταν πολύποδας και καλοήθεια...Και εκεί που κάπως τα πράγματα είχαν ηρεμήσει, ήρθαν τα νέα που μου έκρυβαν καιρό οι δικοί μου, η επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της ξαδέρφης μου. Και δεν ήταν μόνο η επιδείνωση, ήταν και το τέλος της στις 11/11/2011. Η «Χ» έφυγε δίχως να στολίσει φέτος δένδρο, έμεινε για πάντα στο 2011, εκεί, έγινε μια φωτογραφία. Όμορφη, γλυκιά, νέα, μόλις 34 ετών, σύζυγος, μαμά, μια γυναίκα που γοήτευε στο πέρασμά της. Έφυγε και άφησε όλους εμάς να αναρωτιόμαστε που πήγε, «για πού το βαλες καρδιά μου» μουρμουρίζω πολλές φορές. Άφησε μια μεγάλη πληγή στον εξάχρονο γιο της, και σε εμένα μια τρύπα στην καρδιά και ένα βάρος «πως συνεχίζουμε από δω και πέρα με τον καρκίνο, τώρα που μετράμε και απώλειες;». Είμαι δυνατή, δεν αφήνω τον εαυτό μου να λυγίσει, δεν πρέπει να με πάρει από κάτω, το λέω και το ξαναλέω στον εαυτό μου.

Τι μένει από έναν άνθρωπο όταν φεύγει; Μένει μια αύρα, μένουν στιγμές, μένει μια φωτογραφία, ένα παγωμένο χαμόγελο μιας άλλης-καλής- εποχής. Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει και κάτι που να μπορώ να κάνω για να αλλάξω την κατάσταση…η θεία μου φωνάζει «για τους ζωντανούς τι μπορούμε να κάνουμε, κοίτα μπροστά». Και εγώ προσπαθώ να κοιτάζω μπροστά, και τα καταφέρνω, μα είναι φορές που η μπαταρία μου εξαντλείται, που δεν αντέχω άλλο…

Κόντρα όλων των παραπάνω «κακών», θα κλείσω αισιόδοξα. Όπως είπα στη «Σ» σήμερα, στον τελευταίο καφέ του έτους «το 2011 είχαμε πολλές απώλειες» (έχασε και η ίδια τον θείο της από καρκίνο) «εύχομαι το 2012 να πάει καλύτερα». Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, όσο η ζωή μας κλωτσά, τόσο πεισμώνουμε για να ξανασηκωθούμε. Δεν θέλουμε να κοιτάμε το χώμα, πάντα στρέφουμε τα μάτια μας στον ουρανό, πάντα χανόμαστε στις πλανεύτρες ελπίδες του γαλάζιου. Κανείς μας δεν ξέρει το αύριο τι θα φέρει, η ζωή είναι σκληρή και η φαντασία της αστείρευτη, γι αυτό, όσο και αν ακούγεται κλισέ, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χαιρόμαστε την κάθε μέρα. Πότε με λίγα, πότε με πολλά…έτσι πρέπει. Η ελπίδα μπορεί να είναι ένα επικίνδυνο πράγμα, αλλά από την άλλη, όταν τελειώνει η ελπίδα, τελειώνει και η ζωή. Και εγώ θέλω να ελπίζω, παρόλες τις απώλειες πρέπει να ελπίζω, να ελπίζω πως θα δω καλύτερες μέρες. Δεν ξέρω τι θα πει καλύτερο, ούτε τι είναι η ευτυχία. Η ευτυχία μπορεί να είναι οτιδήποτε, να είναι μια μέρα που περνάς με μια ευχάριστη συντροφιά, πέρα απο ημερομηνίες και γιορτές, μια συντροφιά που σε κάνει να γελάς, να ξεχνάς τα προβλήματά σου και που μπορείς να στηριχτείς και να αφεθείς, να πεις και μια κουβέντα παραπάνω, να είσαι ο εαυτός σου γιατί ξέρεις πως σε αγαπούν και δεν σε παρεξηγούν, γιατί το νιώθεις, το βλέπεις στα μάτια τους.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΨΑΞΤΕ ΦΕΤΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΔΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ, ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΑΝΟΙ ΚΑΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ. ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΑΠΛΩΝΟΥΝ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΞΕΧΩΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΣΥΓΧΩΡΗΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΟΥΣ! ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΣΤΕ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΟΜΑΘΑΙΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!

Λίγες μέρες μετά, λίγες μέρες πρίν

2011-12-30T11:15:00.002+02:00

Να μαι πάλι, μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς...

Πολύ περίεργες φέτος οι γιορτές...πιο περίεργες απο κάθε άλλη χρονιά...φέτος μετράω στη σύντομη ως σήμερα ζωή μου και την απώλεια της ξαδέρφης μου απο την ίδια αρρώστια! Αλλά το λέω συνέχεια στον εαυτό μου, μου το λένε και οι άλλοι πως δεν πρέπει να το βάλω κάτω...Οι δικοί μου δεν με άφησαν να πάω στην κηδεία (δεν ήταν και στην ίδια πόλη) και ούτε στα "σαραντα" πήγα τελικά. Απο τη μία η "αποχή" μου έκανε καλό, γιατί απο ότι έμαθα οι σκηνές που είδαν όσοι πήγαν ήταν δύσκολες, απο την άλλη κάπως έτσι σαν να μου καλλιεργήθηκε μια άρνηση και πολύ φοβάμαι πως όταν θα πάω προς τα εκεί το καλοκαίρι (που είναι σίγουρες οι διακοπές μου εκεί) θα καταρρεύσω στη σκέψη πως δεν θα ξαναδω αυτό το άτομο, θα σκεφτώ πόσο άδικη είναι η ζωή, πρώτα για την κοπέλα και για το παιδακι της, και μετά για μένα...ταλαιπωρηθήκαμε ήδη 3 άτομα απο αυτό το σόι με τον καρκίνο, ήταν ανάγκη να μας πάρει τον τέταρτο;;;Αλλά πάλι θα σκεφτώ και θα γράψω πως δεν υπάρχει λογική καμία μέσα σε όλα αυτά, και επειδή όλοι μου φωνάζουν για το να μη στεναχωριέμαι και να προσέχω, τους υπακούω. Το έχω γράψει πολλές φορές, φτάνει που ο καρκίνος μας πήρε το σώμα, ας προσπαθήσουμε να μη μας πάρει εντελώς και το μυαλό, ούτε την ψυχή μας να του χαρίσουμε. Είναι δύκολη μια τέτοια αντίσταση αλλά η προσπάθεια κάτι αποδίδει!
'Ετσι είμαι κάπου εκεί έξω, ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, αποθώντας τις περισσότερες φορές τις άσχημες σκέψεις, στα όνειρα όμως βγαίνει πολύ υποσευνείδητο, εκεί όμως αφήνομαι, γιατί δεν έχω και άλλη επιλογή. Σε μια προσπάθει εύρεσης ισσοροπίας και γαλήνης και αναζήτησης του τι είναι αυτό που μου κάνει ή θα μου κάνει καλό βγήκα έξω και συνεχίζω να βγαίνω...το προτιμώ απο το να κάθομαι σπίτι, η ενέργεια και η αύρα του κόσμου (ακόμη και των αγνωστων) μου δίνει κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω, σαν να με επαναφέρει στη ζωή, και η ζωή καλώς ή κακώς χτυπάει και εκεί που ξενυχτούν οι νέοι...σαν ένα βρικολακάκι λοιπόν ρουφώ τη δίψα τους για ζωή, τα χαμόγελά τους, την ανεμελιά τους και αφήνω να με παρασύρουν μακρυά οι δυνατές μουσικές, οι έντονες χορευτικές φιγούρες των άλλων...όλη η νύχτα εκτός σπιτιού γίνεται ένα μοσαικό ανθρώπων, ο κάθε ένας μας κουβαλάει τα δικά του, όμως είναι εκεί, σε μια προσπάθεια να ακουμπήσει κάπου, να ξεχάσει κάτι, να βρει κάτι καινούριο.
Καλημέρα, να βγαίνετε, να διασκεδάζετε Like there's no tomorrow! Να κάνετε όπως και να χει και όσο μπορείτε αυτά που σας αρέσουν!
πολλά φιλιά!

Χρόνια πολλά!

2011-12-26T19:11:00.003+02:00

Τα Χριστούγεννα πέρασαν ήδη και ατενίζουμε πια την καινούρια χρονιά!

Δεν είχα καμία διάθεση φέτος, λίγο το ένδοξο-χαμένο-παρελθόν, λίγο ο θάνατος της ξαδέρφης μου...λίγο απο όλα, απο πολλά και διαφορα, δεν ήμουν και πολύ κεφάτη...ωστόσο τελικά πήγε καλύτερα απο ότι το περίμενα.

Βγήκα έξω, βρέθηκα με φίλους και οι μέρες γέμισαν ευχάριστα... Τελικά καμιά φορά δεν περιμένεις τίποτα, αλλά βρίσκεις αρκετά, αυτό είναι πλούτος!

φιλιά πολλά , χρόνια πολλά!

Για όσους μείνουν Online σήμερα...

2011-12-24T11:12:00.003+02:00

θα σας αφήσω συντροφιά το παρακάτω ποστ

τα Χριστούγεννα του 2007 είδα τη ζωή μου να αλλάζει για πάντα. Για τους περισσότερους ανθρώπους έρχεται μια τέτοια στιγμή στη ζωή, μια στιγμή που αλλάζει το μέλλον, για αρκετούς, η αλλαγή που βιώνουν είναι στο χέρι τους, είναι επιλογή τους. Εμένα η αλλαγή μου έμελε να είναι μια αρρώστια άκρως ανεπιθύμητη. Στον αντίποδα πάντα των γύρω μου, είδα τις δικές τους ζωές να αλλάζουν απο επιλογή, λέγοντας το "ναι" στο άγνωγστο και το καινούριο, και να ακολουθούν τις επιλογές τους πότε "ανεβασμένοι", πότε "μπερδεμένοι". Στο κομμάτι της αρρώστιας μου ακολούθησα όλες τις θεραπείες με υπομονή, αυτό που "έχασα" στο δρόμο, ή ποτέ δεν έκανα "δικό μου" είναι το λόγο για τον οποίο βίωσα όλα αυτά. Δεν βρήκα καμία απάντηση στο "γιατί" και επιπλέον, δεν μπόρεσα να αξιοποιήσω το όποιο "μάθημα".Ίσα ίσα, αυτό που βιώνω είναι πως είμαι καλά, και αυτό μόνο δεν αρκεί, είμαι καλά και τα θέλω όλα απο την καθημερινότητά μου, όλα απο τη ζωή μου, με τους δικούς μου όρους. Εγωιστικό; Προφανώς...κάτι όμως μέσα μου, μου λέει πως κάπως έτσι αισθάνεστε και εσείς όλοι που βιώσατε κάτι τέτοιο, θέλετε τα πάντα και δίχως εκπτώσεις. Θέλετε τους ανθρώπους που χρειάζεστε δίπλα σας, την αγάπη, την κατανόηση και όλα τα υπόλοιπα. Ναι, πιστεύω πως πρέπει να περάσουν χρόνια για να πει κανείς "την υγεία μου να χω, δεν παει να γκρεμίζεται το σύμπαν όλο" γιατί όλοι έχουμε ανάγκη απο τους σημαντικούς άλλους στη ζωή μας, όλοι θέλουμε την επανένταξη μετά την καταιγίδα, και όλοι είναι κομμάτι της επιστροφής μας...
Πολλές φορές νιώθω το βάρος του καρκίνου πάνω μου, αισθάνομαι πως διαφέρω απο τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Σίγουρα μια τέτοια μάχη σε κάνει πιο δυνατό, σε κάνει όμως και πιο νευρικό, και πιο ευέξαπτο και πιο απαιτητικό, σε κάνει απο τη μία "μεγάλο" και ώριμο και απο την άλλη παιδί, που θες το χάδι, την αγκαλιά και το "χατήρι". Αυτά ακόμη δεν τα έχω φέρει σε ισορροπία...για όλα αυτά παλεύω...και η εσωτερική πάλη είναι η χειρότερη...εκεί είναι που κάνεις πολλά λάθη, μέσα στην κόντρα σου με τον ευατό σου, πάνω στην κόντρα σου με τους άλλους. Εκεί πληγώνεσαι και ναι, εκεί πληγώνεις και ανθρώπους που αγαπάς...έχω αρχίσει και πιστεύω στην απομόνωσή μου για λίγο καιρό, δεν ξέρω αν θα το υιοθετήσω αλλά θέλω να ηρεμήσω απο κάποιες καταστάσεις, να δω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Σε όλα αυτά φυσικά έχω προστεθεί και το βαρύτατο φορτίο του χαμού της ξαδέρφης μου απο καρκίνο..είναι πολύ πρόσφατο, μόλις 11 Νοέμβρη μας άφησε, και όσο και αν βγαίνω, όσο και αν περνάω τις ώρες μου έξω, η καρδιά μου ξέρει τι βάρος κουβαλάω...Σαν αύριο ήταν η γιορτή της...πραγματικά, δεν έχω νιώσει πιο βαριά την καδιά μου απο φέτος, ούτε τότε που αρρώστησα δεν ένιωθα έτσι...
Παρόλα τα παραπάνω, θα κλείσω θετικα και αισιόδοξα...Τότε το 2007 είχα την μαστεκτομή και 7 χμθ μπροστά μου, τώρα έχω πίσω το στήθος μου (ή ένα άλλο στήθος τέλος πάντων) δεν εκκρεμούν (φτου,φτου) θεραπείες και είμαι καλά...Έχω ανάγκη να βλέπω τα θετικά και να σας τα δείχνω, γιατί μπορούμε να βρούμε τη χαρά και την αισιοδοξία μέσα απο τα θετικά μιας κατάστασης...σιγά σιγά...οι πληγές θα υπάρχουν, αλλά "η σκόνη του χρόνου" είναι μοναδική, και πέφτει "και στα μικρά και στα μεγάλα"

ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Σας χαρίζω τη φωτο απο το δρόμο για τη δουλειά προχθές...φιλιά

Ο Γλάρος

2011-12-23T12:01:00.004+02:00

εξαιρετικά αφιερωμένο σε ένα πάρα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, στον πιο δικό μου άνθρωπο, για σένα, που σου αρέσει πολυυυυυύ!για τις θύελλες που μας βρήκαν και τις αντιμετωπίσαμε...σ'αγαπώ

"ΕΛΑ πάμε τώρα, δεν φοβόμαστε την μπόρα" και ας έχω "θύελλα στο νου, θα πετάξουμε παντου"

Χθες στο γυμναστήριο

2011-12-22T17:47:00.001+02:00

καθώς έκανα διάδρομο και χάζευα τηλεόραση είδα την παρακάτω "διαφήμιση"

Ο Παναγιώτης είναι φίλος μου, την Ελένη δεν την έχω γνωρίσει ακόμη, την καμπάνια ξέρω, όμως όταν είδα για μια ακόμη φορά το ότι είμαστε 28.000.000 επιζώντες σε όλο τον κόσμο, συγκινήθηκα!
Είμαι μια απο αυτούς, είμαι εδώ, είμαι καλά και είμαι πολύ περίφανη!!!!!!ΕΠΕΖΗΣΑ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ, ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΑ ΟΜΩΣ Κ ΤΩΡΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΤΡΕΧΩ ΚΑΙ 5km ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ...κατι που τότε φαινόταν απίστευτο!

Και να που σήμερα μεγαλώνω...

2011-12-18T11:15:00.003+02:00

«Σήμερα κλείνω τα 27» ήταν η ατάκα μου στην πρώτη χημειοθεραπεία. Ναι, η μοίρα ήταν τόσο σκληρή και η ζωή απίστευτα απρόβλεπτη…Ναι, ήμουν τότε στο κρεβάτι της χμθ!Σήμερα κλείνω τα 31 και δεν άντεξα στον πειρασμό. Μπήκα σε αυτό το Blog, στην ιστορία της ζωής μου τα τελευταία 4 χρόνια και πάτησα δεξιά στα «περιεχόμενα» την χρονολογία 2007 και διάβασα όλο εκείνο τον Δεκέμβρη, τον σκοτεινό, τον κρύο, τον Δεκέμβρη που μου άλλαξε για πάντα τη ζωή.

Μα ωφελούν σε κάτι οι αναδρομές; Ποιος ξέρει να μου πει; Αναδρομές στο παρελθόν, εικόνες του τότε, συναισθήματα εκείνου του καιρού. Καμιά φορά ίσως και να είναι τρομαχτική η σκέψη πως όλα όσα μου βάρυναν το πετσί και την ψυχή μου τα τελευταία χρόνια είναι γραμμένα. Τα έχω εδώ, με ένα κλικ μπροστά μου

! Μια φίλη οδηγήθηκε σε χωρισμό με διαζύγιο όταν άρχισε να κρατά ημερολόγιο για τη σχέση της με τον άντρα της. Μια μέρα πήρε και ξεφύλλισε το ημερολόγιο και είδε πόσο πόνο της προκάλεσε αυτή η σχέση και έγραψε το τέλος της.

Σπάνια διαβάζω όσα έχω γράψει, γιατί όσα έγραψα έγιναν σε διάφορες χρονικές στιγμές, κάτω από συγκεκριμένη ψυχολογική φόρτιση. Τότε με εξέφραζαν, τώρα μπορεί και όχι, μπορεί και περίπου, μπορεί και καθόλου… Έχω γράψει για πολλά, για την αρρώστια, για τα διαδικαστικά, για κάθε μια μου θεραπεία, για τα συμπτώματα για τις δυσκολίες, για τις ευκολίες, για όλα…για τους ανθρώπους που με στήριξαν, που με

ξέχασαν, που κέρδισα, που έχασα, για όλα. Με το σημερινό ποστ συμπληρώνω 533 φορές που σας έγραψα! Έγραφα πάντα ειλικρινά, δεν έκρυψα το παραμικρό. Πότε όρθια, πότε «πεσμένη» πάντα όμως αληθινή. Σίγουρα στα τόσα ποστ, και με συγκεκριμένη ψυχολογία, αδίκησα και κόσμο, και καταστάσεις, σίγουρα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό, εξομολογούμαι δημόσια πως αμφισβήτησα και πλήγωσα ανθρώπους, όπως με πλήγωσαν και αυτοί κάποτε, μα τότε έβλεπα μόνο εμένα, ενώ τώρα μπορώ και βλέπω και αυτούς. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία η εξομολόγηση, δεν ξέρω αν μπορείς να «κλαις πάνω από το ριγμένο γάλα», αναρωτιέμαι, μετράνε οι συγγνώμες; Δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από την αρρώστια αλλά σκέφτομαι πως όλα είχαν έρθει υπερβολικά πολλά στο κεφάλι μου τότε…και εγώ είχα κεφάλι και μυαλό μόλις 27 ετών για να τα αντιμετωπίσω όλα…Ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι, γιατί να το ξέρετε, όταν τελειώνει το «σωματικό» κομμάτι, τότε αρχίζει (εκ του ασφαλούς) το ψυχολογικό, γιατί πριν, έτρεχες για το σωματικό και η αγωνία σου και ο φόβος σου δεν σου αφήνανε περιθώρια για το άλλο…

Σήμερα ξύπνησα, έκανα τον καφέ μου και κάθησα στο laptop για να πάρω τις ηλεκτρονικές μου ευχές και για να σας γράψω. Το πρώτο sms χθες, μετά τις 00.00 ήρθε από τη «Σ», το δεύτερο από την ξαδέρφη μου. Η «Σ» εξακολουθεί και βρίσκεται στη ζωή μου με όποιο κόστος, το ίδιο κάνω και εγώ γι αυτήν. Ίσως και οι δυο να ήμασταν άτυχες, ίσως και οι δύο να είχαμε μια άλλη ζωή αν δεν είχαμε βρεθεί και περάσει όλα αυτά μαζί. Όμως τελικά, η ζωή μπορεί να είναι αυτό που μας έρχεται, ανεξάρτητα από αυτό που εμείς θέλουμε και αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς να είναι να δεχτούμε την κάθε μέρα όπως πάει και να αγκαλιάσουμε αυτό που έχουμε.

Τέσσερα χρόνια από τότε έφυγαν. Στα πρώτα ποστ μιλούσα για την μαστεκτομή μου και απαισιόδοξα αρκετές φορές. Τώρα έχω το στήθος μου πίσω (όχι όπως πριν μα είναι μια χαρά και αυτό). Τότε μιλούσα για θεραπείες, την πρώτη σαν σήμερα. Τώρα είμαι σπίτι μου, δεν φοράω κάσκα και το μαλλί μου είναι πυκνό, το ίδιο και οι βλεφαρίδες μου. Ζυγίζω 58 κιλά και δεν έχω ίχνος πρηξίματος. Μπορω όλα αυτά να τα δω αισιόδοξα, καλοπροαίρετα και να μην σκάω για τα υπόλοιπα; Θα προσπαθήσω…αλλά να το θυμάστε, οι πληγές στην ψυχή μένουν, μένουν και βγαίνουν στην επιφάνεια με νεύρα, ανασφάλειες και εντάσεις…στις πληγές μου προστέθηκε και η απώλεια της ξαδέρφης μου, και το μνημόσυνό της που είναι σήμερα. Δυο θλιβερές επέτειοι για σήμερα, μια η πρώτη μου χμθ τότε, μια τα 40 της ξαδέρφης μου τώρα…ωστόσο είναι η μέρα που γεννήθηκα πριν 31 χρόνια, και εγώ πρέπει να συνεχίσω με τη ζωή μου…τον τρόπο ψάχνω όμως προς το μέλλον. Το φορτίο μου βαρύ και οι φετινές γιορτές μελαγχολικές, αλλά πρέπει…δεν έχω περιθώρια για μια κατάθλιψη αυτή τη στιγμή, πρέπει να κρατηθώ όρθια.

Σας αφήνω εδώ γιατί θα μπορούσα απλά να σας γράφω για ώρες πολλές, έχω πολλές σκέψεις σήμερα, σήμερα, μια τέτοια μέρα. Σας αφήνω και κλείνω εδώ. Θα ντυθώ και θα πάρω το ποδήλατό μου, ένας ήλιος έξω αχνοφαίνεται, μια φίλη μόλις τηλεφώνησε και με έβγαλε από το τέλμα, θα πάω για καφέ, έχω γενέθλια!

Ο κύκλος, κύκλους κάνει...

2011-12-14T11:03:00.002+02:00

Νομίζω σας είχα πει (αφορά κυρίως τις γυναίκες αυτής της παρέας) πως το 2008 τον Αύγουστο, είχα διακόψει τον κύκλο μου (ο γιατρός δλδ, με ένεση τρίμηνη). Την ένεση τη σταμάτησα Σεπτέμβρη του 2010 (last year) και περίοδος μου ξαναήρθε, Νοέμβρη του 2011, πριν ένα μήνα δλδ, αφότου γύρισα απο το ταξιδάκι μου στο Αιγαίο. Σήμερα, στις 18 μέρες πάνω, απο εκείνη την (ξανα) πρώτη φορά, ξανα"αδιαθέτησα"...Δεν ξέρω αν εκεί έξω διαβάζει κάποια που είχε, δεν είχε, και τώρα ξαναέχει κύκλο, αν είναι ας με διαφωτίσει...φαντάζομαι πως τώρα που είναι αρχή, ο κύκλος μου θα είναι άστατος έ;;; Επίσης, κάποιες γυνάικες άκουσα πως είχαν διακόψει τον κύκλο τους για πολύ περισσότερο απο ότι εγώ. Εγώ, μόλις 2 χρόνια, εσείς;;; Το αστείο είναι πως έχω ξεσυνηθίσει τελείως..σαν να είμαι κοριτσάκι στο δημοτικό και το αντιμετωπίζω για πρώτη φορά...Ευτυχώς δεν πονάω καθόλου...

φιλιά!

Γύρισα απο την Αθήνα

2011-12-09T21:07:00.001+02:00

τα νέα είναι ουδέτερα...ο πλαστικός μου είπε να περιμένουμε ακόμη ένα μήνα για τις θηλές...

αυτό δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό...απλά είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για αυτό τον μήνα...

τώρα θα περιμένω, το πήρα απόφαση, αν είναι να έχω καλύτερα αποτελέσματα, γιατί όχι।

εμπιστεύομαι τον πλαστικό μου

θα περιμένω!

στην Αθήνα είχα την ευκαιρία να δω και τον χειρούργο μου που με παρακολουθεί, του έδειξα τις εξετάσεις, όλα οκ।

ήταν ένα ταξίδι αστραπή...βρέθηκα Αθήνα για ελάχιστες ώρες, ευτυχώς είχα τη "Σ" και χαζεύαμε στα μαγαζιά, οπότε αν και αυπνες (ταξιδέψαμε βράδυ) πέρασαν οι ώρες

Αύριο θα είμαι Αθήνα

2011-12-05T19:30:00.001+02:00

Απόψε το βράδυ αργά ταξιδεύω με τη "Σ" για Αθήνα, θα με δει ο πλαστικός μου και αν είμαι έτοιμη
θα προχωρήσω για τη δημιουργία των θηλών πάνω στο σιλικονάτο μου στήθος...

θα σας πω τα νέα μεθαύριο। Τυπικά μετά απο αυτή την επέμβαση θα έχει ολοκληρωθεί η πλαστική μου! Οι ουλές πάντως απο τις μαστεκτομές έχουν "γλυκάνει"।

φιλιά και τα ξαναλέμε σύντομα!

Απο το 2007 στο 2011...

2011-12-03T19:14:00.003+02:00

Αυτό το ποστ φάνταζε επιστημονικής φαντασίας τον πρώτο Δεκέμβρη αυτής της ζωής...

Σαν σήμερα ήταν λοιπόν...Σαν σήμερα, νωρίς το πρωί, στην Αθήνα, σε ιδιωτική κλινική, συνοδεία των γονειών μου, της αδερφής και του αδερφού του μπαμπά, μαζί με τη γυναίκα του, και φυσικά την κολλητή μου "Σ", μπήκα στο χειρουργείο. Ήμουν σοκαρισμένη, υπνωτισμένη, σαν να παρακολουθούσα τη ζωή μου στη μεγάλη οθόνη, σαν να ήμουν μια άλλη ενώ την ίδια στιγμή ήμουν εγώ που αρρώστησα, εγώ που έμπαινα στο χειρουργείο...εγώ που υπέφερα...Τέτοια μέρα ήταν...φορτισμένη, κρύα, ήταν αυτή η ημερομηνία που έφερε με το ξημερωμά της τα πάνω κάτω, τις μεγαλύτερες αλλαγές στη ζωή μου, ήταν η μέρα που η ζωή μου άλλαξε.

Σήμερα τέτοια μέρα, είμαι σαφώς καλύτερα...Η "Σ" μου έστειλε μνμ "την απωθώ αυτή την ημερομηνία, ξέχασέ τα, είμαστε άλλες κοπελιές τώρα και με καινούρια ποδήλατα". Ναι, δεν είμαστε οι 27χρονες φοβισμένες κοπελιές του τότε σίγουρα, ούτε ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι είμαστε...όλα όσα περάσαμε μας άλλαξαν, αυτή είναι η αλήθεια, σήμερα όμως, μπορώ με το χέρι στην καρδιά να σας απαρυθμίσω πως είμαι καλύτερα απο τότε:

1) ξεμπέρδεψα με τις θεραπείες και σχεδόν όλες τις επεμβάσεις (μαζί κ την αποκατάσταση)
2) οι εξετάσεις μου βγαίνουν καθαρές, ΕΙΜΑΙ CANCER FREE
3) δεν έχω κανένα "κουσούρι" σωματικό, πέρα απο το χέρι μου το χειρουργημένο που είναι κάπως πρησμένο (όσες τα έχετε περάσει ξέρετε πως στην αρχή το χέρι δυσκολεύεται πολύ)
4) το σώμα μου γύρισε στα κανονικά του, τα σημάδια απο τα φάρμακα σβήσανε, τα μαλλιά μου μακρύνανε, πήγα στο γυμναστήριο, ο αιματοκρίτης μου ανέβηκε
5)προχώρησα τη ζωή μου όπως μπόρεσα...όλο αυτό το διάστημα πήγα εκδρομές, πήγα ταξίδια, γνώρισα καινούριους ανθρώπους, έζησα και δούλεψα σε 2 διαφορετικές πόλεις, γέμισα με αναμνήσεις και ενέργεια
6) άνοιξα και συνεχίζω αυτό το Blog, σας αγκάλιασα και με αγκαλιάσατε και αυτό είναι κάτι πολύ δικό μας, κάτι που γεμίζει και εμένα και εσάς (φαντάζομαι)

όσα και να απαριθμήσω, η ΟΥΣΙΑ είναι μία...παρόλες τις δυσκολίες, σήμερα μπορώ να πω πως είμαι καλά, τουλάχιστον δεν είμαι (όπως τότε) φρεσκοχειρουργημένη σε κάποιο νοσοκομείο...είμαι στο σπίτι μου, στο τζάκι, αφού πήγα για τρέξιμο και έκανα ποδήλατο...ετοιμάζομαι για νυχτερινή έξοδο, η παρέα με περιμένει όπως κάθε Σάββατο, το πρωί βγήκα για τον πρωινό μου καφέ...όλα καλά...Ο καρκίνο είναι παρελθόν. Δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να αναρωτιέμαι αν θα τον ξανασυναντήσω, αυτό θα ήταν η χειρότερη τιμωρία για μένα, γιατί να το κάνω στον εαυτό μου αυτό; Προτιμώ να δίνω αξία στα απλά και καθημερινά, κάπου εκεί κρύβεται η ΖΩΗ. Η ΟΥΣΙΑ είναι λοιπόν πως με πολλά πλην και με αρκετά συν, εγώ συνέχισα, με οδηγό το αίσθημα της επιβίωσης, συνέχισα...συνέχισα και έφτιαξα μια νέα ζωή. Όπως μπόρεσα και με τα δεδομένα που είχα. Δεν θα πω ψέματα, με πολλά νεύρα, με ανασφάλειες, με κόπο, με μαύρες σκέψεις αλλά είμαι εδώ! αυτό δεν έχει σημασία, αυτό και η σοφία που σου αφήνουν τέτοιες περιπέτειες...

θα κοιτάζω πάντα τη θάλασσα, θα ψάχνω συνέχεια για το παγκάκι με την καλύτερη θέα, γιατί όχι; Το κέρδισα, κέρδισα τη βόλτα, ένα ποτάκι με τους φίλους μου, μια ωραία θέα, μια καλή κουβέντα, ένα χάδι, μια αγκαλιά...δεν ζω δίχως αυτά!

Τελευταία μέρα του Νοέμβρη

2011-11-30T18:51:00.004+02:00

οι μέρες αυτές (πέρα απο το κενό του ταξιδίου) έχουν μεγάλη δόση έντασης...κάποιους καυγάδες, και αρκετά νεύρα. Ναι, περνάω μια φάση...φάση εκνευρισμού, ανασφάλειας για μια ακόμη φορά, μοναξιάς ή μοναχικότητας, αμφισβήτησης...και ποιός ξέρει και τι άλλο. Δυστυχώς, παίρνει η μπόρα και άτομα πολύ δικά μου, που αρκετές φορές με βλέπουν ή με ακούν σε έξαλλη κατάσταση.Θέλω να τα προφυλάξω αλλά εκεί που όλα πάνε "ρολόι" γίνεται μέσα μου μια έκρηξη, αφού πρώτα όλα αυτά τα "μικρά" γίνονται σωρός. Εξακολουθώ να έχω απαιτήσεις απο τους άλλους, να τους θέλω δίπλα μου, να θέλω χρόνο και κομμάτι απο τη ζωή τοςυ, να θέλω να γίνεται το δικό μου, όπως ακριβώς κάνω εγώ το δικό τους...Το ξέρω δεν βγαίνει και πολύ νόημα με αυτά που λέω, ίσως το ότι ώρες και φορές το μυαλό μου κολλάει να σας λέει κάτι...Προσπαθώ ακόμη να βρω ισσοροπίες στην νέα μου ζωή. "Μα πέρασε τόσος καιρός" θα σκεφτείτε και θα μου πείτε, κι όμως, δεν μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους απο τη μια μέρα στην άλλη, επίσης, βιώνω τις αλλαγές κάθε λίγο και λιγάκι. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θέλω να "σέρνω" κανένα φίλο ή συγγενή απο πίσω μου, να μένουν δίπλα μου απο οίκτο! Θέλω όσο γίνεται, να έχω στη ζωή μου ανθρώπους επειδή θέλουν να είναι μαζί μου, θέλω την αλήθεια, όχι τη λύπηση...Ισορροπίες, νέα ή παλιά δεδομένα...Ένα παραπάνω...πριν τις γιορτές θα μπω στο χειρουργείο για να φτιάξω τις θηλές...μια ακόμη αλλαγή στο σώμα...Πραγματικά δεν ανυπομονώ καθόλου, συνήθισα τον εαυτό μου και τον αγαπώ όπως είναι. Με κούρασαν τα χειρουργεία...ίσως να μην είμαι και τόσο κοκέτα...απο την άλλη έχω μια εκκρεμότητα, το νιώθω, και όσο το αφήνω για αργότερα, τόσο δεν θα παίρνω την απόφαση να το κάνω στο μέλλον...οπότε λέω να πάω...Κάπως έτσι, όπως βρίσκεις τις ισορροπίες τις χάνεις ταυτόχρονα...Έμαθα να ζω με την μαστεκτομή, έμαθα να κινούμαι με τους διατατήρες, συνήθισα τις σιλικόνες, μου έγινε οικείο ένα στήθος δίχως θηλές (όπως είμαι τώρα) και το επόμενο βήμα είναι να ξαναβάλω τις θηλές και να κοιτάζομαι στον καθρέφτη κάποια λεπτά, για να καλωσορίσει η ψυχή το νέο (πάλι) σώμα της. Δεν πιστεύω στην εξωτερική εμφάνιση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ξεχωρίζω το ωραίο...η ζωή όμως μου έμαθε μέσα απο το πιο περίεργο παιχνίδι της πως το σώμα είναι πιο φθαρτό απο την ψυχή, το σώμα γερνάει, αλλάζει, το σώμα γεμίζει πληγές, παίρνει μια μορφή ενός ξύλινου κορμού που δακρίζει...και η ψυχή, και αυτή δακρίζει, και αυτή στιγματίζεται όμως...όμως...όμως όταν βρίσκει τη δύναμή της λάμπει όπως παλιά...δεν είναι τυχαίο πως οι σοφοί λένε να επενδύουμε στην ψυχή.
Το σώμα μου πήρε πάνω απο τρεις μορφές την τελευταία τετραετία και ετοιμάζεται για τέσσερις μεθαύριο. Η ψυχή;;;Η ψυχή μου ταλαντεύτηκε, η καρδιά μου ράγισε αλλά ο ευλογημένος χρόνος που πέρασε και με χωρίζει απο εκείνες τις σκοτεινές μέρες...απάλυνε τον πόνο, έδωσε σχεδόν την παλιά όψη πίσω στην ψυχή...ο πυρήνας μου δεν άλλαξε, είμαι ακόμη αισιόδοξη, γενναιόδωρη και φιλότιμη με τους ανθρώπους, ακόμη δεν λέω εύκολα "όχι" και είμαι εκεί όταν με χρειάζονται. Ακόμη αγκαλιάζω, χαιδεύω και ακούω τα προβλήματά τους. Κάποιοι λένε πως δεν τους καταλαβαίνω...οκ...αλλά δεν έκλεισα ποτέ μα ποτέ την πόρτα μου προς κανένα...θα μπορούσα να γίνω μια άλλη, να τους κάνω όλους πέρα, να σκληρύνω τον πυρήνα μου...να μην αφήνω κανένα να μπαίνει και να μην βγαίνω για κανένα...Αν το θέλετε, η νίκη μου απέναντι στον καρκίνο, πέρα απο το σωματικο-υγείας κομμάτι, ήταν αυτή. Νίκησα τον καρκίνο γιατί δεν του παρέδωσα το πνεύμα μου, γιατί συνέχισα με όσα μέσα είχα, με τα διάφορα παιχνίδια του μυαλού, με την ευαίσθητη ψυχολογία μου, με όλα τα αρνητικά που προέκυψαν απο την περιπέτειά μου. Συνέχισα, και αν στη ζωή μετράει το ταξίδι περισσότερο απο τον προορισμό τότε κέρδισα! Οι φίλοι μου που πολλές φορές με θεωρούν δεδομένη (γιατί εγώ τους δίνω πάντα την αίσθηση αυτή, γιατί μ'αρέσει να "υπογραμμίζω" σχέσεις) αναρωτιέμαι αν έχουν ποτέ σκεφτεί πως θα μπορούσα να έχω φύγει απο τη ζωή τους, γιατί θα μπορούσα πολύ απλά να κλειστώ στα προβλήματά μου και να αδιαφορώ γι αυτούς. Δεν το έκανα ποτέ! Καλό βράδυ!

ΓΥΡΙΣΑ την Κυριακή

2011-11-29T18:30:00.004+02:00

με χίλιες-δυο εικόνες στο μυαλό...Ήταν κάπως δύσκολη απο άποψη κούρασης η Δευτέρα στη δουλειά αλλά χαλάλι, τελικά η σωματική κούραση χάνεται όταν η ψυχή είναι γεμάτη. Σε όλο το ταξίδι σας σκεφτόμουν...έβλεπα εικόνες, χάζευα τα κύματα, τον ήλιο, τους γλάρους...καθώς ένιωθα το απαλό νησιώτικο αεράκι έπλαθα ιστορίες ταιριάζοντας λέξεις, επαναλάμβανα μέσα μου φράσεις για να τις θυμάμαι, για να τις έχω μέσα μου όταν γυρίσω και να σας τις χαρίσω...Ήταν όμορφο το Σ/Κ, είχε μια γλύκα, εκείνη των αναμνήσεων που έχουν πολύ καλά φωλιάσει μέσα μου, γεύση γνωστή, άρωμα καλά βαλμένο στην ψυχή, απο εκείνα που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ. Για μια ακόμη φορά άνοιξα την ψυχή μου στον ήλιο, πέρασαν απο μπροστά μου με ταχύτητα φλας οι όμορφες στιγμές που γράψαμε με την παρέα μου εκεί...χαμογέλασα, και στους φίλους, και στον εαυτό μου μα και στον τόπο...Ναι, η ζωή ήταν γενναιόδωρη και εγώ το έχω αναγνωρίσει το δώρο της...μετά απο μια περίοδο σκοτεινή, με έβγαλε στο φως...εκείνη η γωνίτσα στο Βόρειο Αιγαίο θα μένει για πάντα στην καρδιά μου, ως το πρώτο καταφύγιό μου μετά την αρρώστια, ως ο τόπος που με την ομορφιά του σβήνει όλα μου τα προβλήματα, μου παίρνει τις μαύρες σκέψεις, το βάρος των χρόνων και με κάνει παιδί, παιδί μικρό, υγειές, έτοιμο να τρέξει, ένα παιδί που δεν φοβάται, γιατί δεν έχει ποτέ του δει τίποτα άσχημο!

Σας χαρίζω τις φωτο!

ο ήλιος ήταν πάντα εκεί

to be continued...

Θα λείψω για το Σ/Κ

2011-11-24T22:53:00.002+02:00

μέσα σε όλα τα άλλα ξέχασα να σας πω με μεγάλα γράμματα πως Ο ΕΠΑΝΕΛΕΓΧΟΣ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑ! ολα οκ...σκέφτομαι μέσα στον Δεκέμβρη να κάνω και την επέμβαση αισθητικής μου, να βάλω τις θηλές...

Θα λείψω το Σ/Κ...πάω όπως ξαναείπα μια βόλτα στο Αιγαίο, να δω τους φίλους μου εκεί!

φιλιά πολλά! οι επόμενες φωτο θα έχουν θάλασσα και καθαρό ουρανό!

Δύσκολες μέρες

2011-11-23T23:25:00.002+02:00

όλες αυτές τις μέρες έχω βυθιστεί στις σκέψεις μου...με έχει κουράσει κάτι αλλά δεν ξέρω τι...έχω χάσει κάτι αλλά επίσης δεν ξέρω αν είναι "ένα" αυτό το "κάτι" ή "πολλά". Είμαι μπερδεμένη, εκνευρίζομαι με το παραμικρό...νιώθω μόνη, και δεν ξέρω ποιος με κάνει και νιώθω μόνη...Επίσης, ενώ τα σκέφτομαι τώρα, μπορεί σε κανα-δυο μέρες να τα αφήσω στην άκρη...Προσπαθώ να μη σκέφτομαι πολλά, πολλά, μα δεν είναι και εύκολο. Ίσως με κούρασαν οι άνθρωποι, αν και είμαι πολύ κοινωνική και δεν ζω δίχως φίλους, μπορεί όμως να θέλω τον χρόνο μου να θέλω να μείνω μόνη μου είτε γιατί δεν μπορώ να ανεχτώ διάφορες συμπεριφορές, είτε γιατί πρέπει να καταπιώ το άσχημο γεγονός που ήρθε στο διάβα μου πρόσφατα...ποιος ξέρει, βαρέθηκα όμως που την τελευταία τετραετία ασχολούμαι με το "τι μπορεί να έχω" αποφάσισα να μην το πολυψάχνω (πόσες φορές δεν το έγραψα ε;) προσπαθώ πάντως πλέον να βιώνω απλά μια κατάσταση δίχως να ψάχνω το "γιατί είμαι έτσι"

καληνύχτα!

Αναμνήσεις ενός σκοτεινού Νοέμβρη

2011-11-21T15:39:00.001+02:00

Σαν σήμερα ήταν που αν και έπιανα στον όγκο, δεν τον είχα δείξει σε κανένα, τον έδειξα εκείνο το βράδυ στη μαμά μου. Εκείνη όπως έχει πει «σκοτείνιασε» και κατάλαβε πως οι επόμενες μέρες θα ήταν πολύ δύσκολες. Και δεν διαψεύσθηκε, όχι μόνο οι επόμενες μέρες αλλά και οι ακόλουθοι μήνες, και τα επόμενα χρόνια. Φέτος είμαι εδώ, όπως ήμουν και εκείνο το βράδυ, στο πατρικό μου, στο σαλόνι, δίπλα στο τζάκι. Φέτος έχω μεγαλώσει, έχω μπει στα «αντα», τότε ήμουν απλά, ένα κορίτσι 27 ετών. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή, στο να μπορούμε να αντικρίζουμε τον ουρανό καθημερινά, έτσι και εγώ, πότε σιωπηλά, πότε με νεύρα και φωνές, ρίχτηκα στη μάχη για αυτό το αγαθό που λέγεται ΖΩΗ. Δεν θέλω να περιαυτολογώ αλλά την κέρδισα. Τότε δεν είχα ιδέα τι είναι ο καρκίνος, τι είναι ο όγκος, είχα μια πλήρη άγνοια. Δεν φοβήθηκα όμως ποτέ, βρήκα το θάρρος και τη δύναμη και μπήκα στο χειρουργείο και βρήκα το κουράγιο να δω το σώμα μου να αλλάζει και τη ζωή μου να παίρνει άλλη τροπή. Δεν το έβαλα κάτω…Σήμερα που βρίσκομαι στον ίδιο τόπο από όπου ξεκίνησαν όλα, ναι, όλα τα άσχημα μου φαίνονται τόσο μα τόσο μακρινά…είναι όμως συνάμα τόσο μα τόσο μέσα στο πετσί μου! Μια περιπέτεια πάνω από κάθε φαντασία…
Τα χρόνια όμως πέρασαν, δυστυχώς οι επέτειοι μας ακολουθούν…ίσως κρατώ στη ζωή μου τις ημερομηνίες για να είμαι που και που ευγνώμων. Και ναι, δεν είμαι αχάριστη, έδωσα από το 2007 μια μάχη, μέχρι και πέρσι που φόρεσα τις σιλικόνες, μέχρι και φέτος που θα βάλω τις θηλές (σύντομα μάλλον). Κουράστηκα μα είδα τους κόπους μου να πιάνουν τόπο, και αυτό είναι από μόνο του συγκινητικό, είναι από μόνο του ελπιδοφόρο. Φέτος, σαν σήμερα, τι να σκεφτώ παραπάνω;;;Είμαι στη ζεστασιά του σπιτιού μου, την προηγούμενη εβδομάδα έκανα όλες μου τις εξετάσεις και βγήκανε καθαρές, τι άλλο να ζητήσω; Ο καρκίνος δεν με απειλεί φέτος όπως εκείνη τη χρονιά. Στο κομμάτι της υγείας τώρα είμαι πολύ καλά, δεν θυμίζει το μυαλό μου τίποτα από την κατάσταση που βρισκόταν τότε, χαομένο σε χίλιες σκέψεις. Όμως η ζωή με τις πολλές τρικλοποδιές, με έφερε φέτος να σκέφτομαι την αδικοχαμένη ξαδέρφη μου, τον δικό της αγώνα, την δική της ταλαιπωρία και την δική μας απώλεια. Όπως είπα χθες στη θεία μου «ας αρρωσταίναμε όλες-που αρρωστήσαμε βέβαια- αλλά ας μην μας έπαιρνε κανέναν ο καρκίνος, πως θα ζήσουμε-η αδερφή της και εγώ- από δω και πέρα με αυτή την απώλεια, αυτή η απώλεια είναι μια σφαίρα στην καρδιά, μια πληγή που δεν θα κλείσει. Χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, από την ίδια αρρώστια που παλέψαμε και εμείς.» Είναι μια κατάσταση τραγική, όσο και αν δεν θέλω να γίνομαι «μελό» είναι μια πραγματικότητα.
Τελος πάντων, απόψε ας προσπαθήσω να παραμείνω αισιόδοξη, για μένα και όλους εσάς. Ας προσπαθήσω να φέρω στο μυαλό μου τη ζεστασιά που βρήκα στις αγκαλιές αρκετών ανθρώπων όταν ήμουν αρρωστούλα, ας αφήσω να μείνει μέσα μου η αγάπη και όχι ο θυμός για την πρόσφατη απώλειά μου. Ας κρατήσω πως πάνω από όλα η αγάπη, πάνω από όλα…αυτό μου έλεγε η θεία μου χθες βράδυ στο τηλέφωνο, «πάνω από όλα, η αγάπη» ότι και να δώσεις στους ανθρώπους, αν δεν δώσεις αγάπη, δεν έχεις δώσει τίποτα….
Καληνύχτα, με όποιες απώλειες, είμαστε εδώ, συνεχίζω, με αγάπη προς όλους εσάς, με αδυναμία προς όλες τις ομοιοπαθούσες, είμαι εδώ και θα σας κρατώ συντροφιά! Κοντεύω την πενταετία μετά τον Καρκίνο, και αυτό μόνο του λέει πολλά! ΚΟΥΡΑΓΙΟΟΟΟΟΟ!

ένα παρήγορο τηλεφώνημα

2011-11-19T12:13:00.003+02:00

Την όλη χαοτική κατάσταση με τον χαμό της ξαδέρφης μου ήρθε (αναπάντεχα) να μου ανακουφίσει η μητέρα της. Σε ένα τηλεφώνημα που είχαμε πρόσφατα, την άκουσα τόσο ψύχραιμη, τόσο αισιόδοξη για όλα και τόσο φιλοσοφημένη που έμεινα με ανοιχτό στόμα. Μιλάμε για φοβερή δύναμη ψυχής και μυαλού, και είναι ένα άτομο που έχει βγάλει μόνο το δημοτικό. Κι όμως, χαίρομαι που για μια ακόμη φορά ξεπερνιούνται τα κοινωνικά κλισέ, περί μόρφωσης, σπουδών και καλλιέργειας. Η θεία μου, χτυπημένη δύο φορές από καρκίνο η ίδια, έχοντας σταθεί πριν χρόνια δίπλα στην πρώτη της κόρη που ξεπέρασε την περιπέτειά της με τον καρκίνο, έδωσε τον καλύτερό της εαυτό και για την δεύτερή της κόρη η οποία τελικά υπέκυψε…τραγική η ιστορία τους, η ιστορία μας, γιατί και εγώ πέρασα τα ίδια με τα κορίτσια. Τη θεία μου λοιπόν, προφανώς η ζωή την δίδαξε πάρα πολλά, πιο πολλά από όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου…Έβγαλε τη σχολή της ζωής, πάλεψε με την ίδια αρρώστια πολλές φορές, και η ίδια η αρρώστια της, της στέρησε για πάντα την κόρη της. Η «χαροκαμένη» όμως αυτή μάνα, με συμβούλεψε να κοιτάζω μπροστά, να κοιτάζω και να φροντίζω τον εαυτό μου. Να υιοθετώ όσα με ευχαριστούν και να διώχνω όσα με ρήχνουν. Να είμαι αισιόδοξη για τη ζωή και να σκέφτομαι πως η ξαδέρφη μου «ήταν να πάει». Να την θυμάμαι πάντα μα να συνεχίσω κλείνοντας το κεφάλαιο. Να βγάλω από μέσα μου τα «γιατί» ή το θυμό. Μου επανέλαβε πολλές φορές πως πρέπει να φανώ δυνατή, γιατί δεν μας παίρνει «σογιακώς» να πέσουμε ψυχολογικά, αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε υποτροπή, η ψυχολογία μας είναι πολύ σημαντική, δεν πρέπει να χαριστούμε στον καρκίνο! Αυτά ήταν τα πιο δυνατά σημεία της συζήτησής μας, και τα κρατάω σαν κόρη οφθαλμού, ναι, είναι αλήθεια πως δεν πρέπει να του ξαναχαριστούμε του παλιοκαρκίνου, και αν κάτι περνάει αρκετά από το χέρι μας είναι η ψυχολογία μας, γιατί για το σωματικό, ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος..!Σιγά σιγά θα βρω και εγώ την νέα μου καθημερινότητα, έναν άλλο τρόπο σκέψης, μια εσωτερική ηρεμία.

Χθες το βράδυ βγήκα έξω για ένα ποτό...τις μέρες της κηδείας τις πέρασα συντροφιά με τη "Σ" η οποία εμφανίζεται σαν "απομηχανής θεός" και πολλές φορές με κάνει και ξεχνιέμαι...Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σκληροί. Ανοίχτηκα αυτές τις μέρες για την απώλειά μου και σε άλλους και στράφηκα, όχι για βοήθεια αλλά για παρέα, σε δύσκολες στιγμές, αυτοί, είτε αδιαφόρησαν, είτε το προσπέρασαν γιατί δεν θα θελαν να νταουνιαστούν το προηγούμενο Σ/Κ...έτσι είναι, είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θα σταθούν δίπλα σου, και εσύ απλά, μια μέρα ξυπνάς και βαριριέσαι, και παραιτήσαι απο το να παρακαλάς...και παύεις να τηλεφωνείς, παύεις να περιμένεις, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.

Έχω από καιρό προγραμματίσει και φεύγω για το νησί όπου ζούσα περσι. Φεύγω το επόμενο Σ/Κ, στο νησί με περιμένουν οι φίλοι μου με έναν τρελό ενθουσιασμό και δεν φαντάζεστε πόσο σε γεμίζει αυτό…πιστέψτε με, απ’την κορφή ως τα νύχια. Παντρεμένοι, ελεύθεροι, πολιορκημένοι, όλοι είναι εκεί και με παρακαλούσαν να πάω για να τους ανεβάσω. Ψυχή της παρέας με «ανεβάζουν» ψυχή της παρέας με «κατεβάζουν» και φέτος τους έλειψα…και με περιμένουν με ανοιχτές αγκαλιές, σχεδιάζοντας εκδρομές, ταβέρνες και νυχτερινή ζωή.

Η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις όπως βλέπετε, και εγώ προσωπικά δεν μπαίνω στα στενά κοινωνικά καλούπια. Το ότι θα ταξιδέψω και θα βρεθώ με αγαπημένους ανθρώπους, στο ότι θα με παρηγορήσουν με τα αστεία τους δεν σημαίνει πως δεν πενθώ, σημαίνει πως μαζί με τα άσχημα της ζωής, ακουμπώ και στα ευχάριστα, σε μια αγκαλιά, σε μια κουβέντα παρηγοριάς, σε ένα σύνολο ανθρώπων που μπορεί και με μεταφέρει σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια χρονιά, την περσινή, όπου όλα ήταν όμορφα, χρωματιστά και χαρούμενα!

Ένα αλλιώτικο post

2011-11-16T19:07:00.002+02:00

Αυτό το ποστ δεν θα είναι ευχάριστο. Μέρες τώρα το παλεύω να μην το γράψω αλλά από την άλλη είναι ένας μικρός (ο ελάχιστος) φόρος τιμής που μπορώ να αποτίσω στην αδικοχαμένη πρώτη μου ξαδέρφη.

Ναι, η «Χ» μας άφησε το βράδυ της Πέμπτης, όταν τα ημερολόγια έδειχναν πια 11/11/2011. Τον Σεπτέμβρη του 2009 είχε διαγνωστεί με καρκίνο, το πάλευε από τότε, πότε με βαριές χμθ, πότε με ακτινοθεραπεία…Ήταν όμως αργά από την αρχή…μη βιαστείτε να πανικοβληθείτε, η κοπέλα το είχε ανακαλύψει αρκετά αργά και οι γιατροί το είχαν πει έξω από τα δόντια πως ήταν μια «δύσκολη περίπτωση». Όμως οι μήνες περνούσαν μετά τις θεραπείες και την είχα δει ένα καλοκαίρι σαφώς καλύτερα (μας χώριζαν χιλιόμετρα), είχα πιστέψει σε κάποιο θαύμα που παρόλα τα προγνωστικά την είχε σώσει. Έκανα λάθος από ότι φαίνεται, όλα αυτά που πίστευα για θαύμα και για αλήθεια ήταν επιφανειακά. Οι δικοί μας άνθρωποι δεν μου αποκάλυψαν ποτέ την καθοδική της πορεία, παρά μόνο όταν η κατάσταση έφερε την «Χ» στο νοσοκομείο, ένα μήνα πριν, εκεί όπου έζησε τις τελευταίες της στιγμές και αποχαιρέτησε από εκείνο το κρύο δωμάτιο με τα λευκά σεντόνια και τους ορούς τον άδικο, σκληρό τούτο κόσμο. Η «Χ» ήταν ένα κορίτσι μόλις μόλις 34άρων ετών. Έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, σε μια μάχη που έθεσε τέλος τη ζωή της. Μέχρι και την τελευταία εβδομάδα έκανε ακτινοθεραπείες, ήξερε πως βάδιζε προς το τέλος, όμως πάντα είχε μέσα της μια φλόγα, μια τοσο δα, μικρούλα πορφυρή ελπίδα πως μπορεί και να σωθεί. Πολλές φορές θυμώνω με τη ζωή, που ενώ έχει προκαθορίσει ποιον θα «κόψει» και ποιον θα «εγκρίνει» για την επόμενη δεκαετία, ταλαιπωρεί τα παιδιά της, και ας είναι να τα «διώξει» τελικά. Αυτή η κοπέλα ταλαιπωρήθηκε τόσο, μα τόσο πολύ, με άπειρες μεταστάσεις, με πόνους, με παραλυσία…Κι όμως, τελικά, στα 2 ½ χρόνια της προσπάθειάς της να πετάξει από πάνω της το θεριό, κέρδισε αρκετές ώρες και μέρες με τον 6άχρονο γιο της, έκανε μπάνια σε καταγάλανα νερά, συμφιλιώθηκε με τον θάνατο. Το τελευταίο είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα στη ζωή ενός ανθρώπου, να είναι ψύχραιμος και έτοιμος κανείς για το τέλος. Μέχρι και ένα γράμμα άφησε στον μονάκριβο γιόκα της, μέχρι και τα υπάρχοντά της τακτοποίησε, και οδηγίες άφησε για τα πάντα. Η «Χ» ήταν μια κούκλα, μια γυναίκα με ξεχωριστή ομορφιά και μια μοναδική χροιά φωνής…όλα αυτά τα κρατάμε μέσα μας για πάντα. Το περπάτημά της, την κορμοστασιά της, τα μακριά της μαλλιά που τα έβλεπα κάθε καλοκαίρι και πιο λαμπερά, το γέλιο της, τις σκανδαλιές που κάναμε μικρά στο νησί, το πόσο τρυφερή και υπομονετική μαμά ήταν, το πόσο μου τηλεφωνούσε όταν είχα αρρωστήσει…Από το Σάββατο που έγινε η κηδεία της, και όλοι από τότε ψάχνουμε για νέες ισορροπίες και για κανέναν μας η ζωή από εδώ και πέρα δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, από τότε την κοπέλα αυτή θα την θυμόμαστε ως ένα παλικάρι, μάχιμο πάντα και για πάντα. Με κατακλύζει θυμός, για την ατυχία της ξαδέρφης μου, για το ορφανό που μένει πίσω, για τους γονείς της, για τα καλοκαίρια μου που πια, θα έχουν μια μελαγχολία. «Σογιακώς» η ζωή μας σέρβιρε πολλά «πακέτα» είχα όλο αυτό τον καιρό (ενώ έλεγα και στους φίλους μου πως η κοπέλα ήταν στα τελευταία μας) μια μικροσκοπική ελπίδα πως η ζωή δεν θα μας σέρβιρε και αυτό το πικρό ποτήρι. Όμως η ζωή έχει δικούς της κανόνες και νόμους, και άσχετα με το τι επιθυμούμε εμείς, άσχετα με το τι αντέχουμε να δούμε και να ζήσουμε, εκείνη αποφασίζει με τα δικά της σταθμά…έτσι μας στέρησε για πάντα εκείνο το λαμπερό κορίτσι…εκείνο το κορίτσι που μέσα στην παραζάλη του καρκίνου είχε πει «μα να πάρει εμένα; Εμένα που έχω και παιδί;». Δυστυχώς…
Για όλους εμάς, αύριο και μεθαύριο, και την επόμενη εβδομάδα, και τον άλλο μήνα, η ζωή μας καλεί να συνεχίσουμε. Εγώ πρέπει να πηγαίνω στη δουλειά μου δίχως να φαίνεται πως κάτι έχω, πρέπει να συνεχίσω να κινούμαι όπως πριν, πρέπει να συνεχίσω να ζω.
Όχι δεν το σχετίζω με την δική μου περιπέτεια με τον καρκίνο, και εσείς να κάνετε το ίδιο παρακαλώ πολύ.
Όχι δεν τρομάζω (προς το παρόν…) για το ότι μπορεί και εγώ να πάθω κάτι…απλά έχω μείνει βουβή…απλά λυπάμαι για αυτόν τον άνθρωπο και για τους συγγενείς του, για όλους εμάς και το φορτίο τούτο, μα πάνω από όλα για τον άνθρωπο αυτό που μέρα με τη μέρα βίωνε όλο και πιο πολύ πως "πάει, θα αποχαιρετήσω το παιδί μου για πάντα". Και είναι σκληροί αυτοί οι συνειρμοί, και είναι απάνθρωπο να αποχωρίζεσαι ένα παιδί, σε μια τόσο τρυφερή ηλικία. Και είναι φυσικά πάρα πολλά όλα αυτά σαν σκέψεις για να τα επεξεργαστείς με μιας…όλα θέλουν τον χρόνο τους, και ο χρόνος ναι, είναι γιατρός, μας έκανε και ξεχάσαμε τα πολύ δύσκολα της αρρώστιας μας και ξεκινήσαμε κάτι άλλο, κάτι νέο, με νέο σώμα και ψυχή, τι γίνεται όμως με τον θάνατο κάποιου; Πότε και σε ποιο βαθμό θα απαλυνθεί;;;;
όλα αυτά είναι τα ερωτήματα και οι σκέψεις που τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν θέλω να γίνομαι «μελό» αλλά όταν μιλάμε για ΚΑΡΚΙΝΟ πρέπει να γνωρίζουμε και το ότι υπάρχουν απώλειες, ίσως αυτό μας κάνει να αναγνωρίζουμε την καλή μας τύχη(;), την φοβερή μας συναστρία(;) πολύ απλά το γεγονός πως είμαστε ΕΔΩ, ζωντανές και γερές…να παίρνουμε κουράγιο, πως μπορεί να δυσκολευτήκαμε πολύ, μα σαν να καλυτέρευσαν τα πράγματα τώρα…
Αυτό που θα φωνάζω για πάντα είναι σαφώς η «ΠΡΟΛΗΨΗ». Αν η ξαδέρφη μου το είχε βρει νωρίτερα, τότε ναι, θα είχε μια καλύτερη πορεία. Δεν την κατηγορώ, εδώ κόντεψα να την πάθω εγώ, που σήμερα σας γράφω όλα αυτά, τότε, στα 27 δεν ήξερα και κανένας δεν ήξερε ή δεν σκέφτηκε να μου πει για τον καρκίνο του μαστού. Τώρα όμως ξέρω, και θέλω και εσείς να είστε ευαισθητοποιημένοι και να ξέρετε πως ναι, ακούγεται κλισέ, και εγώ κάποτε έτσι το άκουγα όμως ναι, το να το βρεις νωρίς, βοηθά στο να το αντιμετωπίσεις. Προστατέψτε τον εαυτό σας και τις γυναίκες που αγαπάτε, ο καρκίνος του μαστού «δίνει και παίρνει». Δεν σας τα γράφω για να πανικοβληθείτε αλλά για να πάψετε να αδιαφορείτε!

Καλό βράδυ! Εύχομαι οι ζωές μας να γεμίσουν σύντομα με νέες εικόνες, αν χάσατε κάποιον κάποτε, προσευχηθείτε μαζί μου, θα κρατήσω φυλαχτό την κάθε ανάμνησή μου με τη «Χ» και θα συνεχίσω, αυτό θα ήθελε και αυτή από μένα!

καλή βδομάδα,σκέψεις μετά τη δουλειά...

2011-11-07T14:54:00.003+02:00

Καλή βδομάδα φίλες και φίλοι!

χάρηκα ιδιαίτερα που επικοινώνησε ένας άνδρας μαζί μου, το βρήκα πολύ τρυφερό και ιδιαίτερο το να μπει στη διαδικασία να πει στο προηγούμενο ποστ τη γνώμη του. Οι άνδρες δεν θα έπρεπε να απουσιάζουν απο εδώ, ο καρκίνος του μαστού είναι απλως επιφανειακά μια "γυναικεία υπόθεση" στο βάθος, δεν φαντάζεστε κατά πόσο αφορά τους άνδρες...Γιατί εκείνοι έχουν τις γυναίκες της ζωής τους που υποφέρουν, είτε είναι μάνες, είτε σύζυγοι, είτε κόρες, είτε αδερφές, είτε ξαδέρφες, είτε ερωμένες, είναι οι σημαντικές άλλες που έχουν πληγεί, και οι ίδιοι τους απο δίπλα που προσπαθούν να βοηθήσουν...Ακολουθήστε το ένστικτό σας σε κάθε περίπτωση, εσείς αρσενικά...με το μαλακό, με εξτρά τρυφερότητα και δεν θα χάσετε.

Γυρίζοντας απο τη δουλειά σήμερα, έβαλα τέρμα τη μουσική και τραγουδούσα δυνατά! Απο τη μια το είχα ανάγκη για αποσυμπίεση και απο την άλλη είχα μια κρυφή-μικρή χαρά...Μπορεί ο καιρός να ήταν χάλια, οι υαλοκαθαριστήρες να δούλευαν αλλά εγώ ήμουν χαρούμενη. Σκέφτηκα πόσες χαρές ή έστω πόσα ευχάριστα μου έχουν συμβεί απο τότε που ξεμπέρδεψα απο τις θεραπείες...Και ναι, η περσινή χρονιά ήταν δώρο αλλά αν δεν το καταλάβω πως ήταν, θα πάει χαμένο... οι φίλοι που με άγγιξαν έφεραν ένα νέο φως στη ζωή μου. Και ναι, εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα όλους εσάς, πέρα απο τη διαφορά που κάνατε στη ζωή μου, σκέφτηκα πως δεν μπορεί, κάποια αγκαλιά θα βρηκατε τόσο καιρό για να χώνεστε, δεν μπορεί, κάποιο χαμόγελο θα ομόρφυνε ως τώρα τη ζωή σας, δεν μπορεί κάτι όμορφο θα σας έφτιαξε πρόσφατα τη μέρα, δεν μπορεί κάποιος άνθρωπος θα σας χάρισε ένα χάδι, κάποιος άλλος θα σας άφησε στα καινούρια σας μαλλιά μια ελπίδα, σαν μια ηλιαχτίδα που μπαίνει απο το παράθυρο ξαφνικά!Κάποιος φίλος θα μοιράστηκε μαζί σας σκέψεις, θα έμεινε να δείτε μια ταινία, θα άκουσε τους φόβους σας, θα πέρασε ένα απόγευμα μαζί σας, γελώντας....

Ψάξτε το δώρο της ζωής, να δείτε πως θα το βρείτε στα πιο απίθανα μέρη...αρκεί να έχετε νου και μάτια ανοιχτά, η ψυχή απλά θα βρει έτσι τον τρόπο να γεμίσει!

Δικοί μας-πρώην-άνθρωποι...

2011-11-04T12:05:00.003+02:00

σήμερα πήγα για ένα μεσημερινό καφέ και έπεσα τυχαία σε μια πρώην φίλη, σε εκείνη τη "Ν" (που όσοι με διαβάζετε απο την αρχή θα την έχετε ξανα δει εδώ). Η "Ν" με τη λήξη της ακτινοθεραπείας μου, τον Μάιο του 2008, κράτησε ως τον Ιούλιο του 2008 την επαφή μας και απο τότε εξαφανίστηκε για 8 μήνες. Οι κλήσεις μου έμεναν αναπάντητες, και τη φωνή της την άκουγα μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα και σε καμια γιορτή, κάποιες ευχές δηλαδή, φτηνό αντικατάστατο των άπειρων ωρών παρέας. Με είχε ζορίσει πάρα πολύ τότε το θέμα της αποστασιοποίησής της. Θύμωσα, έκλαψα, ξέσπασα, οι άνθρωποι όμως δεν γύριζα τότε πίσω...Τώρα που τελείωσαν όλα, και η ψυχολογία μου είναι σαφώς καλύτερη, τώρα οι άνθρωποι γυρίζουν πίσω. Τώρα η "Ν" κρατά ένα μωρό 9 μηνών στην αγκαλιά και κάθεται και πίνει καφέ μόνη,μαζί του στο καφέ. Λυπήθηκα για την εικόνα, αλλά σκέφτηκα, "εμένα, πότε θα με λυπηθεί κάποιος;". Και δεν το λέω με τα στενά όρια της λύπης...Η "Ν" τώρα θέλει να με πλησιάσει, αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο για μένα να την ξαναπλησιάσω. Υπάρχουν πληγές που ανοίγουν μέσα μας, πριν καλά, καλά το πάρουμε χαμπάρι...και αργούν να κλείσουν, ή όταν πια κλείνουν δεν υπάρχει λόγος να τις ξύνουμε. Έτσι και εγώ βλέπω πια μια γνωστή μου κοπέλα όταν την κοιτώ, και όχι το άτομο με το οποίο πέρασα πολλές στιγμές αρρώστιας και ήταν πλαι μου. Ναι, οι άνθρωποι ξεχνούν, ναι οι άνθρωποι αποκτούν εγωιστικά μηχανισμούς προστασίας απέναντι στους άλλους γιατί θέλουν μια γεμάτη καρδιά και αληθινούς ανθρώπους γύρω!Δεν είμαι θεά, είμαι μια κοινή θνητή και πρέπει να προφυλάξω τον εαυτό μου απο καθετι "κακό", πρέπει οι άλλοι γύρω μου να καταλάβουν τι κάνανε τότε...ακούγομαι αυστηρή, το ξέρω...ας μην καταδικάσω κανένα λοιπόν, ας με αφήσει όμως η "Ν" όπως με άφησε και τότε, δεν ευνοούν τα πισωγυρίσματα, ειδίως στη φιλία!

Μια βόλτα στη θάλασσα

2011-10-31T21:41:00.008+02:00

σήμερα πήρα το ποδηλατάκι μου και βγήκα στον ήλιο!

μπορεί να έκανε λίγη ψύχρα αλλά ήταν τόόόόόσοοοο ωραία. Έκανε λίγη ψύχρα αλλά ήθελα να δω τη θάλασσα και αυτό με έκανε να πάω όλο και πιο γρήγορα. Μίλησα με κανα-δυο φίλους στο τηλέφωνο καθώς "αρμένιζα" και άκουσα μουσική. Όταν όμως έφτασα στη θάλασσα, έκλεισα τα πάντα, ακόμη και τα μάτια και αφέθηκα στον ήλιο και στο άκουσμα των κυμάτων. Την επιθυμώ τη θάλασσα...έχετε προσέξει πως στη ζωή μας υπάρχουν κάποιες σταθερές. Η θάλασσα, τόσο όμορφη, τόσο οικεία, ξέρεις τι θα ακούσεις, μαντεύεις τι θα δεις, ανοίγεις την ψυχή σου και θυμάσαι, και εκεί που θυμάσαι αποφασίζεις να πετάξεις τα άχρηστα και να ξεχάσεις! Δεν χόρταινα να βλέπω τη θάλασσα, μου λείπει φέτος που δεν είμαι στο νησί...Αλλά στη ζωή χάνεις κάτι και βρίσκεις κάτι άλλο. Μακάρι να μην χάναμε τίποτα προκειμένου να βρoύμε αυτό το κάτι, έχω αρχίσει όμως και πιστεύω πως είναι πια νόμος της φύσης. Η απώλεια μας οδηγεί στο να βρούμε κάτι άλλο.
σας χαρίζω τη φωτό...Τελευταία μέρα του Οκτώβρη, μια παρέα έπαιζε ρακέτες και φορούσε μαγιώ. Τελευταία μέρα του Οκτώβρη και εγώ στη θάλασσα...καλομαθαίνω τον εαυτό μου με μια βολτίτσα....φορτίζω με φως...summer is a state of mind ;-)

σήμερα είδα στον ύπνο μου

2011-10-30T12:57:00.002+02:00

πως ήρθε το καλοκαίρι...έτσι απλά, απο τη μια μέρα στην άλλη...και είχα την αίσθηση μέσα στον ύπνο μου πως ήρθε πολύ γρήγορα η αγαπημένη μου εποχή!

ελπίζω αυτό το όνειρο να είναι η αρχή μιας νέας περιόδου! όμορφης όπως το καλοκαίρι, ελπιδοφόρας όπως ο καθαρός ουρανός και ο λαμπρός ήλιος...
Δυστυχώς όμως η κατάσταση της ξαδέρφης μου είναι πολύ κρίσιμη...

Υ.Γ ο γυναικολόγος μου είπε πως μετά την απόξεση είμαι καλά! όσο για το "σπυράκι" μου είπε πως είναι κάτι επιφανειακό, και η αλήθεια είναι πως δεν το πιάνω πια...

Και πάλι στο γιατρό

2011-10-27T14:07:00.003+03:00

θα πάω στον γυναικολόγο μου σήμερα, γιατί θέλει να με δει μετά την απόξεση...

Ευτυχώς θα το συνδιάσω με το να δω 2 φίλους που έκανα περσι και που πάντα μου θυμίζουν ανέμελες και ευχάριστες στιγμές, γιατί πραγματικά έχω βαρεθεί τους γιατρούς τελευταία.

φιλάκια, θα σας πω τα νέα...

back from doc

2011-10-25T23:07:00.002+03:00

Ο χειρούργος που με είδε σήμερα, μου είπε να περιμένω μια εβδομάδα για να δω πως θα πάει αυτό το πρηξιματάκι σαν "φακή" στη μασχάλη μου! Όχι ξύρισμα, όχι αποσμητικό, και πλύσιμο με αντισηπτικό. Άντε και να δούμε, θα το παρακολουθήσουμε μια βδομάδα, και αν δεν υποχωρήσει, τότε θα δούμε τι θα κάνουμε. Προς το παρόν αυτό που μπορεί ο χειρούργος να πει, είναι πως είναι επιφανειακό...το οποίο είναι καλό, αλλά λόγω του ιστορικού μου δεν μπορούμε να μην το ψάξουμε παραπάνω...

Γενικά βιώνω μια πολύ περίεργη κατάσταση...Εκεί που ήμουν σε μια σειρά...απο τη μια η απόξεση, απο την άλλη το "σπυράκι" στην μασχάλη και απο την άλλη τα χειρότερα...η πρώτη μου ξαδέρφη στην κυριολεξία χαροπαλεύει με τον καρκίνο και είναι μόλις στα 34 και πολύ δύσκολα...Δύσκολοι καιροί για πριγκήπησες έχω να πώ...δύσκολα φεγγάρια...και να σκεφτεί κανείς πως ο Οκτώβρης είναι μήνας πρόληψης καρκίνου του μαστού. GOD HELP US!

H συνέχεια...

2011-10-23T20:26:00.008+03:00

σήμερα είναι μια μέρα δίχως αίμα. Ελπίζω όλα να πήγαν καλά με την απόξηση. Την Πέμπτη θα πάω στον γυναικολόγο να με δει...τώρα μένει να παρακολουθούμε μια κυστούλα (όπως είπε ο γιατρός...).
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πιάνω στη μασχάλη απο όπου αφαιρέθηκαν λεμφαδένες ένα κάτι σαν "φακή". Το πιο πιθανό είναι να μην είναι κάτι ανησυχητικό (λεω εγώ τώρα) αλλά να είναι ένα σπυράκι που "μαζεύει".Εμείς όμως που καήκαμε στο κουρκούτι, φυσάμε και το γιαούρτι και έτσι μάλλον θα πάω σε κάποιο χειρούργο να το δει...

Κατα τα άλλα η ζωή συνεχίζεται, με στο βουνό, παρέα με τη "Σ" (τέσσερα χρόνια μετά και έπειτα απο πολλές μεταξύ μας κρίσεις) με την πρώτη φθινωπορινή τσάρκα μου...μπορεί τα θέματα γύρω μας να τρέχουν, ο καιρός να είναι μουντός, αλλά η βόλτα στη φύση τις περισσότερες φορές σε ηρεμεί!

οι επόμενες μέρες...

2011-10-18T16:12:00.000+03:00

Απο χθες έχω πολύ αίμα...κάτι που το είχα ξεχάσει καθώς δεν έχω κύκλο απο το 2008.

ο γιατρός είπε πως είναι φυσιολογικό, λόγω της απόξεσης και η αιμοραγία συμβαίνει μετά απο 2-3 μέρες απο την μικρο επέμβαση...μπορεί να κρατήσει 5 με 10 μέρες! Στη δουλειά πηγαίνω κανονικά παρόλο που η απώλεια αίματος μου φαίρνει μια ατονία.

θα περάσει...τι να πεις

Αποτελέσματα!

2011-10-17T23:15:00.004+03:00

Πρώτα απο όλα να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον, τα σχόλια και τα μηνύματά σας!

Σήμερα το απόγευμα μου τηλεφώνησε ο γιατρός...δεν σας κρύβω πως όλη μέρα είχα αγωνία. Καμιά φορά σκέφτομαι τα νεύρα μου τα καημένα...μα πόσα να αντέξει ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι όταν έχει να αντιμετωπίσει τόσα; Πόσο κουράγιο θέλει κανείς για τη ζωή και την καθημερινότητα;;;Τι να σου κάνω και εγώ;;;

Ευτυχώς όλα καλά. Αυτό που αύξησε το πάχος του ενδομητρίου ήταν ένας πολύποδας αλλά όχι κακός. Καλώς φυσικά και αφαιρέθηκε. Η ιστολογική δεν έδειξε κάτι ανησυχητικό. ΟΛΑ ΚΑΛΑ είπε ο γιατρός...

Για μια ακόμη φορά ένιωσα πως η ζωή μου εξαρτάται απο ένα τηλεφώνημα. Μα τι να πει κανείς για τη ζωή....σου κάνει ότι θέλει, σε πετάει εκεί που γουστάρει, σε βάζει σε όποιο παιχνίδι αυτή επιλέγει και εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τρέχεις...να παίζεις και να χορεύεις...στους ρυθμούς της. Σκέφτηκα και τις 2 εκδοχές (θετικό/αρνητικό αποτέλεσμα) και κατέληξα στο να θυμηθώ πως ναι, η ζωή αλλάζει με ένα τηλεφώνημα...Έτσι δεν έρχονται τα πάνω-κάτω; Και εγώ απο τα απρόοπτα χόρτασα πραγματικά...Έζησα τόσα σκαμπανευάσματα, αρκετά για 2 ζωές.
Την Κυριακή το βράδυ(παραμονή της ιστολογικής και επόμενη της επέμβασης) βγήκα με τη "Σ" σε ένα μπαρ και καθως χαζολογούσαμε, της είπα: "δίχως να θέλω να βαρύνω τη συζήτηση, εμείς καθόμαστε εδώ και εμένα η τύχη μου γράφεται σε ένα εργαστήριο".... τραγικό αλλά αληθινό...πριν συμβεί το οτιδήποτε, μήπως έτσι δεν ήμουν πάλι; Ανέμελη κάπου παραθαλάσσια, καιρός τέλειος, θάλασσα κάλμα...

Τέλος πάντων....τέλος καλό....Είναι μια όμορφη μέρα σήμερα, γιατί είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Τίποτα δεν άλλαξε, και αυτό είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ! Ας μην σκέφτομαι άλλες εκδοχές της απόξεσης, πέρα απο την πραγματική, τελικά δεν είχα τίποτα! Και συνεχίζω τη ζωή απο εκεί...

φιλιά και καληνύχτεςςςςςςςςςς!

Η απόξεση

2011-10-16T11:28:00.003+03:00

έγινε, όπως ήταν προγραμματισμένη χθες στη 13.00. Με συνοπτικές διαδικασίες και ευτυχώς δεν κατάλαβα τίποτα. Η μέθη είναι ουσιαστικά ολική αναισθησία αφού δεν νιώθεις τίποτα. Κοντά μου είχα δυο φίλες τη "Σ" (βεβαίως-βεβαίως) και τη "Β". Την ξαδέρφη μου και τη μαμά μου, μαζί με τη θεία μου. Κοινώς "πολύ λαό", εγώ τους είπα πως δεν ήταν ανάγκη να έρθουν αλλά όλες επέμεναν...βέβαια όλο αυτό είχε το καλό του, πέρασε η ώρα γρήγορα, πάντα περνάει όταν έχεις παρέα αγαπημένα σου πρόσωπα, έτσι δεν είναι;
Ευτυχώς δεν πονάω πουθενά, είχα λίγη, πολύ λίγη αιμμοραγία χθες και σήμερα είμαι σαφώς καλύτερα. Χθες δεν μπορούσα να κοιμηθώ όταν επέστρεψα το απόγευμα απο την κλινική, και ήρθε η "Σ" για παρέα και είδαμε τρεις ταινίες...Το χθεσινό σκηνικό θύμιζε πολύ τον κρύο εκείνο χειμώνα των χημειοθεραπειών, μόνο που αυτή τη φορά δεν είμαι πρισμένη, τα μαλλιά μου είναι μακριά και πυκνά, δεν έχω την μαστεκτομή, και το κυριότερο...δεν έχω εκείνη τη "βαθειά στεναχώρια" της όλης κατάστασης που με πλάκωνε στο στήθος. Ναι, η καρδιά μου είναι ξαλαφρωμένη. Δεν ξέρω πως, αλλά τον βρήκε τον τρόπο της και ανάσανε αρκετά. Το μόνο τωρα που περιμένω είναι τα αποτελέσματα της ιστολογικής που βγαίνουν ή αύριο ή μεθαύριο....για να δούμε....προς το παρόν δεν έχω αγωνία, αύριο ποιος ξέρει; Επιλέγω να χαρώ όμως τη σημερινή μέρα!

φιλιά!

wish me luck!

2011-10-15T08:43:00.003+03:00

Απο ότι φαίνεται θα χρειαστώ λίγη καλή τύχη για τις επόμενες μέρες και πολλή αισιοδοξία.

Ο λόγος;
Μια επίσκεψη την Πέμπτη που μας πέρασε στον γυναικολόγο μου, με φέρνει σήμερα σε χειρουργική καρέκλα.
Η αιτία;
Το πάχος του ενδομητρίου μου αυξημένο κατά πολύ απο την τελευταία μέτρηση του Απριλίου. Απο 5χλ λοιπόν, έφτασε τα 14. Στην αρχή τρόμαξα με τα νέα, στη συνέχεια κάπως ηρέμησα άλλα όπως και να έχει πρέπει σήμερα να πάω για απόξεση και επιπλέον να περιμένω και τα αποτελέσματα της ιστολογικής. Η μικρο-επέμβαση θα γίνει με μέθη.
Όλο αυτό με βρήκε τελείως απροετοίμαστη και να βαριέμαι πολύ την όλη διαδικασία αλλά εδώ που έφτασα, δεν μπορούσα να το αφήσω στην τύχη του και εξηγώ. Κατά πάσα πιθανότητα το πάχος του ενδομητρίου αυξήθηκε απο το γεγονός πως το ενδομήτριο ετοιμάζεται να "δώσει" περίοδο (να τα πούμε απλά), ο κύκλος μου σταμάτησε το καλοκαίρι του 2008 κάνοντας ενέσεις (zoladex) και τώρα έχω ένα χρόνο που σταμάτησα τις ενέσεις και είμαι σε αναμονή. Επειδή όμως η αναμονή της περιόδου αναστατώνει τον οργανισμό και τον ξυπνά απο τον λήθαργο στον οποίο εσκεμένα τον έριξαν οι γιατροί επι κάπου τρια χρόνια, και ενεργοποιούνται κάθε είδους ορμόνες που κοιμούνταν κάποτε, πρέπει απο εδώ και πέρα να είμαι περισσότερο alert για τις ωοθήκες μου. Ο γυναικολόγος (λογικό) δεν μπορούσε να είναι σίγουρος αν το ενδομήτριο "περιμένει" περίοδο ή η αύξησή του οφείλεται σε καρκινογέννηση. Όπως διαβάζεται, τα ακούω και τα λέω έξω απο τα δόντια, και όσο και αν φρίκαρα προχθές στο άκουσμα όλων αυτών, σήμερα που ξυμέρωσε Σάββατο και που σε λίγες ώρες πάω για την απόξεση, που θα περάσω τις πύλες κλινικής και θα φορέσω πάλι ρόμπα χειρουργείου, προσπαθώ να κρατηθώ ψύχραιμη....Κύριος είδε βέβαια πως θα είμαι περιμένοντας τα αποτελέσματα της ιστολογικής....αλλά επειδή πολύ απλά δεν ξέρει κανείς τι θα προκύψει, θα προσπαθήσω να παραμείνω κουλ...

Εκεί στον γιατρό σκέφτηκα πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου! Πέρασαν τόσα χρόνια απο το χειρουργειο του Δεκέμβρη 2007, κι όμως, όσο και αν άφησα πίσω μου τη λέξει καρκίνο, όσο και αν όταν με βλέπεις δεν περνά ούτε στο απειροελάχιστο πως εγώ είμαι καρκινοπαθής, κι όμως...προχθες, σκέφτηκα πως δεν θα ηρεμήσω ποτέ...είναι αυτό που πολλές φορές λέμε μεταξύ μας οι καρκινοπαθείς (και νομίζω έλεγε και η sundy) δύσκολα θα μπορέσουμε στο μέλλον να έχουμε απλά έναν πονοκέφαλο, πάντα θα σκεφτόμαστε μήπως έιναι κάτι άλλο, σε σχέση με το βεβαρυμένο μας ιστορικό...Δεν ξέρω πότε θα μπορέσουμε να βρούμε την ηρεμία που ζητάμε...Για μια ακόμη φορά σκέφτηκα πως εκεί που όλα κυλούν, που έχεις τόσα περάσει μα και ξεπεράσει, έρχεται ένα εμπόδιο και πάλι σκοντάφτεις...! Και πάλι πρέπει να σηκωθείς. Μαύρες σκέψεις περάσανε απο το μυαλό μου αυτές τις μέρες...δεν είχα διάθεση για πολλά...έμεινα σπίτι και ξάπλα χθες όλη μέρα. Και αν ξανα έχω καρκίνο;;;;Κανονικά δεν θα έπρεπε καν να το αναφέρω, να το σκεφτώ, πόσο μάλλον να το γράψω...άλλα έτσι είμαι εγώ, και πολύ σκέφτομαι, και πολλά γράφω :-Ρ

Σας αφήνω και παω στην κλινική, να μου είστε καλά, θα σας φέρω νέα!
φιλια!

Το ενδομήτριο είναι ένας χιτώνας που καλύπτει το εσωτερικό της μήτρας (μητριαία κοιλότητα) και κάθε μήνα παχαίνει και εμπλουτίζεται με θρεπτικά συστατικά για την ανάπτυξη του εμβρύου.

Αν τελικά δεν γίνει γονιμοποίηση του ωαρίου (δεν γίνει δηλαδή σύλληψη) τότε όλος αυτός ο χιτώνας αποβάλλεται με την περίοδο. Δηλαδή κατά την περίοδο αποβάλλεται το ενδομήτριο, μαζί με ποσότητα αίματος, προκειμένου να αναπτυχθεί νέο ενδομήτριο για τον επόμενο κύκλο.

Σήμερα

2011-10-08T16:49:00.004+03:00

καθώς έκανα το (καθιερωμένο πλέον) περπάτημά μου, στον περίπατό μου, με τα μπs3 στα αφτιά, περάσανε μικρά "φλασιάκια" της ζωής μου απο μπροστά...

Άκουσα το αγαπημένο "One love"

το τραγούδι αυτό με πάει πάντα πίσω στο 2007, εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι, εκείνης της ζωής μου...με πάει πάντα σε μια καλοκαιρινή νύχτα του Ιούλη...στη Τζιά, ανεβαίνοντας το βουνό, με ένα κάμπριο τζίπ, με τον αέρα να μας φυσά τόσο μα τόσο γλυκά, παρέα με 4 φίλους, τρέχαμε να συναντήσουμε τους υπόλοιπους της παρέας...Παντρεύονταν ένας φίλος απο την παρέα, εκείνο το βράδυ το περάσαμε γλεντώντας σε ένα μπιτς μπαρ, πριν τον γάμο...ήταν τόσο γλυκειά εκείνη η νύχτα, τόσο όμορφα τα χαμόγελά μας που αστράφταν στο φως του φεγγαριού, η φύση, η θάλασσα που λαμπίριζε στο βάθ0ς, τα γέλια και οι κουβέντες μας ταράζανε την ησυχία. Ήταν μια απο εκείνες που αποκαλείς ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή. Το τραγούδι αυτό έπαιζε στο ράδιο με παράσιτα...κι όμως, ήταν ότι πιο κατάλληλο για να ντύσει εκείνη τη νύχτα. Εκείνη τη νύχτα τα είχα όλα, εκείνο το καλοκαίρι τα είχα όλα. Είχα αγάπη και ζεστασιά, διασκέδαζα και άφηνα την καρδιά μου ανοιχτή σαν να μην υπήρχε στο μέλλον επόμενο καλοκαίρι...ανεμελιά στο φουλ και η μόνη σκέψη: πότε θα πάω στη θάλασσα...It's too late...tonight to drag the past out into the light, we're one, but we're not the same...Did I ask too much? more than a lot...
'Ολα τα ακόλουθα καλοκαίρια τα έζησα στη σκιά εκείνου...προσπαθώντας να δω ή να κάνω τα πράγματα όπως ήταν τότε...Να ενώσω κομμάτια, να σβήσω να ξαναγράψω, να γίνω εκείνη η κοπέλα, να κρατήσω εκείνες τις παρέες. Τι κατάλαβα;;;Απέτυχα παταγωδώς! Τίποτα δεν γυρίζει πίσω, ούτε το σώμα, ούτε η ψυχολογία, ούτε η παρέα...Τίποτα δεν είναι όπως πριν... όλα καταντούν χαζές απομιμήσεις, μοιάζουν μόνο επιφανειακά, στο βάθος όμως τι γίνεται;Ευτυχώς, πάντα οι ουλές ξεθοριάζουν στο πέρασμα του χρόνου...γίνονται όσο περνά ο καιρός λευκές γραμμές. Και ξέρετε, το λευκό είναι ελπιδοφόρο, έχει κάτι αγνό μέσα του, κάτι όμορφο και καινούριο...
"Ξέχνα το παρελθόν" λένε όλοι,"και προχώρα" τους ευχαριστούμε για τη συμβουλή, αυτό λένε γιατί αυτό πρέπει να πουν, αυτά όμως δεν ξεχνιούνται, μόνο εμείς το ξέρουμε, απλά προσπερνιούνται στο βωμό της ελπίδας για ένα πιο όμορφο μέλλον, και επειδή κανείς δεν θα σε λυπηθεί. Επειδή κανείς δεν θα σε λυπηθεί πρέπει εσύ, απο μόνο σου, να μαζέψεις τα κομμάτια σου ένα, ένα, να βρεις την άκρη του παζλ και να θυμηθεις που μπαίνει το κάθε κομμάτι, να τα ενώσεις και να πεις πως, μπορεί η εικόνα μου (μέσα-'εξω) να μην είναι η ίδια, αλλά εκτιμω το γεγονός πως ζω, υπάρχω, περπατώ, βλέπω τον ουρανό και προσπαθώ όσο μπορώ να "γλύφω" τις πληγές μου!

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕΕΕΕ???

2011-10-03T22:12:00.002+03:00

http://www.danceforacause.gr/part2/

ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Καλό μήνα με

2011-10-01T16:55:00.003+03:00

new look για το Sweet December!

αν και η ψυχολογία μου είναι κάπως πεσμένη, το μυαλό μου αρκετά προβληματισμένο(για τι άλλο, παρά τις ανθρώπινες σχέσεις...) Άλλαξα λίγο το look του Blog για να ανεβαίνουμε ψυχολογικά...

Να μου είστε καλά, Σάββατο σήμερα και μάλιστα η πρώτη μέρα ενός καινούριου μήνα, ας κάνουμε μια νέα αρχή (τα λέω για να τα ακούω και εγώ...)

Φιλάκια πολλά!

επιστροφή στον τόπο των...

2011-09-25T22:12:00.002+03:00

αναμνήσεων...

πως είναι να επισκέπτεσαι έναν τόπο που πρωτοείδες όταν έκανες χμθ;

πήγα σήμερα σε μια λίμνη στη Β. Ελλάδα...πανέμορφη η λίμνη, το τοπίο μοναδικό...είχα πάει εκεί ξανά τον Απρίλιο του 2008, ένα βήμα πριν την τελευταία μου χμθ. Έβγαλα φωτογραφίες εκείνη τη μέρα...τις έχω ακόμη...μαλλί αραιό- λόγω της κατάστασης-φρύδι αραιό, και πρήξιμο στο πρόσωπο. Αυτή ήμουν τότε, χάζευα τα παπάκια, τους κύκνους και ξεχνούσαμε με τη "Σ" τα ζόρια της ζωής. Στο γυρισμό είδαμε και καταράκτες, μέσα στις φουρτούνες εκείνης της περιόδου ήταν μια λιακάδα στην ψυχούλα μου εκείνη η μέρα.

Σήμερα κοιτάζω τις αποψινές φωτογραφίες. Στο φως του ήλιου βλέπω, τέσσερα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, στο ίδιο τοπίο τον εαυτό μου. Τα μαλλιά μου είναι πλούσια και μακριά, τα φρύδια μου στα κανονικά τους, το πρόσωπό μου ήρεμο και χαμογελαστό. Δίπλα μου ποζάρουν τρεις χαμογελαστοί άνθωποι, καινούρια πρόσωπα που γνώρισα στο περσινό νησί και τους αποκαλώ φίλους μου απο τότε. Ήμουν εκεί, είμαι εδώ, είμαι μέσα στη φωτογραφία με ένα κατα κόκκινο μπλουζάκι, δίχως τη μαστεκτομή και με πλατύ χαμόγελο. Με αγκαλιάζουν οι φίλοι μου, θυμάστε που λέγαμε εδώ πως χρειαζόμαστε πολλές αγκαλιές;;;Μπείτε σε όσες περισσότερες βρείτε, χωθείτε και απολαύστε τη στιγμή! Έχουν δυνάμεις μαγικές οι φίλοι...αρκεί να τις ανακαλύψεις!

είναι στιγμές

2011-09-24T22:39:00.002+03:00

που χρειάζεσαι έναν συγκεκριμένο άνθρωπο δίπλα σου,

είναι στιγμές που αυτός ο άνθρωπος σου λείπει και ας είναι κοντά χιλιομετρικά...

Η ζωή όμως δεν είναι τίποτε άλλο παρά κάποιες μικρές στιγμές, χαράς, γέλιου μα και θλίψης και δακρύων. Αν στη δική σου ζωή περισσότερες είναι οι ευχάριστες στιγμές, τότε λέγεσαι τυχερός, έτσι απλά...!

όσο μεγαλώνω...

2011-09-18T19:01:00.002+03:00

δεν ξέρω αν γίνομαι πιο σοφή...

πάντως απολτώ μια "κοσμοθεωρία"...υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις στη ζωή, και κάποια άλλα που μπορείς να τα ορίσεις...Η αρρώστια που μπορεί να μπλοκάρει τον δρόμο σου είναι σίγουρα απρόσκλητη, άσχημη, σκληρή και ανεπιθύμητη! Σε κάνει άλλο άνθρωπο, σε διαχωρίζει απο αυτό που ήσουν πριν. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις, εφόσον γίνεις καλά, είναι να ξανα οργανώσεις της ζωή σου, όχι όπως πριν, αλλά όπως μετά! Θα πάρει χρόνο αλλά αξίζει να υποδεχτούμε αυτό το "καινούριο αύριο". Ούτε αυτή τη φορά ξέρουμε που θα μας βγάλει...την προηγούμενη μας έβγαλε εκτός δρόμου, συγκρουστήκαμε με την αρρώστια...Αυτή τη φορά ας ελπίσουμε να συνεχίσουμε αδιάκοπα την πορεία μας...το ταξίδι μετράει, ας είναι τουλάχιστον καλό...Στο δρόμο, "οδηγώντας" θα σκεφτούμε όλα όσα περάσαμε, θα βάλουμε μουσική, θα μας θαμπώσουν τα φώτα του "απέναντι" του "απο πίσω" θα φέρουμε στο μυαλό μας καλές μα και πικρές στιγμές, ανθρώπους και "φαντάσματα" που στάθηκαν δίπλα μας...αργά ή γρήγορα, θα ρθει ο απολογισμός και αν κάπου εκεί, καθώς "οδηγούμε" βρούμε κάποιο ξέφωτο σε επαρχιακό δρόμο, ή παρκινγκ στην Εθνική....μπορεί να βρούμε τη δύναμη, να αφήσουμε εκεί όλους όσους μας κούρασαν τόσα χρόνια...δεν θα το κάνουμε απο κακό, θα βρεθεί κάποιος άλλος να τους συλλέξει....και θα βρούμε συνεχίζοντας κάποιους άλλους να ανεβάσουμε στο όχημά μας...θα το κάνουμε πολύ απλά απο κούραση και φθορά προσωπική...Ο κάθε άνθρωπος αξίζει το καλύτερο, και εμείς και οι άλλοι ωφήλουμε στον εαυτό μας μια καλή συμπεριφορά, ένα ασφαλές ψυχικά ταξίδι...μια

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

καλή εβδομάδααααα! συνεχίζω ακάθεκτη τα μπάνια, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΖΕΙΙΙΙ! μαζί του και εγώ!

Αξεπέραστο τραγούδι...

2011-09-05T11:19:00.003+03:00

I'm loving angels instead!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Ρεζουμε...!

2011-09-04T11:45:00.004+03:00

Πολλοί μου ζητήσατε να σας πω τα νέα μου και έτσι αποφάσισα σήμερα Κυριακή πρωί, πίνοντας τον καφέ μου να σας κάνω ένα ρεζουμέ της όλης κατάστασης.

Γύρισα από το νησί όπου δούλευα τον Ιούλιο. Τον ίδιο μήνα, τέλη, έφυγα στην Ευρώπη για 10 μέρες σε ένα μοναδικό «τουρ» με μια φίλη που γνώρισα στο νησί. Γύρισα και ξαναέφυγα για δεκαήμερες διακοπές σε νησί του Ιονίου. Πολλές από εσάς με ρωτάτε αν θα ξανα πάω στο νησί. Η απάντηση είναι αρνητική. Έφερα τη δουλειά μου εδώ λοιπόν…Στη στεριά, στον τόπο που γεννήθηκα, που μεγάλωσα, που αρρώστησα. Το νησί ήταν η μεγάλη μου φυγή, το καταφύγιο που βρήκα τελείως αναπάντεχα. Ήταν το δώρο που άφησα να μου προσφέρει η ζωή (γιατί θα μπορούσα να μην πάω). Ήταν το ρίσκο, το νέο βήμα που έκανα και μου βγήκε σε καλό. Ήταν οι άνθρωποι, αυτοί που έγιναν σύντομα φίλοι μου και μου ζέσταναν την καρδιά. Είχα ανάγκη για κάτι καινούριο, είχα ανάγκη για νέες παρέες, για μακρινούς τόπους, ήθελα πολύ να ξανα αγαπηθώ και να ξανα κερδίσω κόσμο, να γίνω «η» φίλη, έτσι όμως ακριβώς είμαι. Με τα νεύρα μου, τις εντάσεις μου, τις απόψεις μου περι ζωής αλλά και τα καλά μου, το φιλότιμό μου, την αγάπη που πάντα κρατώ μέσα μου για τους «ξένους». Έτσι είμαι εγώ, πιστεύω στους ανθρώπους, πιστεύω στη φιλία, στις αγκαλιές που ανταλλάσουμε σαν θα βρεθούμε. Και οι φίλοι μου, που τώρα βρίσκονται στο νησί, όλοι, για δεύτερη χρονιά, δεν με διέψευσαν. Τους λείπω, και αυτό είναι μια κατάκτηση κορυφής για μένα, μια κατάσταση που με έκανε να δω τον ίδιο μου τον εαυτό διαφορετικά. Είδα πως δεν είμαι μίζερη, πως οι παρέες με αναζητούν και ας νιώθω πως έχω ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Μια φίλη από εκεί, μου είπε πρόσφατα στο τηλέφωνο «μα εσύ διψάς για ζωή! Δεν κάθεσαι ποτέ, πάντα θέλεις κάτι να κάνεις» εγώ πολλές φορές νομίζω πως δείχνω να βαριέμαι και όμως! Τελικά πόσο καλα ξέρουμε τον εαυτό μας;;; Έχουμε ανάγκη από τους φίλους, γιατί κάθε ένας τους βλέπει σε εμάς μια διαφορετική πτυχή της προσωπικότητάς μας. Και έχουμε ανάγκη να εισπράττουμε αυτό από τα μάτια τους.

Σήμερα μπορεί να μου λείπουν τα παιδιά που άφησα πίσω, γιατί είμαστε ή γινόμαστε οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε. Δίνουμε και παίρνουμε, παίρνουμε και δίνουμε, αυτό σημαίνει παρέα, αυτό σημαίνει σχέση. Και εγώ τότε ήμουν μια άλλη, περσι, γιατί είχα άλλες παρέες και ανθρώπους γύρω μου. Ευχαριστώ τη ζωή που μου έφερε αυτό το όμορφο και λαμπερό διάλειμμα, εκεί, στην άκρη της Ελλάδος, εκεί που σκάει το Αιγαιοπελαγήτικο κύμα, εκεί που άλλοι γκρινιάζανε για το πόσο μακρυά απο το σπίτι τους είναι, εκεί εγώ βρήκα το ησυχαστήριό μου, τη λύτρωσή μου, μακρυά απο νοσοκομεία, θεραπείες, καρκίνους! Εκεί, εκεί ανακάλυψα πως η ζωή δεν σταματά...πως κάθε μέρα, είμαι μια μικρή ευκαιρία για μια νέα αρχή!Για να σηκώσεις κεφάλι, να κοιτάξεις τον ήλιο, να σου κάψει ευχάριστα τα μάτια, να πάρεις μια βαθειά ανάσα και να πεις "ΖΩ ΞΑΝΑ!"

"Φίλοι του Αιγαίου" αν διαβάζετε, σας φιλώ!
Το μεγαλύτερο δώρο που μου κάνατε ήταν η παρέα σας, και η χαμένη μου αυτοπεποίθηση που με τρόπο μαγικό και μοναδικό, μου την φέρατε πίσω, δίχως καλά-καλά να καταλάβαιτε πως το κάνατε αυτό! Θα μου λείψετε φέτος, γιατί είχαμε μάθει να έχουμε ο ένας τον άλλο... και να περνάμε άπειρες ώρες μαζί...Οι καλοί φίλοι όμως δεν χάνονται απλά γιατί μεσολαβεί το πέλαγος, έτσι δεν είναι;;;

πολλά φιλιάαααα!

Το καλοκαίρι έκλεισε με

2011-08-31T11:40:00.002+03:00

ένα απογευματινό μπάνιο καθώς έβρεχε!

Οκ, θα μου πείτε πως είναι ρίσκο να μπαίνεις μέσα στη θάλασσα με βροχή αλλά εγώ ήθελα σήμερα να το πάρω το ρίσκο, βλέποντας πως η παρέα το ήθελε ακόμη πιο πολύ....βουτήξαμε! Βουτήξαμε και ήταν σαν να ήταν το πρώτο μπάνιο της υπόλοιπης ζωής μας! Ο ουρανός γκρι, γκρι και η θάλασσα μα πεντακάθαρη, μπορούσες να δεις και το παραμικρό βοτσαλάκι της. Ηταν μια στιγμή μοναδική, ίσως η καλύτερη του καλοκαιριού αυτού!

ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, απο αύριο θα περιμένω το επόμενο! ;-)

Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου

2011-08-25T00:09:00.003+03:00

άλλοτε φαντάζουν να περνάν αργά, άλλοτε γρήγορα...

Σκέψεις πολλές, άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε παράξενα λυπημένες...

Φέτος έχουμε καλοκαίρι 2011, τόσα καλοκαίρια περάσανε απο τότε, το 2007, το τελευτάιο μου ανέμελο καλοκαίρι, αλλά φέτος, πιέστηκα αρκετά ψυχολογικά.
Τελικά κανείς δεν προβλέπει ποτέ τη στιγμή του απολογισμού μιας κατάστασης. Είναι το τέταρτο καλοκαίρι μετά τα χειρουργία, τις θεραπείες και όλο το πακετάκι που μου σέρβιρε κάποτε (και μου σερβίρει ακόμη) η ζωή. Πάρα πολλές φορές αν τα σκεφτώ όλα αυτά, νομίζω πως συνέβησαν σε άλλο άνθρωπο και εγώ απλά ήμουν μάρτυρας της όλης κατάστασης. Δεν μπορώ να συνδέσω το τότε με το τώρα, το πριν με το μετά γιατί έχω ελάχιστα πράγματα να μου το θυμίζουν. Φυσικά, όταν βλέπω το στήθος μου χωρίς θηλές και τις ουλές το θυμάμαι, φυσικά και όταν έχω τα νεύρα μου και τις εξάψεις λόγω της διακοπής της περιόδου πάλι το θυμάμαι. Που και που μπορεί να πέσει και καμια φωτο στα χέρια μου απο τότε και φυσικά και το θυμάμαι. Αισθάνομαι όμως πολλές φορές πως όλα γίναν σε ένα όνειρο-εφιάλτη....Θα μου πεις, τι σημασία έχει, η ουσία είναι πως έγιναν, πως πέρασαν και πως οι εξετάσεις βγαίνουν καθαρές...Ναι, οκ, αλλά πιστεύω πως για την τότε ευαίσθητη, νεανική μου ψυχή, όλα αυτά ήταν υπερβολικά, και απορώ πολλές φορές για το πως τα άντεξα...Δεν θέλω να είμαι μίζερη και πραγματικά, δεν έχω ησυχία με την ζωή, όλο κάτι κάνω ή θέλω να κάνω...γύρισα πόσες χώρες και πόλεις φέτος, έζησααααααααα ένιωσα τον παλμό των ανθρώπων. Βρήκα πάλι γαλάζιες θάλασσες, βρήκα πάλι ανθρώπους να με καλέσουν στην παρέα τους, αλλά μέσα σε όλα αυτά, βρήκα πάλι λόγους για να πέσω ψυχολογικά....Δεν ρωτώ "γιατί" απλά επειδή δεν υπάρχει απάντηση! Αισθάνομαι ΔΥΝΑΤΗ και πιστεύω πως και αυτό είναι κάτι....Ξέρω μέσα μου πως δεν υπάρχει συνταγή για την ζωή, όμως εγώ κατάφερα να μην φοβάμαι τη ζωή, και αυτό είναι εξίσου σημαντικό. Σήμερα πήγα να γράψω τα χάπια της ορμονοθεραπείας (Nolvadex) στον πρώτο χειρούργο-μαστολόγου που με είχε δει το 2007. Καθισμένη στο γραφείο του χάζευα τριγύρω τα έπιπλα...Δεν είμαι πια φοβισμένη, τότε ήμουν. Δεν είμαι εκείνο το παιδί που το είχε πάρει απο το χέρι η μαμα του για να το πάει στον γιατρό...τώρα είμαι μια ώριμη (με πολλές εξαιρέσεις) γυναίκα....
το έχω γράψει πολλές φορές πως τα περισσότερα απο όσα ζούμε είναι παιχνίδια μυαλού. Κάποιοι απο εσάς έστω και για μια φορά μπορεί να σκεφτήκατε πως είμαι σουπερ ήρωας, τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στη ζωή. Δεν είναι όμως έτσι. Πάντα λέω την αλήθεια, και γράφω όπως σκέφτομαι, ιδίως βραδιές σαν την σημερινή που είναι και περασμένη η ώρα. Δεν έχω τίποτα το "σούπερ" πάνω μου, ακόμη και το σιλικονάτο στήθος έγινε στα μέτρα και τα σταθμά και του σώματός μου και του προηγούμενου μπούστου, είμαι μια κοινή-θνητή που η ζωή την κλώτσισε κάποια στιγμή και αντί να το βάλω κάτω, κλώτσισα "πίσω" και εγώ. 'Εχω τις αδυναμίες μου όπως όλοι οι άνθρωποι, πέφτω στα ίδια λάθη συχνά, αποζητώ την παρέα μα και την απομόνωση καμια φορά. Έχω σκαμπανευάσματα ψυχολογικά (ευτυχώς όχι τόσο συχνά). Ο Καρκίνος δεν με έκανε "καλύτερο άνθρωπο" όπως πολλοί μου λέγανε, δεν ήρθε στη ζωή για καλοσύνη, αν θέλεις να το δεχτώ πως ήρθε (κακώς) και πίσω του μια δύναμη και μια υποσυνείδητη δίψα για ζωή (όχι πως πριν βαριόμουν). Θέλω λοιπόν να πω πως μπορεί ο καθένας μας να βρει τη δύναμη μέσα του, δεν έχω το μαγικό ραβδί, έμαθα απλά να ζω μια άλλη ζωή και αυτό βοήθησε...συμβιβάστηκα αργά ή γρήγορα με το πρόβλημά μου, το έκανα κομμάτι του εαυτού μου και έμαθα να επιπλέω! Αγάπησα απο την πρώτη στιγμή το καινούριο μου σώμα, την μαστεκτομή μου, την αποκατάσταση, το θέαμα δίζως θηλές. Αυτή είμαι, δεν θυμάμαι να έχω υπάρξει κάτι άλλο σωματικά...ο εγκέφαλος διαγράφει και προσπερνά, αυτό έχω σήμερα, αυτό θυμάμαι, αυτό αγκαλιάζω και φροντίζω. Θέλει αποφασιστηκότητα και μεγάλη δουλειά με τον εαυτό μας βέβαια. Θέλει και χρόνο! Θέλει χρόνο να ξεχωρίσεις ποιοι σε αγάπησαν, ποιοι σε λυπήθηκαν, ποιοι έμειναν απο οίκτο και ποιοι απο ενδιαφέρον, ποιός χάρηκε που το ξεπέρασες, ποιοός δεν μπόρεσε να δει πέρα απο τη μύτη του. Και πίστευψέ με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική ανύψωση απο το να προσπεράσεις τα λάθη των άλλων και να πάψουν να σε αγγίζουν πια. Το να απαλαγείς απο τις προσδοκίες που έχεις απο τους άλλους ανθρώπους είναι το δεύτερο βήμα και το πιο δύσκολο μάλλον, γιατί κάθε πληγωμένη ψυχή θέλει να την αγκαλιάζουν και να την φροντίζουν όπως αποζητά αυτή.
Σας στέλνω την καληνύχτα μου, μπορεί απόψε να σας πήγα (για ακόμη μια φορά) απο το ένα θέμα στο άλλο, αλλά αυτή η βουτιά στο είναι μου, αυτή η εξομολόγησή μου πολύ με αλάφρυνε αποψε!
όλοι και όλες μπορούμε! Ας το πιστέψουμε! Μακάρι να μπορούσα απόψε να σας αγκαλιάσω όλους, θα ήταν το λιγότερο που μπορώ να κάνω για την πιστή σας φιλία που κλείνει πια χρόνιααααΑΑΑΑ
καλο βράδυ!

και οι διακοπές

2011-08-15T21:34:00.002+03:00

συνεχίζονται!

μαζεύω όσο περισσότερο απο το γαλάζιο και το πράσινο του Ιονίου...!

Τι όμορφη που είναι η θάλασσα! Τι απίστευτη αίσθηση να τυλίγει το κορμί σου η αλμύρα!

Να με σκέφτεστε με την μάσκα μου, να χαζεύω τον βυθό για τουλάχιστον μια ώρα!

Ναι, πιέστηκα φέτος όσο κανένα άλλο καλοκαίρι μετά το 2007. Δεν ήμουν καλά για μεγάλο διάστημα, γιατί το νησί μου φέρνει αναμνήσεις μιας άλλης ζωής πάντα...μιας ζωής που δεν θα έχω ποτέ...Κατάφερα όμως και βρήκα μια χαραμάδα φωτός πάλι για φέτος...και είμαι καλύτερα αυτές τις μέρες!
πολλά φιλιά σε όλους σας και χρόνια πολλά! Η ζωή συνεχίζεται! Και απο ότι φαίνεται είμαι η ζωντανή απόδειξη!

Καλό μήνα!

2011-08-05T00:06:00.002+03:00

Οι μέρες έφυγαν νερό και τσούπ ο Αύγουστος! Ζεστός και δυνατός πάντα!

Γύρισα απο το εξωτερικό με τις βαλίτσες μου γεμάτες αναμνήσεις, την φωτογραφική μου στο φουλ (κάπου 700 φωτο) και τώρα ξανά παίρνω τον δρόμο για βόλτα...στο καθιερωμένο μου νησάκι!

πριν φύγω θέλω να σας πω πως είμαι καλά, αν και εχω συχνά μεταπτώσεις, μπορεί να έχει να κάνει και με την διακοπή του κύκλου μου (τι να πω...). το σίγουρο είναι πως σε γενικές γραμμές απολαμβάνω το καλοκαιράκι.

Θα σας αφήσω με μια σύντομη αναφορά στο ταξίδι μου στο εξωτερικό. Κύλησε ομαλά και με νορμάλ ενθουσιασμό, μια στιγμή όμως έγινε η πιο ξεχωριστή απο όλες...Στο Μιλάνο, δίπλα στο ποτάμι, μπήκα με τη φίλη-συνταξιδιώτισα μου και μια φίλη της Ιταλίδα σε ένα δισκοπολείο. Δίσκοι παντου και μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής, καθώς χάζευε η κάθε μια τους δίσκους σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά της, εγώ βούρκωσα. Είχα μόλις σκεφτεί πως η ευτυχία στη ζωή μπορεί να είναι να χαζεύεις δίσκους στο Μιλάνο, με μια Ελληνίδα και μια Ιταλίδα φίλη, λες και αυτή η ενασχόληση ήταν το κέντρο του ταξιδιού, της ημέρας, της ζωής! Αυτή η πολλή απλή"ενασχόληση"αυτό το "τίποτα" πήρε μέσα μου τεράστια διάσταση και εσθάνθηκα τυχερή που είμαι καλά, είμαι εκεί και κάνω κάτι τόσο ασήμαντο και καθημερινό.

Να ξέρετε όλες εσείς οι φίλες ή οι φίλοι που μάχεστε τώρα πως θα έρθει και για εσάς μια τέτοια στιγμή. Μην την αφήσετε να φύγει, αγκαλιάστε την, αξιολογήστε την σωστά και δείτε πως η ζωή τακτοποιεί πολλά απο τα θέματά μας και μας χαρίζει κάποια στιγμή, μια χρυσή πινελιά σε πολλές μικρές καθημερινές κινήσεις μας. Είναι μια άλλη ματιά του κόσμου!

Σας καληνυχτώ, πάω να τελειώσω με το πακετάρισμα!
φιλιά πολλάαααααα!

Υ.Γ αν έχω ιντερνετ δεν χανόμαστε, αλλιώς πίσω κατα τις 17/8

Μερικές φορές

2011-07-19T18:07:00.003+03:00

η ζωή μας προσγειώνει απότομα

αυτό το τραγούδι το αφιερώνω σε μια Princess

ότι και αν γίνεται στη ζωή, σημασία έχει πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας φίλη μου και το πως μας βλέπουν οι σημαντικοί άλλοι γύρω μας... το τραγούδι μπορεί να λέει

"I'm not a princess, this ain't fairy tale"

γιατί έτσι είναι η ζωή,
αυτή είναι η αλήθεια,
μεγαλώσαμε με τα παραμύθια αλλά ο πρίγκιπας και το λευκό άλογο αργούν και πολλές φορές δεν έρχονται ποτέ, η ελπίδα όμως, η ανάγκη για νέες εικόνες, για όμορφες στιγμές, αυτή είναι που μας κρατά στη ζωή και μας κάνει να νιώθουμε μοναδικές και να ξεπερνάμε τις δύσκολες στιγμές πάντα....! Ότι και αν γίνεται, έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου...

φιλιά πολλά (αν διαβάζεις ακόμη!)

καλοκαιρινοί ρυθμοί

2011-07-18T23:30:00.002+03:00

και εγώ ετοιμάζομαι να φύγω...θα λείψω 10 μέρες στην Ευρώπη...Ιταλία-Ελβετία-Γαλλία

χθες γράφοντας ένα μαιλ σε μια φίλη αισθάνθηκα τυχερή. Μα γιατί οι άνθρωποι δεν βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο αλλά μισοάδειο;;;;Γκρίνιαζα γιατί έπεσε το βάρος της οργάνωσης σε εμένα και ξαφνικά γέλασα, και σκέφτηκα, μα πόσο αχάριστη είμαι; Κάποτε δεν είχα παρέα για να πάω ένα τέτοιο ταξίδι, ή δεν είχα την οικονομική άνεση, καθώς με την αρρώστια μου είχα μείνει πίσω σε πολλά! Γέλασα με τον εαυτό μου...και φυσικά και είδα το ποτήρι μισογεμάτο. Τώρα είναι η ευκαιρία μου, τώρα θα πάω!

Τελικά στη ζωή έχω αρχίσει να πιστεύω πως υπάρχουν κ ευχές που βγαίνουν αληθινές, απλά εμείς τις προσπερνάμε. Πολλές φορές ούσα άρρωστη ή με θεραπείες σκεφτόμουν ένα ταξίδι. Να το λοιπόν, ήρθε! Γιατί λοιπόν να μην δω πως πραγματοποιείται η ευχή μου; Ε λοιπόν θα το δω, οι ευχές φίλοι μου, είναι και τα μικρά πραγματάκια που βάζεις στο μυαλό σου...δεν είναι πάντα τα "μεγάλα" και στο χέρι μας είναι, να γεμίσουμε ικανοποίηση και χαρά, πως ναι, πραγματοποιούνται οι ευχές μας, αρκεί να θυμόμαστε τι έχουμε ευχηθεί και να μην περνάμε επιφανειακά τα ωραία της ζωής και να απασχολούμαστε μόνο με τα άσχημα! πολλά φιλιά, αν δεν σας ξαναγράψω άμμεσα, ραντεβού τέλη του μήνα, για φωτο και ρεπορταζ! να μου είστε όλοι καλά, για όσους κάνουν τώρα θεραπείες κουράγιο και δύναμη, δείτε εμένα..θα έρθει η στιγμή και για το δικό σας ταξίδι ;-)

Κυρικά όλη μέρα!

2011-07-10T11:32:00.002+03:00

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου!

Δεν γράφω πολύ συχνά γιατί έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω. Τακτοποιώ (με αργους ρυθμούς) τα πράγματά μου απο το νησί (κανονική μετακόμιση έκανα...) παράλληλα ξαναβρίσκω παλιούς φίλους και τα λέμε, πότε για καφέ και πότε για ποτό. Είναι παράξενη η αίσθηση αλλά παρόλο που γύρισα εδώ και μια βδομάδα, νομίζω πως κλείνω μήνα! Δεν είναι εύκολο όλο αυτό, όσο και αν προσαρμόζομαι εύκολα στις καταστάσεις, άφησα μια ζωή και μπήκα σε μια άλλη που όσο και είναι η "παλιά" μου ζωή, έχει πολλές προσθαφαιρέσεις.

Είμαι μπερδεμένη για το πριν, το τώρα μα και το μετά...φταίει που όλα τα σκέφτομαι πολύ, χωρίς να χρειάζεται τελικά, τα πράγματα δείχνουν απο μόνα τους...

Ωραία δεν είναι που στο blog αυτό, έφτασα στο σημείο να μιλάω για τα μικρά και ασήμαντα της ανθρώπινης φύσης και όχι μόνο για το θεριό που λέγεται καρκίνος;;;

Ζέστη σήμερα, όσοι μπορείτε, μην το χάσετε, πηγαίνετε για μπανάκι!

Επιστροφές...

2011-07-02T10:14:00.002+03:00

Και να μαστε πάλι....απο τον γνωστό (σταθερό) υπολογιστή απο όπου πρωτοξεκίνησα να γράφω σε όλους εσάς με το που αρρώστησα...
Εδώ είμαι πάλι, στο πατρικό μου. Επέστρεψα με περίεργα συναισθήματα, αλλά προσαρμόστηκα σχετικά γρήγορα. Βρήκα τον κόσμο που είχα αφήσει πίσω. Πολλά φαντάζουν σαν να μην πέρασε απο πάνω τους μια μέρα, όμως πολλά άλλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά. Γύρισα και είδα πως τα τόσο οικεία μπορεί να γίνουν τόσο ξένα, έτσι απλά... Οι άνθρωποι αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου, αλλάζουν οι ζωές τους, οι προτεραιότητές τους, επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους μαζί σου, την επικοινωνία, την συχνότητα της επαφής. Σίγουρα γύρω μας συμβαίνουν πολλά περισσότερα στις καρδιές και στο μυαλό των ανθρώπων απο αυτά που αντιλαμβανόμαστε κατά την απουσία μας.
Οι ζωές των ανθρώπων τρέχουν, μαζί και η δική μου σκέφτηκα χθες το βράδυ. Γύρισα πίσω με την αλλαγή στα "μαλλιά μου"! Με χωρίζουν πάρα πολλά απο το κορίτσι που αρρώστησε κάποτε. Μπορεί να έχω δυσκολέψει (λίγο) σαν χαρακτήρας αλλά όταν υπάρχουν γύρω μου δύσκολοι χαρακτήρες δίχως να έχουν περάσει κάτι, τότε δικαιολογώ τον εαυτό μου απόλυτα. Το να βρίσκεσαι στο μηδέν και να σηκώνεις κεφάλι, ούτε εύκολο είναι, ούτε γίνεται σε μια νύχτα. Θέλει προσπάθεια και ηθικό. Και όλα αυτά μαζεύονται...και επειδή είσαι απλά μια κοινή-θνητή, παραδίδεσαι πολλές φορές στα συναισθήματα καθώς και τα νεύρα σου. Αλλά με συν και πλην, τον τελευταίο χρόνο με αγάπησαν πολλοί φίλοι και μου κάνανε τα "χατήρια". Και αυτό μου έδωσε φτερά! Είδα πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που αποζητούν την παρέα μου και αυτό με ανέβασε ψυχολογικά. Και εγώ, πρέπει τώρα για το καλό του εαυτού μου, αν και δεν θα έχω δίπλα μου αυτούς τους ανθρώπους ξανά (τέλος το νησί), να παραμείνω με αυτά τα φτερά.
Καλημέρα!

Απόψε

2011-06-28T01:54:00.000+03:00

κοιμάμαι τελευταίο βράδυ στο εργένικο και νησιώτικό μου σπίτι.

Πήγαμε με τους φίλους μου για φαγητό. Στο δρόμο του γυρισμού, καλοκαιράκι απόψε, ανοιχτά παράθυρα, αστέρια στον ουρανό και τέσσερα νέα παιδιά στο αυτοκίνητο ακούγαμε μουσική δυνατά. Ακούσαμε και ένα τραγούδι που έπαιζε πολύ το 2007. Συγκινήθηκα...μετά απο εκείνο το καλοκαίρι είμαι εδώ. Η ζωή με αξίωσε να δω και άλλα νησιά, να είμαι ζωντανή και καλά. Με ποιον άλλο να το μοιραστώ αυτό παρά με εσάς; Είμαι εδώ φίλοι μου, χαίρομαι τη ζωή με όσα έχω και μπορώ. Έκανα καινούριους φίλους, ξανα μπήκα στο παιχνίδι...δεν πρέπει να είμαι αχάριστη σκέφτηκα, θα μπορούσε να είναι αλλιώς και να έχω μείνει πίσω σε όλα και απο όλα αυτά....κι όμως, τελικά αρχίζω και πιστεύω πως η ζωή δεν σε ξεχνά, αρκεί και εσύ να μην την παρατήσεις, είναι μια αμφίδρομη σχέση που έχει να σου δώσει πολλά, αρκεί να τη δεις θετικά...εκεί που σου σκάει το συννεφάκι, εκεί και βγαίνει και ο ήλιος! Δάκρυα και γέλια πάνε πακέτο...
καλό βράδυ, θα είμαστε ξανα μαζί απο άλλο έδαφος! Πάμε για νεες περιπέτειες! Πως πέρασαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια...πάει καιρός απο την πρώτη ανάρτησή μου εδώ...ο λόγος που συνεχίζω είναι για να δείτε πως η ζωή συνεχόζεται, θέλω να δείτε όλοι και την αισιόδοξη πλευρά και να μην τα παρατάτε. Μην αφήνεστε...και μη χαρίζεστε σε καμια κακοτοπιά, σε κανένα εμπόδιο και καμια αρρώστια. Η ζωή συνεχίζεται, είναι το σήμερα και το αύριο...και εμείς με αυτά τα χαρτιά θα παίζουμε απο δω και πέρα!
καληνύχτα φίλοι μου!

Οι τελευταίες μέρες

2011-06-26T13:57:00.002+03:00

εδώ στο νησί περνούν με εκδρομές στα γύρω νησιά και χαλάρωση. Την Τετάρτη φεύγω οριστικά από το Βόρειο Αιγαίο. Γυρίζω πίσω στο σπίτι μου. Έχω ήδη πακετάρει και στείλει όλο το σπίτι (με το αμάξι πάνω στο καράβι) και μένει να φορτώσω τη μικρή μου βαλίτσα στο αεροπλάνο και να φύγω και εγώ. Πως πακετάρεις μια ολόκληρη ζωή ενός χρόνου; Οι αναμνήσεις μπαίνουν σε βαλίτσα; Ευτυχώς οι αναμνήσεις έρχονται μαζί μας όπου πάμε δίχως κούτες…
Φέτος ήταν μια χρονιά διαφορετική από της άλλες. Λέω χαριτολογώντας πως η ζωή μου το χρωστούσε, πως η ζωή φροντίζει, και εκεί που μας πετά στα τάρταρα, μας ανεβάζει και πιο ψηλά, και αν είμαστε λίγο καλοπροαίρετοι αυτό το πιο ψηλά όλο και το βλέπουμε ψηλότερα από ότι είναι. Μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω εδώ καινούριους φίλους, να ξανα βρω τη χαρά του βγαίνω έξω, του ρίχνομαι πάλι στη ζωή. Έζησα μόνη μου αρκετούς μήνες, «κράτησα» το δικό μου σπιτικό, δούλεψα, πήρα την ενέργεια του τόπου και των φίλων εδώ.
Καιρός να γυρίσω…πάντα όμως θα σκέφτομαι με αγάπη τούτο το μέρος, και με ένα χαμόγελο θα περνάνε από μπροστά μου τα άτομα που μου άνοιξαν την καρδιά τους στο νησί.
Γυρίζω πλούσια σε εμπειρίες, χορτάτη από το γαλάζιο και την αλμύρα της θάλασσας, από ηλιοβασιλέματα και ανατολές στο Αιγαίο. Ευλογημένος τόπος, έγινε ο τόπος της ελευθερίας μου, της απόδρασής μου από την αρρώστια και όλα όσα με βάραιναν κατα καιρούς. Αφήνω ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου πίσω, να μείνει παρέα για όσους με πλαισίωσαν εδώ, να ενωθεί με την αύρα του νησιού και να παραμείνει εδώ για πάντα!

Σήμερα

2011-06-15T22:49:00.004+03:00

δεν ήταν μόνο το φεγγάρι μοναδικό...

δεν ήταν μόνο η βροχή που μας έπιασε στον γυρισμό απο τη θάλασσα...

δεν ήταν μόνο η δυνατή μουσική που ακούγαμε στο αυτοκίνητο...

δεν ήταν τα λαμπερά φώτα που μας καλούσαν σαν μαγνήτες στο λιμάνι...

δεν ήταν ούτε το σκοτάδι, ούτε το φως...

δεν ήταν μόνο η γαλάζια θάλασσα...

δεν ήταν τα δυο πανέμορφα κοχύλια που έβγαλα με τη μάσκα μου απο τον βυθό...

δεν ήταν η τέλεια θάλασσα...

δεν ήταν το κολύμπι της μιας ώρας, λες και ξαναγύριζα στα παλιά, τότε που η μαμά μου δεν μπορούσε να με βγάλει απο τη θάλασσα...

όχι, δεν ήταν μόνο αυτά...ήταν όλα αυτά...

σούρουπο στη θάλασσα με την παρέα...με την αλμύρα να σου ψήνει ευχάριστα τα χείλη, με τα μαλλιά βρεγμένα, με την κουβέντα να ανάβει, με το μυαλό στο μέλλον για μια ακόμη εκδρομή, σχέδια για το μέλλον...το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου και ας μην το ξέρει...!

στην επιστροφή, μέσα στις νότες και τους στίχους με αυξημένο το volume για μια ακόμη φορά αισθάνθηκα τόσο, μα τόσο τυχερή...καλοκαίρι, θάλασσα, φίλοι...τι άλλο; Αυτό το υπέροχο νησί μου χαρίστηκε για μια ακόμη αρχή, κάπου εκεί στο τέλος, εκεί κάπου ήρθε η αρχή...και αφού ήρθε η αρχή, ε, τότε έχουμε στο χέρι το μισό της επιτυχίας...έκλεισα τα μάτια στον ήχο της δυνατής μουσικής, άνοιξα το παράθυρο, ο αέρας ανέμισε μέσα στην νύχτα τα μαλλιά μου και η βροχή παντρεύτηκε με την αλμύρα...γλυκό και αλμυρό νερό, έτσι δεν είναι η ζωή; Εκεί που σου φέρνει την πίκρα φροντίζει να σου δώσει και την γλύκα...
σας χαρίζω τα κοχύλιαααααααα!

Nα μαστε πάλι!

2011-06-09T11:23:00.003+03:00

Λυπάμαι που έχω να σας γράψω πολύ αλλά αν σας πω τους λόγους θα με καταλάβετε...

Κάποτε στο σπίτι με κρατούσαν οι χμθ και όντως περνούσα αρκετό χρόνο μέσα και χαζεύοντας στο ιντερνετ, τώρα όπως μαντεύετε δεν κρατιέμαι ως προς το έξω! Ξεκίνησα τα μπάνια (8 τον αριθμό) και γενικά μετά την δουλειά παραμένω έξω. Επιστρέφωτο βραδάκι στο χαλαρό και πάω και καμιά βολτίτσα. Η παραμονή μου σε αυτόν τον τόπο τελειώνει σύντομα, οπότε προσπαθώ να πάρω μαζί μου όσα περισσότερα μπορώ. Θέλω να κλείσω μέσα μου πολύ γαλάζιο, πολλά αστεράκια πάνω στον μαύρο ουρανό, αρκετά φεγγάρια και το moonriver τους πάνω στη θάλασσα, γέλια, φωνές και το κέφι της παρέας. Όλα αυτά, συνέθεταν την ζωή μου εδώ και ζυνεχίζουν, αλλά ως το τέλος του μήνα. Απο τον Ιούλιο, μια καινούρια ζωή ξεκινά (ξανά) και άλλα άτομα θα "ορίζουν" την καθημερινότητά μου! 'Ετσι δεν γίνεται πάντα, κάθε που αλλάζεις τόπο κατοικίας; Κόσμος φεύγει απο τη ζωή σου και κόσμος έρχεται...ένα είναι σίγουρο, όλο αυτό το παζλ προσώπων και ψυχών αφήνει μέσα σου πολλά! Είμαστε (μέσα σε όλα τα άλλα) και οι άνθρωποι που γνωρίζουμε..! Τόσοι άνθρωποι, τόσες ζωές....
φιλιά πολλά σε όλους!

Υ.Γ την παραλία αυτή την βρήκα μετά απο περπάτημα 2 ωρών στο βουνό, ανάμεσα απο βράχια, πέτρες, χόρτα, αγκάθια....θα μπορούσα να το μεταφράσω όλο αυτό, σε φιλοσοφικό επίπεδο, πως αν δεν ταλαιπωρηθείς δεν απολαμβάνεις το ίδιο την τιρκουαζ θάλασσα και τη δροσιά της!

ετσι είναι, εμείς που ξέρουμε, ρουφάμε τη ζωή μέχρι την τελαυταία της σταγόνα. Η βουτιά που έκανα στα νερά που βλέπετε, έμοιαζε με την πρώτη βουτιά της ζωής μου! Είχε τη δροσιά και τη δύναμη ολόκληρου ωκεανού, την αλμύρα της θάλασσα και την γλυκήτητα των παιδικών μου χρόνων. Σαν παιδί αφέθηκα και έπαιξα με τα κύματα...σαν παιδί που λαχταρά να (ξανα)ανακαλύψει τον κόσμο....!

Σαν να βγαίνεις από χρόνια λήθαργου

2011-06-01T19:13:00.000+03:00

Κοιτάς τη θάλασσα και αυτό σου φτάνει
Βλέπεις τον ουρανό και ανασαίνεις!
Κάπου κάπου και να κλείνεις τα μάτια δεν πειράζει....
το ελαφρύ αεράκι σου θυμίζει πάντα τη ζωή ακόμη και δίχως να την κοιτάς,
σου θυμίζει πως όσο βαθιά και να ήταν η θάλασσα που κάποτε σε στοίχειωνε, όσο και αν το σκοτάδι σου έκρυβε τότε το φώς, ΤΩΡΑ βρήκες τον δρόμο για την αμμουδιά, την δύναμη να φτάσεις ως την ακρογυαλιά και να αράξεις εκεί, μισοκλείνοντας τα μάτια απο τον δυνατό ήλιο, πίνοντας ούζο με καλή παρέα και λιχουδιές του βυθού!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑ! ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Μάλλον το πρόβλημα διορθώθηκε!

2011-05-29T21:41:00.002+03:00

πείτε μου, εσείς βλέπετε κανονικά τη σελίδα και μπορείτε να ποστάρετε κομεντ?

Εγώ πάλι έχω παρασυρθεί απο το καλοκαίρι που με μικρά διαλλείματα είναι εδώ και μου χτυπά καθημερινά την πόρτα...μόλις γύρισα απο τα παράλια της Τουρκίας και περασα πολύ όμορφα...
Καλή μας εβδομάδα!
φιλιά!

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ!

2011-05-27T10:15:00.003+03:00

έχω πάρα πολύ καιρό να σας γράψω...υπήρχε μαζί με όλα τα άλλα και ένα τεχνικό πρόβλημα (το έγραψα και στο FB) δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αλλά φαίνεται πως ο Mozzila δεν μου επιτρέπει πια την πρόσβαση στο SweetDecember για να γράψω ή να επεξεργαστώ αναρτήσεις! τελευταία σκέφτηκα τον Internet Explorer και τσουπ, να μαι, είμαι μέσα και σας γράφω. Πρέπει πάντως να λυθεί και το θέλα με τον Mozzila, όποιος γνωρίζει να μας πει...μπορεί κάτι να παίζει με τα google accounts γιατί ο blogger ζητά σύνδεση με google account! Don't know!

Τώρα όμως που σας βρήκα ας σας πω κα 2 κουβέντες! Αυτές τις 10 μέρες+ απουσίας μου έγιναν πολλά! Έκανα 2 μπάνια , πήγα ταξιδάκι στη Λέρο με φίλους (υπέροχα!) υποδέχτηκα τους γονείς μου, εδώ, στο νησί, και έμαθα πως του χρόνου θα είμαι στη στεριά! Επίσης, ήρθε και το καλοκαίρι μεσα σε όλα τα άλλα και πραγματικά δεν μένω σπίτι καθόλου, είμαι όλο βόλτες και απο δω και απο κεί....
φιλάκια, να μου είστε όλοι καλά! σας επιθύμησα τόσες μέρες εκτός SD αλλά θα ξανα βρούμε ρυθμούς!

Να ζεις ξανά!

2011-05-10T11:25:00.000+03:00

Πως είναι να παίρνεις τη ζωή απο την αρχή;
Πως είναι να ζεις και πάλι;
Πως είναι σιγά-σιγά να ξανα ονειρεύεσαι;

Είναι ως σε ένα βαθμό κάτι μαγικό!

Σήμερα βγήκα για τρέξιμο σούρουπο, με μια φίλη με την οποία αν και δεν βρισκόμαστε συχνά (για τα δικά μου δεδομένα) επικοινωνούμε απόλυτα σε πολλά και καταλαβαινόμαστε...ξεκινήσαμε να τρέχουμε, η καθεμια άκουγε τα δικά της τραγούδια, στο δικό της mp3. Ο ήλιος βασίλευε σιγά σιγά. ήμουν πολύ χαρούμενη, πολύ χαρούμενη ήταν και η "Κ". Δεν μπορούσε καμια μας να το εξηγήσει, μα και οι δυο χαιρόμασταν σαν τα παιδιά ως που της είπα "είμαι πολύ χαρούμενη" και απάντησε "και εγώ" με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Γιατί οι άνθρωποι συνήθως λέμε "είμαι πολύ down σήμερα" και σπάνια "είμαι χαρούμενη". Εμείς κάναμε την εξαίρεση!
Ναι, η χαρά μπορεί να είναι ένα ηλιοβασίλεμα (όσο και αν γίνομαι ρομαντική...και κλισε) η χαρά μπορεί να βρεθεί μέσα μας, αν ανοίξουμε μια στάλα παραπάνω τα μάτια μας και τεντώσουμε τα αφτιά μας. Δίχως λεφτά, δίχως φαί ή ποτό, δίχως φανταχτερά ρούχα, σήμερα ένιωσα πως κρατάω τον κόσμο στα χέρια μου, πως αυτό είναι ένα απο τα ομορφότερα πρόσφατα απογεύματα της ζωής μου! Γέμισε η ψυχή μου φως!

βλέπω φωτογραφίες

2011-05-07T23:26:00.003+03:00

το μυαλό ξανα γύρισε στο καλοκαίρι μιας άλλης ζωής, εκείνης.

Βλέποντας φωτογραφίες απο το 2007, ακούγοντας απο την τηλεόραση το τραγούδι

"ήταν 5 ήταν 6 και έγινε 7, το παράπονο με πήρε και έκλαψα πικρά, έκλαψα για τη ζωή μου και για το γραφτό, το ρολόι μου δείχνει 8"

με μια νοσταλγική διάθεση απόψε...ανακαλύπτω πως ο πόνος μου κάπου εδώ τελειώνει...με πρόδωσε η ζωή και το δέχτηκα, με πρόδωσαν οι άνθρωποι και πάλι το δέχτηκα. Τι άλλο να συμβεί πια;Κάπως έτσι... μέρα με τη μέρα ο πόνος σβήνει, ο χρόνος γιατρεύει

"Και που σοκάκι να τραγουδήσεις, δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις" παίζει στη ΝΕΤ...

Όταν δέχεσαι τόσα πολλά και ανάποδα στη ζωή, κάποια στιγμή, ο ίδιος σου ο εαυτός που θέλει βασικά να ευτυχήσει σταματά να πονά. Απο μόνος του δίχως παυσίπονα...ή ίσως με παυσίπονα; Με παυσίπονα τις νέες εικόνες, τις όμορφες αυγές, τα ξενύχτια, την κουβέντα, τους καινούριους ανθρώπους, τους νέους τόπους και τη δροσιά τους;

Γιατρεύονται οι πληγές; Πριν 3 χρόνια δεν ήξερα αλλά τώρα μάλλον βαδίζω στον δρόμο της γνώσης...θα σας πω το τελικό συμπέρασμα σύντομα λοιπόν! φιλιά, καλό βράδυ Σαββάτου!

Πίσω στο νησί...

2011-05-01T18:47:00.005+03:00

Γύρισα σήμερα στην βάση μου, δλδ στην βάση της δουλειάς μου. Πως αλλάζουν τα πράγματα, μεγαλώνεις και το συνειδητοποιηθείς ξαφνικά, μεγαλώνεις και πια η "βάση" σου είναι εκεί που εργάζεσαι...
Γύρισα πίσω με ταξίδι σύντομο, αλλά χθες δεν έκλεισα μάτι για πολύ.
Γύρισα, επέστρεψα στο σπίτι που ονομάζω "δικό μου", μόνο "δικό μου". Κοιτάζω απο την ολάνοικτη μπαλκονόπορτα το βουνό και τα σπιτάκια που είναι γαντζωμένα επάνω του, ακούω την καμπάνα που χτυπά απο την διπλανή εκκλησία. Η ώρα είναι 19.00 μα είναι ακόμη μέρα. Ο ήλιος παίζει κρυφτό με κάποια συννεφάκια. Λείπω τρεις βδομάδες απο εδώ...τι άλλαξε; Ψάχνω κάτι στη θέα, αλλά σύντομα καταλαβαίνω πως δεν κρύβεται εκεί η απάντηση. Τι άλλαξε;
Κάθε επιστροφή απο τη γενέτειρα μου κουβαλάει πάντα κάτι, κουβαλάει τις προσδοκίες για όσους και όσα ήθελα να δω, για όλα όσα επιθυμούσα να κάνω εκεί, κατά τις διακοπές μου. Προσδοκίες και πραγματικότητα συνήθως δεν ταυτίζονται. Αρχίζω και πιστεύω πως δεν φταίει κάποιος συγκεκριμένα, μα είναι η ίδια η ζωή που μας φέρνει ή μας απομακρύνει τους ανθρώπους μας. Και είναι αρκετές οι περιπτώσεις που όσο και αν επιμένεις να κρατήσεις κάποιους, αν εκείνοι δεν το θέλουν ή δεν το μπορούν πια, θα βρουν τον τρόπο να ξεγλιστρήσουν και να σου αφήσουν το χέρι. Μεγαλώσαμε; Αλλάξαμε; Είναι δυο στα δυο "ΝΑΙ"προφανώς η απάντηση εδώ. Κάθε μέρα που περνά προσπαθώ μέσα μου να απλοποιώ τις ανθρώπινες σχέσεις και να περιμένω λιγότερα απο τους γύρω μου. Δεν ήμουν έτσι, και αρκετές φορές αναρωτιέμαι, γιατί τελικά καλουπώθηκα σε μια συμπεριφορά που μου «υπέδειξαν» άλλοι; Η μισή απάντηση βρίσκεται στο ότι το να περιμένω πολλά από τους ανθρώπους γύρω μου με έβγαζε σε αδιέξοδα ανεκδιήγητα οπότε η χαμένη ήμουν εγώ. Η άλλη μισή απάντηση δεν ξέρω που βρίσκεται.

Έξω φυσάει, στην λογοτεχνία και στο σινεμά κάθε περιγραφή ή πλάνο ανέμου φέρνει την αλλαγή…Καλό μήνα, ο κόσμος δύσκολα θα αλλάξει, ας αλλάξουμε εμείς την ματιά μας προς αυτόν. Ας χρησιμοποιήσουμε την αρρώστια και ας την μετατρέψουμε σε σοφία που μάλλον λείπει απο τριγύρω μας. Ας βγούμε δυνατές και ας είμαστε και μόνες πολλές φορές και ας έχουν όλα αλλάξει απο το τότε, ως το σήμερα...

είσαι ή νιώθεις τυχερός;;;

2011-04-24T02:06:00.001+03:00

μεγάλη κουβέντα, μεγάλη ερώτηση!

σήμερα όμως ένιωσα τυχερή. Είδα το ποτήρι μισογεμάτο. Οκ, μπορεί να μη μου τηλεφώνησαν εγκαίρως για τις ευχές τους οι αναμενώμενοι, αλλά το τηλέφωνό μου χτύπησε σήμερα πολλές φορές απο τους νέους μου φίλους! Ναι, αισθάνθηκα τυχερή, που ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι περσι που με είχε φάει το "μέσα"; Πάντως φέτος, είναι (μαζί με όλα τα άλλα τους) στη ζωή μου! αυτοί οι άνθρωποι! Να είναι όλοι τους καλά για την αυτοπεποίθηση που μου χάρισαν, για την ανανέωση που μου προσέφεραν, για το χαμόγελο που μου καρφίτσωσαν, για την παρέα που μου δώσανε απλόχερα, για ΟΛΑ όσα προσέθεσαν στην νέα μου ζωή!!!! Ναι, το φέτος δεν συγκρίνεται με το περσι. Φέτος όλα αλλάξανε προς το καλύτερο, βρήκα τα "θέλω" μου. Φέτος η ζωή, βρήκε τον τρόπο να με πάρει μακριά απο όλα όσα με πληγώνανε και εγώ απλά το δέχτηκα, χαρίζοντας στον εαυτό μου, το καλύτερο δώρο των τελευταίων τριών ετών. Ήταν στο χέρι μου να μην πάω στο νησί, όμως όταν πήγα είπα στον εαυτό μου "θα μείνω, αξίζει να δώσω στον τόπο αυτόν μια ευκαιρία" και έμεινα, και δεν διαψεύστηκα ούτε στιγμή, ήταν αυτό που ζητούσε η καρδιά μου, τον δρόμο, τη φυγή, την αλλαγή! Και η ζωή ξέρει...όπως τα φέρνει στραβά, ετσι και στα ισιώνει!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Μετά την χθεσινή Ανάσταση σας εύχομαι ότι καλύτερο!Νιώθω τυχερή, είμαι εδώ (αν και με ταλαιπωρεί τελευταία μια βρογχίτιδα...)
φιλιά!

eat,pray,love

2011-04-22T21:04:00.002+03:00

Ότι και να έγινε με τον Χριστό, όποιος και να ήταν, όποτε και να ήρθε, ακόμη και αν η αλήθεια μπλέκει και παντρεύεται φανερά με μύθους, παραδόσεις και ιστορίες που ανέθρεψαν ατέλειωτες γενεές, διδασκόμαστε πολλά από τη ζωή και τον θάνατό του!
Δεν έχω εκφράσει ποτέ ξεκάθαρα τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις από εδώ όμως ανεξάρτητα από το ότι έχει ο καθένας μας μέσα στην καρδιά του για τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας, εγώ θα υπογραμμίσω πως μας «διδάσκει» την υπομονή, την προσμονή και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον! Δείχνει τον θάνατο σε όλο του το μεγαλείο, τη μαυρίλα του πένθους και την απώλεια, μα στεφανώνει όλα αυτά με την Άνοιξη, και έναν λαμπρό ουράνιο ήλιο.
Ο θάνατος δεν είναι παιχνίδι…όπως δεν παίζουμε με τη ζωή, έτσι σκεφτόμαστε διπλάσια τον θάνατο. Το έχω ξαναπεί, ο θάνατος και η μοναξιά πιστεύω πως είναι οι δυο μάστιγες των ανθρώπων, αν απαλλασσόμασταν και από τις 2 θα βιώναμε μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη ζωή. Έτσι όμως είναι πλασμένος ο κόσμος μας, συμπληρώνεται πάντα από την μοναξιά και τον θάνατο!
Προσπαθώ να έχω μάτια και καρδιά ανοιχτή. Παρόλο που κάνω προσπάθειες για να τινάξω τον συναισθηματισμό από πάνω μου θέλω να παρατείνω την πίστη μου στους ανθρώπους, μέχρι εκεί που όταν δεν παίρνεις το αναμενόμενο να μην σε πονά! Και είμαι σε πολύ καλό δρόμο, και καμαρώνω μέσα μου γι αυτό. Φέτος αποφάσισα να μην ακολουθήσω την οικογένεια στο νησί όπου περνάμε πάσχα και καλοκαίρια και να μείνω στην γενέτηρά μου! Νιώθω πως θα μου κάνει καλό να μείνω δίχως τους γονείς στο σπίτι, εξάλλου όλο τον χρόνο λείπω. Θέλω να δω τους εδώ φίλους μου (τις περσινές παρέες) και να χαλαρώσω.
Σήμερα συνάντησα μια φίλη από τα παλιά, τυχαία. Το μάτι μου έπεσε στο κομποσκοίνι που φορούσε και όταν της είπα «τι ωραίο!», αυτή αμέσως το έβγαλε από το χέρι της και το πέρασε στο δικό μου. Δεν έχει ξανακάνει ποτέ κανείς άνθρωπος πριν κάτι τέτοιο για μένα και είχα να την δω 2 χρόνια. Δεν ξέρει τίποτα για την περιπέτειά μου, «παρ’το» μου είπε, «φόρα το να σε προστατεύει, να είσαι πάντα καλά!». Και εγώ το δέχτηκα μετα χαράς, και χαμογέλασα στην Μεγάλη Παρασκευή που μου επιφύλασσε τέτοια έκπληξη!

Σκέφτομαι πολλές φορές πως η ζωή είναι απλή αλλά εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια εμμονή στο να την περιπλέκουμε, πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι με όσα έχουμε. Ευτυχισμένος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, μα αυτός που χαίρεται με όσα έχει, και πιστέψτε με, είναι τεράστιο προτέρημα να είναι κανείς ολιγαρκής.
Έχω το ποδήλατό μου στην είσοδο της οικοδομής. Είναι πάρα πολλές οι φορές που εκεί που σκίζω με φόρα τους αιθέρες κάνοντας τις ορθοπεταλιές μου σας σκέφτομαι. Φαντάζομαι πως με βλέπετε, και πως παίρνετε δύναμη και εσείς, με κοιτάτε και λέτε: «κοίτα το κορίτσι, είναι μια χαρά, έχει το ποδήλατό της και κάνει βόλτα, δες πόσο χαρούμενη είναι! Μπράβο σου κορίτσι, φίλη μας! κέρδισες ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής και ας κουράστηκες! Μπράβο σου! Μετά από όλα αυτά στάθηκες στα πόδια σου! Μήτε αρρώστια, μήτε άνθρωπος δεν στάθηκαν δυνατοί να σβήσουν το πάθος σου για ζωή, για γέλια, για τις φωνές της παρέας. Μπράβο σου! Η ζωή περιμένει!».
Φιλιά σε όλους! Καλή Ανάσταση!Προσευχηθείτε σε ότι σας γεμίζει με ελπίδα, φάτε λιχουδιές και αφού χορτάσει το πνεύμα μα και το στομάχι σας, αγαπήστε και τροφοδοτήστε την καρδιά σας με το καλύτερο "φάρμακο"!

Πίσω εδώ και μέρες...ΓΑΝΤΙ λεμφοιδήματος

2011-04-20T10:52:00.002+03:00

γειά σας φίλοι μου! ξερω πως σας έλειψα, είναι περίεργο αλλά ξέρω ότι συμβαίνει. Περίεργο γιατί δεν με έχετε δει ποτέ, δεν με έχετε αγγίξει ποτέ, όμως ξέρετε πως υπάρχω και γεμίζω αυτόν τον χώρο με σκέψεις και συναισθήματα που βρίσκουν αποδέκτες όλους εσάς. Δεν σας ξέρω, κι όμως υπάρχετε και ζεσταίνετε και την δική μου καρδιά!

Γύρισα στη βάση μου απο την Αθήνα. Το χέρι μου πήγε πολύ καλά, ξεπρίστηκε 1,5 εκατοστό αλλά τώρα θέλει την συντήρησή του και είμαι με επίδεσμο τα βράδια και με το "γάντι" έξω.

Θα πρότεινα στις γυναίκες που έχουν αφαιρέσει και αυτές λεμφαδένες να μην αμελήσουν το χεράκι τους γιατί το πρήξιμο όσο αθώο και να φαίνεται, κάποια στιγμή παγιώνεται και μας κάνει τη ζωή δύσκολη...και απο άποψη αισθητικής αλλά και σε σχέση με τα ρούχα.

Ψάξτε για ένα γάντι το οποίο ξεκινά απο τη μέση της παλάμης (με τον αντίχειρα μέσα) και ανεβαίνει στη μασχάλη. Χρώματος καφε-μπεζ. Αυτό απο όσα ξέρω κρατάει το πρήξιμο σταθερό...καλό είναι να συμβουλευτείτε τον γιατρό που σας παρακολουθεί βέβαια!

φιλάκια

Φεύγω για Αθήνα αύριο...

2011-04-10T22:11:00.003+03:00

για μασάζ αυτή τη φορά...απο τα πιο ανώδυνα της όλης περιπέτειας! Πρέπει να περιποιηθώ το χέρι μου το χειρουργημένο...Ελπίζω να έχω πρόσβαση στο ιντερνετ για νέες σκέψεις απο την πρωτεύουσα και πολλές καινούριες semi-καλοκαιρινές φωτό!

φιλιά σε όλους σας και καλή μας εβδομάδα!

Και οι μέρες μεγάλωσαν...!

2011-04-05T17:22:00.002+03:00

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη με την αλλαγή της ώρας! Νιώθω πως απολαμβάνω περισσότερο το Αιγαίο! Ο ήλιος λούζει καθημερινά τούτο το μικρό νησιώτικο σπιτάκι, το καταφύγιο της καινούριας μου ζωής! Όλοι μου οι εδώ φίλοι μένουν τριγύρω. Οι αποστάσεις είναι μικρές και οι καρδιές μας πιο κοντά!
Σήμερα άνοιξα τη βαλίτσα μου. Την Παρασκευή φεύγω. Έναρξη διακοπών με εβδομαδιαία στάση στην Αθήνα για λεμφικό μασάζ στο χειρουργημένο μου χεράκι! Είναι αστείο αλλά πλέον επιθυμώ και την Αθήνα. Είχα κάποιους φίλους εκεί, απέκτησα και άλλους και έχω φυσικά και πολλούς SweetDecemberistes εκεί! Μπορεί να μην βρισκόμαστε μα νιώθω τη ζεστασιά σας! Κάποια στιγμή ίσως κανονίσουμε κάποια συνάντηση από κοντά!
Προς το παρόν πακετάρω…και κάθε που πακετάρω και φεύγω από δω, είμαι και ένας άλλος άνθρωπος, μια νέα ψυχολογία. Πάλεψα πολλά, πέρασα άπειρες ώρες, τόσο με νέα παρέα, όσο και μόνη μου. Ζύγιασα τα μονοπάτια της ζωής μου διαφορετικά, είδα τους συνοδοιπόρους μου με άλλο μάτι. Πίστεψα στον εαυτό μου, πάτησα στα πόδια μου και ετοιμάστηκα για πολλά νέα ταξίδια! Θέλει αρετή και τόλμη κάθε νέο μονοπάτι, ιδίως όταν το στοιχειώνει ένα περίεργο και δύσκολο παρελθόν. Αλλά όλα είναι για τους ανθρώπους, τόσο τα δυσάρεστα όσο και τα ευχάριστα, they go hand in hand! Ας ελπίσουμε πως μένουν πάντα τα ευχάριστα σε αυτόν τον σωρό αναμνήσεων…θα φανεί στο άμεσο μέλλον φαντάζομαι. Όμως επειδή το μέλλον μας δεν το ορίζει κανείς, τουλάχιστον έχω πείσει τον εαυτό μου πως δεν πρόκειται πια να κάνω πίσω στα «θέλω» μου μα ούτε και να μιζεριάζω τις όποιες μέρες μου απομένουν σε τούτη τη ζωή. Αποφάσισα να ευχαριστιέμαι την κάθε μέρα. Μην νομίζετε, δεν είναι κάτι που γίνεται συνειδητά, μάλλον υποσυνείδητα δουλεύουν όλα αυτά…και εκεί που κοιμάσαι, ΞΥΠΝΑΣ μα συνεχίζεις να ονειρεύεσαι. Η ΑΝΟΙΞΗ σου μεγεθύνει τα σχέδια και σου ξυπνάει μια όρεξη για ζωή, μοναδική!

ήταν σαν ψέμα...

2011-04-01T12:29:00.004+03:00

κι όμως! Την 1η Απριλίου του 2008 ήταν που έκανα την τελευταία μου χμθ! Σαν ψέμα, μα τόσο αληθινό, συμπλήρωνα τότε τις 8 θεραπείες μου! Έτσι μου τα έφερε η ζωή, έτσι ήτανε να γίνει! Μόλις επέστρεψα απο την Αθήνα, την επόμενη μέρα πέθανε ο παππούς μου! και αυτό έτσι ήτανε γραφτό (για να μην στεναχωρηθώ...σκέφτηκα...)

Φέτος έφτασα αισίως το 2011 και cancer free...έτσι είναι η ζωή...εκεί που σε κλοτσά, εκεί αρχίζεις πάλι να ελπίζεις...και εγώ...μέσα απο εκείνες τις στάχτες (των αραιωμένων μαλλιών, των πεσμένων νυχιών, της έλειψης βλεφαρίδων+μαστού, της πρισμένης κοιλιάς+προσώπου) ξαναγεννήθηκα!

Έτσι όπως με "κλώτσησε" η ζωή έτσι και εγώ την κλώτσησα πίσω! Και τα κατάφερα! Να είμαι ΕΔΩ και να μιλάμε τώρα, να κανουμε παρέα! Δεν φοβάμαι πια! Μεγάλωσα και είμαι 30! Δυνατή, υγειής και με γεμάτη ψυχή! Προσπαθώ να διώξω το ΤΕΡΑΣ, να αφήσω πίσω μου τον Καρκίνο. Είναι στιγμές που όλα μοιάζουν ψέμα, που αναρωτιέμαι αν όλα αυτά τα έζησα ή απλώς τα φαντάστηκα. Είναι όμως και άλλες στιγμές που μου είναι όλα πολύ οικεία, δεύτερη μου φύση.

Η αλήθεια φίλοι μου είναι πως όλα όσα έζησα απο το 2007 ως σήμερα είναι κομμάτι της ζωής μου και όπως είπε και η γλυκήτατη "Κ" (νέα μου φίλη εδώ) πρέπει να ενσωματώσω τον καρκίνο στη ζωή μου και να μην το βιώνω ως ένα αποκομμένο κομμάτι του παρελθόντος μα σαν μια ολότητα. Σαν την συνέχεια της ζωής μου! Να πάψω να σκέφτομαι με "πριν" και "μετά".

Βγήκα και περπάτησα σήμερα! Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουμε ένα τραγικό ΛΑΘΟΣ! Δεν κάνουμε τίποτα για εμάς τους ίδιους αλλά φροντίζουμε να δώσουμε ετα ΠΑΝΤΑ στους άλλους! Αυτή είναι η τεράστια ανασφάλειά μας! Να δώσουμε τα πάντα αλλού, για να μείνει ο άλλος για ΠΑΝΤΑ μαζί μας! Τι κάνουμε για εμάς;;;

Προσέφερα στον εαυτό μου μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια δίπλα στη θάλασσα. Τέντωσα τις αισθήσεις μου! Δεν έχω ξανανιώσει περισσότερο την αίσθηση της θάλασσας στην μύτη μου, το άγγιγμα του αέρα στα μαλλιά μου, την αίσθηση ελευθερίας στο βήμα μου! Έκλεισα τα μάτια...ΟΝΕΙΡΕΥΤHΚΑ. Άνοιξα τα μάτια και χαμογέλασα στον εαυτό μου! Ναι, τα κατάφερα! Κατάφερα να ξεκινήσω μια νέα ζωή απο το τίποτα! Χαμογέλασα στην νέα μου ζωή...στο λουλούδι που δεν υπήρχε πριν, μα τώρα άνθισε. Πίστεψα πολύ σε μια δεύτερη ευκαιρία, έδωσα το χέρι μου στους ανθρώπους! Τα αφτιά μου τώρα γεμίζουν απο τις φωνές των φίλων που φωνάζουν ΕΚΔΡΟΜΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ! Τα γέλια τους δεν τα ξεχνώ! Ένιωσα ξανα ζεστασιά στην καρδιά μου!Να η ευλογία! Νέοι φίλοι, νέα ζωή...

Άκουσα πρόσφατα πως η ζωή είναι οι αναμνήσεις και τίποτε άλλο...Ας βεβαιωθούμε πως κρατήσαμε τις καλύτερες για συντροφιά για τα επόμενα χρόνια!

κλείνω με το λουλουδάκι που σας έλεγα! Ανοίξτε την καρδιά σας στη φύση! Δεν φαντάζεστε τι μπορεί να σας φέρει! Δείτε με άλλα μάτια. Θέλει κόπο και υπομονή μα σταδιακά θα ξεκινήσετε κάτι άλλο, που παρόλα τα συν και πλην, θα είναι η ΖΩΗ σας και θα την αγαπήσετε όπως ποτέ πριν!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Σκέφτηκα πως οι περισσότεροι απο εμάς

Αν αυτό δεν είναι Άνοιξη, τότε

2011-03-27T12:25:00.002+03:00

ποιά είναι η Άνοιξη;;;;
Φαγητό με τη "Β" δίπλα στη θάλασσα. Ο γύρος του νησιού, το γέλιο του φίλου, η αγάπη της παρέας, η ζεστασιά της φωνής στις βραδινές κουβέντες!Η "ώρα της γης" με κεράκια στο μπαλκόνι, στην πιο εαρινή νύχτα!
Περάσαμε υπέροχα! να σαι καλά "Β" που έφτασες ως εδώ μόνο για λίγα 24ωρα και γέμισες το σπίτι....

έρχεται παρέα!

2011-03-25T12:22:00.002+02:00

Σήμερα φτάνει στο νησί μια καλή φίλη! Είμαι πολύ ενθουσιασμένη γιατί επιτέλους θα δει την ομορφιά που βλέπω εδώ και της περιγράφω!

Κλείνω εδώ γιατί βιάζομαι να πάω στο αεροδρόμιο να παραλάβω!

φιλιά πολλά! Καλό τριήμεροοοοοοοοοο!

Σήμερα Σάββατο πέρασα απο εδώ

2011-03-19T11:01:00.003+02:00

για να σας αφήσω μια ανθισμένη αμυγδαλιά!

την βρήκα τυχαία, στον δρόμο, με φόντο το βουνό, μου φάνηκε κάτι πολύ ξεχωριστό.
όπως όλα τα όμορφα που προσπερνάμε καθημερινά, έτσι και αυτό το όμορφο δεντράκι σίγουρα πολλοί το είδαν μα λίγοι το πρόσεξαν.

Ανοίξτε τα μάτια της ψυχής, η ομορφιά είναι μέσα μας και φωτίζει το γύρω σκηνικό για εμάς. Σε όποιο μέρος και αν βρεθούμε, αν δεν είμαστε καλά ψυχολογικά, δεν πρόκειται να χαρούμε. Μέσα μας έχουμε και το "καλό" και το "κακό" και τη "χαρά" και τη "λύπη".

Η Άνοιξη δεν αργεί, αφήστε την ψυχή σας να πετάξει. Ονειρευτείτε νέες καταστάσεις, ένα μέλλον problem free!

πολλά φιλιά σε όλους

εδώ έχει έναν ήλιο "αλήτη" που σε τραβάει απ'το κρεβάτι και σε πρωτρέπει να ντυθείς γρήγορα, να βάλεις την καλή σου διάθεση, να μην ξεχάσεις τα γυαλιά ηλίου και να βγεις έξω με κατεύθυνση τη θάλασσα, εκει, με θέα στα ανοιχτά, να δεις τον ήλιο να χρυσίζει τα γαλάζια νερά και τα ψαράκια να χαίρονται την αρμονία!

2011-03-12T21:24:00.000+02:00

Χάθηκα λίγο γιατί με ταλαιπωρεί ένα κρύωμα, είμαι όμως σε καλό δρόμο για να το ξεπεράσω.
Σήμερα παρακολούθησα ένα βιωματικό εργαστήρι θεάτρου, ξέρετε, από αυτά που ο «δάσκαλος»-σκηνοθέτης-θεατράνθρωπος σου δίνει διάφορα «παραγγέλματα» και προτροπές για το τι να κάνεις, πώς να τοποθετηθείς στο χρόνο κτλπ. Ήμασταν κάπου 20 άτομα, είχε το γούστο του. Η τελευταία «άσκηση» για «καληνύχτα» ήταν να ξαπλώσουμε κάτω, ανάσκελα, με τα χέρια μας παράλληλα στο σώμα και τις παλάμες μας να ακουμπούν τη μοκέτα κάτω. Μας ζητήθηκε να φέρουμε στις παλάμες μας την αίσθηση της υγρής άμμου. Η μουσική ήταν χαλαρωτική και το σκοτάδι της αίθουσας ενίσχυσε την προσπάθειά μου, δεν μου πήρε πάνω από κάποια δευτερόλεπτα για να νιώσω στις άκρες τον δαχτύλων μου το καλοκαίρι.

Σήμερα, τυχαία και απρόσμενα, σε έναν άσχετο χώρο, σε αυτή την παραπάνω στιγμή, τρία χρόνια από το χειρουργείο και την συνάντηση με τον καρκίνο, αναρωτήθηκα, που πήγε εκείνο το κορίτσι του καλοκαιριού 2007; Τι απέγινε εκείνη η ξένοιαστη κοπέλα; Σήμερα, έτσι στα ξαφνικά, συνειδητοποίησα πως έχω τρία χρόνια τώρα συμφιλιωθεί (χωρίς να το ξέρω καν) με την απώλεια. Τι έχασα; Έχασα τον ίδιο μου τον εαυτό, τον εαυτό μου όπως τον όριζα ως τότε. Τι βρήκα; Στην αρχή η καινούρια εικόνα μου έμοιαζε με έναν σπασμένο καθρέφτη, η νέα πραγματικότητα είχε έρθει σε κομμάτια, μα που ήμουν ΕΓΩ; Σαν τους σπασμένους καθρέφτες, κάπου με έβλεπα θολή, κάπου παραμορφωμένη, κάπου γνώριμη και φτου και από την αρχή. Βρήκα κάτι καινούριο και έπρεπε να συντονιστώ σε νέα συχνότητα. Καινούριο σώμα, άλλη ψυχολογία, νέα καθημερινότητα (για την περίοδο της θεραπείας).
Έτσι δεν γίνεται πάντα με τις απώλειες κάθε είδους;;; Στην αρχή είναι το σοκ, έπειτα έρχεται η συνειδητοποίηση, μετά μαζεύεσαι, γίνεσαι κουβάρι, κάποια στιγμή όμως η ίδια η ζωή, σε βγάζει από το σκοτάδι σου και σου φωτίζει ένα δρόμο και εσύ ξαφνικά βρίσκεις δύναμη και σηκώνεσαι και περπατάς τον δρόμο που σου φέγγει η ζωή. Δεν ξεχνάς τι βίωσες, επειδή περπατάς, απλά προσπαθείς να ισορροπήσεις μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος. Εσύ πάντα θυμάσαι, αλλά η ζωή σου κλείνει πάντα το μάτι, γιατί είναι μεγάλος αλήτης ο ήλιος που μπαίνει από τα παντζούρια, φωνάζει ΖΩΗ με όλη την ένταση των ακτίνων του! Και εσύ σηκώνεσαι τελικά, αν και κάνεις τον ζόρικο στην αρχή, υποκύπτεις με την δεύτερη ματιά και βγαίνεις στους δρόμους.
Το κορίτσι που έχασα, ΕΜΕΝΑ το αποχαιρέτησα δίχως να το καταλάβω το βράδυ πριν το χειρουργείο. Νόμιζα πως το είχα μαζί μου περισσότερο καιρό, αλλά απόψε πιστεύω πως έπεσα έξω.
Άφησα ένα δάκρυ να κυλήσει γράφοντας τις παραπάνω γραμμές, δε βαριέσαι, ποτέ δεν θρήνησα για εκείνο το κορίτσι. Το καλοκαίρι του 2007, ήταν το τελευταίο της. Ξέρω, θα μου πείτε πως γράφω βλακείες, αφού είμαι εδώ και είμαι καλά, ολοζώντανη συνεχίζω τη ζωή μου. Κι όμως, όσες περάσατε από τον δύσκολο δρόμο του καρκίνου πιστεύω θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. Θα συμφωνήσετε και για το πριν και για το μετά.

Χρόνια πολλά ΓΥΝΑΙΚΕΣ

2011-03-08T16:21:00.004+02:00

για όλες εμάς που καθε μέρα κάνομε τον αγώνα μας για ένα καλύτερο, δικό μας αύριο...

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ! ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!

μια σύγχρονη γυναίκα παρακάτω μιλάει ανοικτά για τον Καρκίνο της...έχουν περάσει 5 χρόνια απο τον όγκο της στο στήθος και είναι ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Κάιλη Μινόγκ!

Απόκριες τέλος

2011-03-07T21:37:00.003+02:00

κρίμα που πέρασαν οι γιορτινές μέρες....ευτυχώς όμως πέρασαν ευχάριστα ;-)

ευχαριστώ τους φίλους μου εδώ (και ας μην το ξέρουν) για τις όμορφες στιγμές, για το μασκάρεμα, για τους χορούς και τα ξενύχτια, ήταν ότι χρειαζόμουν

καλό υπόλοιπο εβδομάδας!

Οι Κυριακές...

2011-03-06T12:12:00.002+02:00

Μυρίζουν εκδρομή, ακόμη και αν έξω βρέχει και εσύ δεν πρόκειται να πας πουθενά!
Ευλογημένη μέρα….κάνει το μυαλό να ταξιδεύει, είτε στο μέλλον είτε στο παρελθόν. Βλέπεις τον εαυτό σου να χαλαρώνει σε ένα βουνό, να πίνει καφέ πλάι στη θάλασσα! Αναμνήσεις μα και ευχές για τις μέρες που θα ρθουν

Κυριακή, η πρώτη αυτού του Μάρτη! Σήμερα δεν έχει χουζούρι, θα τρέξω να εκμεταλλευτώ τη μέρα!

Φορτώνω το αμάξι με φίλους, μουσική…και φεύγω….ΕΦΥΓΑ! Είναι μια εικόνα απο το παρελθόν, με πρόσωπα όμως του παρόντος και γιατί όχι...και του μέλλοντος!

φιλιά!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Καλό μήνα, είπαμε;;;;

2011-03-04T12:01:00.002+02:00

εμ δεν είπαμε! Και οι μέρες περνούν....

φταίνε οι "σειρήνες", το λέω πάντα...μα αυτή δεν είναι η δουλειά τους σκέφτομαι μετά;;;Να μας αποσπούν την προσοχή, να μας μαγεύουν με τις φωνές τους, να το βάρος απο την ψυχούλα μας και να μας κάνουν να γελάμε λες και δεν υπάρχει αύριο!

ΜΑΡΤΙΟΣ 2011

με βρίσκει φέτος η Άνοιξη σε μια παρατεταμένη εφηβία, να χάνομαι με τις παρέες σε βόλτες, εξόδους και εκδρομές! Τι όμορφα εκεί έξω!

καλό μας μήνα! καλή Άνοιξη για όλους!

Είμαι καλύτερα

2011-02-27T21:01:00.002+02:00

χαίρομαι κάθε μέρα σε τουτο τον τόπο, κάθε Κυριακή που ξεκινά!

Χαίρομαι τη θάλασσα, τον γαλάζιο ουρανό, τους γλάρους καθώς πλησιάζουν την ακτή...Πολλές φορές στο λιμάνι ταίζω τα ψαράκια και τα περιστέρια πριν τον απογευματινό μου περίπατο! Είναι όμορφα...είναι όμορφα όχι γιατί έχει φυσικές ομορφιές μόνο, είναι όμορφα γιατί βλέπω αυτόν τον τόπο με τα μάτια της ψυχής μου! Είναι το μικρό-μεγάλο μου καταφύγιο!

Αγκάλιασα αυτόν τον τόπο και με αγκάλιασε και αυτός!

Βρήκα εδώ καινούριους φίλους που τους κέρδισα και με κέρδισαν! Βρέθηκα ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που το λέει η καρδιά τους και διασκεδάζουν! Λυπάμαι όταν σκέφτομαι πως περσι περνούσα μίζερα. Γιατί;;;Ποιός ο λόγος;;;Μήπως η ζωή επαναλαμβάνεται;;;ΌΧΙ! Κανείς δεν μας φέρνει πίσω τον χρόνο που χάνουμε...άρα καλό είναι όσο περνάει ο καιρός να γινόμαστε σοφότεροι σε αυτό το κομμάτι...Φέτος είμαι πιο ανάλαφρη (τις περισσότερες μέρες)...είναι η αλλαγή που μίλησε μέσα μου! Είναι η μεγάλη έξοδος που πραγματοποίησα! Πιστεύω πως αν του χρόνου επιστρέψω στον τόπο μου θα διαχειριστώ καλύτερα κάποιες καταστάσεις...

Σήμερα χόρεψα....και είναι καιρός τωρα, που όπου γάμος και χαρά είμαστε πρώτοι. Πήγα σε τοπικά αποκριάτικα έθημα και για πότε με την παρέα μου βρεθήκαμε σε παραδοσιακούς νησιώτικους χορούς δεν το πήραμε χαμπάρι...
Τελικά τι μένει απο τη ζωή;;;Τι είναι αυτά που ο άνθρωπος αναπολεί όταν το κουβάρι του μικραίνει;;;Δυο-τρεις καλές στιγμές, έναν καλό λόγο, δυο-τρεις ανθρώπους που άλλαξαν την πορεία του, κάποια μικρά, αστεία περιστατικά που γίνονται μνήμες πολύτημες, με τον χρόνο μερικά ηλιοβασιλέματα, κάποια απογεύματα στη θάλασσα, μικρες-μεγάλες εκδρομές, μερικές ανάσες πεύκου και την ηρεμία τους!

καλό βράδυ!

To τούνελ και η έξοδος...

2011-02-26T10:32:00.001+02:00

Όπως υπάρχουν και πορεύονται αρμονικά (σχεδόν) μέσα μας, οι καλές με τις κακές σκέψεις, δεν μπορεί, σκέφτηκα σήμερα, θα υπάρχει μαζί με το τουνελ και η έξοδος!

Στην αρχή το τουνελ είναι πολύ σκοτεινό, μακρύ και ατελείωτο, κάθε βήμα όμως σε αυτό, τελικά αν το σκεφτούμε, έχει πολλές πιθανότητες να μας φέρει στην έξοδο. Άρα τι μπορούμε να κάνουμε για να βρούμε την δική μας έξοδο και να αφήσουμε το αδιέξοδο στο οποίο ζούμε;;;
Κανόνας νούμερο 1 : δεν μένουμε ποτέ ακίνητοι! Κινούμαστε λοιπόν, αναπνέουμε αργά αλλά σταθερά και παραμένουμε ΖΩΝΤΑΝΟΙ ακόμη και μέσα στο τουνελ…σπάμε μόνοι μας τα ρεκορ και τις έρευνες, δημιουργούμε ζωή και κάτω από το έδαφος. Δημιουργούμε έναν καινούριο άνθρωπο, που μπορει να μην ήταν επιλογή του όλο αυτό το σκοτάδι και το τουνελ, αλλά είπε πως «εγώ δεν θα πεθάνω εδώ, δε θα σβήσω και θα μαραζώσω στο υγρό και στενάχωρο τούνελ, θα κάνω ότι μπορώ για να βρω την έξοδο». Μπορεί να μην βρούμε ολόκληρη την έξοδο, μπορεί να φτάσουμε στη χαραμάδα…μόλις όμως βρούμε έστω και αυτό το άνοιγμα, η ανακούφιση θα είναι τεράστια!
Η ζωή δεν επαναλαμβάνεται. Η ζωή είτε με τα λίγα, είτε με τα πολλά (μα ποιος ορίζει το ένα και ποιος το άλλο;) είναι πολύτιμη και πρεπει να «αξιολογείται» σφαιρικά…
Ψαξτε για την εσωτερική σας έξοδο, αυτό κάνω από τον Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα…πέφτω, σηκώνομαι, τελικά όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ, τα πράγματα μάλλον είναι πολύ πιο απλά από όλα όσα σκεφτόμαστε και βιώνουμε. Πρέπει, πρέπει, πρέπει, να σπάσουμε τα δεσμά της αρρώστιας, να ξεφύγουμε από τα καρφιά που μας κρατούν στο έδαφος, να ξεπεράσουμε κάθε «απώλεια» από το κοινωνικό μας περιβάλλον, κάθε μικρή πληγή να σβήσει.
Ο ρεαλισμός μου, μου λέει πως είναι ένας ζόρικος δρόμος το «από δω και πέρα» και χρειάζεται καθημερινή δουλειά, αλλά μπορεί όλο αυτό να υλοποιηθεί. Να θυμάστε πάντως πως θέλει κότσια να ηρεμήσεις, θέλει τόσα κότσια όσα εκείνα με τα οποία αγωνίστηκες κατά του καρκίνου. Θέλει «δουλειά» και επιμονή για να το ξεπεράσεις. Φυσικά όλα έρχονται με τον καιρό, πρώτα από όλα πέφτεις στη μάχη για να σώσεις το σώμα σου, και έπειτα αρχίζεις την προσπάθεια no2 για την ψυχή. Δυστυχώς τα μαγικά ραβδιά εκλείψανε και σε μια σύντομη ζωή, καλούμαστε εμείς οι ίδιοι, δίχως μαγικά να σώσουμε τον εαυτό μας. Στο παραμύθι του σύγχρονου ανθρώπου δεν υπάρχουν τελικά πρίγκιπες με μαγικά φιλιά ούτε βασίλησες με υπερ-δυνάμεις, όσο και αν ψάχνουμε γι αυτούς, έξω θα πέφτουμε και είναι ωραίο να ξέρεις την αλήθεια, σε ξελαφρώνει…Ξελαφρώνεις γιατί δεν περιμένεις κάτι από τους άλλους, και αυτό είναι λυτρωτικό. Ζυγιάζεις τις δυνάμεις σου και ότι μπορείς κάνεις, κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, για χρόνια, ΓΙΑ ΣΕΝΑ!

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα

2011-02-19T11:44:00.003+02:00

μπορεί να βρέχει και να κοιτάζω τη νησιώτικη βροχή απο το παράθυρό μου αλλά είμαι πολυ ήρεμη....

Φιλοξενώ τη μητέρα μου απο την προηγούμενη Κυριακή....πηγαίνουμε βόλτες και περνάμε χρόνο εκτός σπιτιού χαζεύοντας τόσες ομορφιές....

Θέλω να ευχαριστήσω την averfoula που μου άνοιξε τα μάτια με 2-3 σειρές στην προηγούμενη ανάρτησή της.

Τελικά ΖΩ! Και τελικά, αυτή είναι η ουσίααααα.
όλα συνοψίζονται σε 3 γράμματα "Ζ-Ω-Η" και εγώ που γράφω, και εσύ που διαβάζεις, είμαστε εδώ, ζωντανοί! Η ζωή μας έδωσε την ευκαιρία, εκεί που μας στέρησε για λίγο το χαμόγελο, έπειτα μας έκλεισε το μάτι ;-) Αυτό το νεύμα δεν πρέπει να το ξεπερνάμε έτσι απλά....για όσο και αν κρατήσει η τσακπινιά αυτή της ζωής, πρέπει να τη λάβουμε υπόψη μας ;-)

Χθες βρέθηκα με τους εδώ φίλους μου, αποδεχόμενη την πρόταση για φαγοπότι στο σπίτι μιας φίλης. Χάρηκα, γέλασα, ήπιαμε τα κρασιά μας, φάγαμε, η μαμά μου ενθουσιάστηκε με την παρέα!
Η ζωή είναι απλή σκέφτηκα, πρέπει να ξανα-αποκτήσω την χαμένη εμπιστοσύνη μου προς τους ανθρώπους, να ξανα-πιστεψω σε αυτούς και να αφαιθώ στο τώρα, στη μαγεία της στιγμής, στο χαμόγελο της παρέας, στο αφθόρμητο κάλεσμα, στο πηγαίο ενδιαφέρον. Ναι, υπάρχει!

Τελικά τα πράγματα είναι απλά....δε θα έπρεπε να μπλέκομαι σε συναισθηματισμούς, να τρέχω να ενώσω το παρελθόν με το παρόν, να ζητάω πράγματα απο τους ανθρώπους πάνω απο τις δυνατότητές τους, να τους θυμώνω αλλά και να καταλαβαίνω ότι τους αγαπώ. Αυτά με φθήρουν χρόνια τώρα....και να πεις πως κάτι βελτιώθηκε....σιγά! Δε θα έπρεπε λοιπον να περνώ απο όλα αυτά τα σκαμπανευάσματα! μόνο κακό μου κάνουν! Οι καλές στιγμές του παρελθόντος μείνανε εκεί για πάντα, δεν υπάρχει επανάληψη, μόνο η αλπίδα για επόμενες όμορφες στιγμές και στο μέλλον.
έχετε μεγάλο δίκιο οι περισσότεροι με τα σχόλια που μου αφήνετε! Εγώ πρέπει να χαίρομαι με όσα έχω, τώρα, τη στιγμή που σας γράφω, και όχι με όσα θα ήθελα να έχω....τι να κάνουμε, η ζωή αλλάζει, η ζωή ΣΕ αλλάζει....θα ήθελα αλλιώς την περίοδο της αποθεραπείας μου, ΝΑΙ! έχω μεγάλη ψυχική κούραση αλλά πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ να δω τα θετικά, αυτό που μου προσφέρεται τώρα και όχι τι θα μπορούσα να έχω......γιατί μπορεί να πάω για τα πολλά και να χάσω και την ομορφιά των λίγων....πρέπει να απελευθερώσω τον εαυτό μου απο τα δεσμά του παρελθόντος. Και αφού εδώ που είμαι, είμαι καλά και νιώθω ακόμη πιο ζωντανή, γιατί να το μιζεριάζω(δεν συμβαίνει συχνά το νταούνιασμα αλλά συμβαίνει...);;;
Χθες ανέφερα στη μαμά μου το πρώτο βράδυ στην κλινική μετά το χειρουργείο που κοιμήθηκε πλάι μου σε μια καρέκλα, τις θεραπείες, και πραγματικά, δεν μπορώ να το πιστέψω σήμερα, Φεβρουάριο του 2011, πως εκείνες οι στιγμές είναι κομμάτι της ζωής μου. Τα ξέχασα; Τα απώθησα; Λίγο απο όλα έγινε. Είναι μαγικο που ο ανθρώπινος νους κρατά πάνω-πάνω τις καλές στιγμές....Όσο περνάνε οι μέρες βλέπω λοιπόν όλο και πιο καθαρά πως το θέμα "ΚΑΡΚΙΝΟΣ" δρομολογείται στη ζωή μου και πάει καλά. Αν εξαιρέσω τις ώρες που κατα καιρούς περνάω στις εξετάσεις υγείας μου και τις μεγάλες ουλές στο στήθος, κατα τα άλλα ζω μια νορμάλ ζωή. Έφτασα λοιπόν στο εξής περίεργο σημείο, να έχω "λύσει" το θέμα ΚΑΡΚΙΝΟΣ (με μικρά και σχετικά σκαμπανευάσματα βεβαίως...αυτά δεν λείπουν ποτέ) αλλά να με απασχολούν "οι άνθρωποι". Ε, θα το λύσω και αυτό και θα ηρεμήσω :-P

φιλάκια πολλά!

Σας χαρίζω μια πρόωρη άνοιξη σε μπουκέτο Ανεμόνων που μάζεψε η μαμά μου απο την εξπχή και φέραμε στο σπίτι!

χαθηκα λίγο

2011-02-16T22:21:00.002+02:00

γιατι εχω φιλοξενούμενους...

θα επανέλθω!

κάποια φίλη έγραψε σε κομεντ πως δεν μπορεί να χειριστεί τόσο καλά το blog, αν θέλετε, σας έχω πει να μου στέλνετε mail ,

breastblog@yahoo.gr

και αν δείτε πως αργώ να απαντήσω μην απογοητευθείτε, πάντα τα διαβάζω και πάντα απαντώ ;-)

φιλιά, σύντομα νέα και φωτοζζζ!

Ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα και άλλες ιστορίες

2011-02-11T11:47:00.000+02:00

Εδώ είμαστε πάλι…για αλήθειες, πολλές αλήθειες! Από τότε
εξάλλου που βούτηξα στην αρρώστια, είναι σαν να έπεσα μέσα στο καζάνι με τον ορό της αλήθειας…Μα γιατί;;;Μήπως γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να λέμε ψέματα και να κρύβουμε μέσα μας την αλήθεια;;;Από την άλλη, τα ψέματα και η διπλωματία δεν είναι δυο συστατικά που τελικά «ομορφαίνουν» την καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου. Είναι ή δεν είναι και αυτό μια αλήθεια;;;Ο άνθρωπος που δεν έχει διπλωματία, σταδιακά γίνεται κουραστικός, αλλά εγώ από την άλλη βαρέθηκα τις δηθενιές!
Τέλος πάντων…Όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα, για την ακρίβεια άπειρα, είναι η ίδια η ζωή και ίσως και εγώ τα παρα σκέφτομαι πολλές φορές ενώ η συνταγή μιας καθημερινότητας ενός ατόμου στα 30 μάλλον είναι απλή.
Από τότε που γύρισα από τις διακοπές των Χριστουγέννων, στο νησί-καταφύγιό μου, είμαι πολύ προβληματισμένη για διάφορα ζητήματα που μου γεμίζουν το μυαλό, πότε σαν κάτι συγκεκριμένο, πότε σαν σκόρπιες σκέψεις που δεν βγάζουν πουθενά. Που είμαι, που πάω και τι θέλω από τη ζωή ας πούμε, ποιους έχω δίπλα μου και αν έχω κάποιους ανθρώπους ως αναφορά και σταθερά στη ζωή μου, ας ξαναπούμε. Είχα πάντα την αίσθηση (και πριν αρρωστήσω) πως τα πράγματα που πάλεψα κανείς δεν θα μου τα πάρει. Πως οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις, πως θα είναι ειλικρινείς και καλοί μαζί σου για μια ζωή, πως έναν άντρα τον χάνεις, μια καλή φίλη, ποτέ. Ξέχασα σε αυτά τα μόττο μου όμως να υπολογίσω τον παράγοντα «άνθρωπος», πως οι άνθρωποι δεν είναι σουπερ-ήρωες, πως οι άνθρωποι αλλάζουν, πως οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου στα δύσκολα μπορεί να κουραστούν, πως τελικά, έχουν καιρό τώρα ανοίξει τα φτερά για αλλού και εσύ απλά δεν το έβλεπες τόσο διάστημα. Ακόμα δυσκολεύομαι να δω το καλό, πρόσφατο παρελθόν με χαμόγελο του τύπου «τι ωραία που περνούσαμε τότε που κάναμε παρέα και τρέχαμε στις θάλασσες και στα μπαράκια». Δυσκολεύομαι γιατί με πληγώνει που αυτό δεν επαναλαμβάνεται. Κάποιες μέρες το μυαλό μου κολλάει και εκνευρίζομαι που πάλι, για μια ακόμη φορά, ακόμη και για τους φίλους που θεωρούσα δεδομένους, πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή, βαρέθηκα όλες αυτές τις «ενάρξεις». Μα δεν μπορεί ένας άνθρωπος να παγιώσει τον κύκλο του και να νιώθει ασφάλεια μέσα σε αυτόν;;; Θυμώνω με την ζωή που από την μια μου φύλαγε την αρρώστια και από την άλλη κοσμοιστορικές αλλαγές στον κοινωνικό μου περίγυρο. Διπλή κοροϊδία λοιπόν της μοίρας. Βέβαια, σε όλα αυτά, υπάρχει ένα καλό. Είμαστε οι άνθρωποι που γνωρίζουμε. Όλοι όσοι συναναστρεφόμαστε βάζουν ένα λιθαράκι, αφήνουν ένα ψιχουλάκι στο δρόμο μας και εγώ θα έπρεπε να νιώθω τυχερή που το κινητό μου ξανα χτυπάει από φίλους και μάλιστα από καινούριους φίλους! Και χαίρομαι όντως που έκανα ένα νέο κύκλο γνωριμιών και συναναστροφών και η αλήθεια ειναι πως έφεραν μια φρεσκάδα στη ζωή μου όλα αυτά τα πρόσωπα, με τα χαμόγελά τους και τη ζωντάνια τους. Αλλά αμέσως σκέφτομαι πως και αυτούς του χρόνου δεν θα τους έχω…πλάι μου, όσο και αν μου αρέσει η συντροφιά τους, και ούτε θα μπορέσω να επιστρέψω στους παλιούς μου φίλους με τον τρόπο που θα ήθελα. Γενικά, οι φίλοι, όταν δεν είσαι σε σχέση είναι το συναισθηματικό σου στήριγμα. Θα ενδιαφερθούν, θα σε βοηθήσουν, θα πας μια βόλτα, θα μιλήσετε…όποιος λέει το αντίθετο για μένα ψεύδεται, γιατί το επόμενο βήμα κάποιου που μένει ξεκρέμαστος από σχέση, είναι να γυρίσει στους φίλους του για παρηγοριά.
Τέλος πάντων (ξανά), η αρρώστια με έκανε να εξαρτώμαι από κάποια άτομα όχι μόνο για την περίθαλψη και την ψυχολογική μου στήριξη, αλλά και συναισθηματικά, ιδίως στα άτομα που ανοίχτηκα τότε ως προς την περιπέτειά μου. Από εκεί, ξεκινά και μπλέκεται το πράγμα και εντείνεται το μπλέξιμο όταν προσπαθώ έστω και τώρα, έστω και από εδώ να σώσω οτιδήποτε και αν σώζεται. Κάπου εκεί αποκτώ μια ανασφάλεια, κάπου εκεί αναρωτιέμαι για τις διαβαθμίσεις των συναισθημάτων, για την μετατόπιση του ενδιαφέροντος, για το ότι κάποτε (ιδίως την περίοδο της αρρώστιας) ήμουν πρώτη σ τη λίστα και τώρα είμαι κάπου στα αζήτητα. Κάπου εκεί σκέφτομαι τι έχω κάνει εγώ για κάποιους ανθρώπους και τι έχουν κάνει αυτοί για μένα, τι κάνουν όμως τώρα;;; Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που λέγανε πως τους έχω φέρει γούρι στη ζωή. Οι ίδιοι τώρα προσπερνούν γιατί τρέχουν να προλάβουν άλλες προτεραιότητες. Δεν φταίνε εκείνοι για τις υποσχέσεις τις τότε (στη φουρτούνα ήμουν, αν δεν μου χρύσωναν το χάπι…πως αλλιώς;), δεν φταίω όμως ούτε και εγώ που εκ των υστέρων έπεσα σε ένα κενό και δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν είμαι τόσο σημαντική για τους φίλους μου, όσο ήμουν παλιά. Προφανώς έχει να κάνει με την ηλικία, δεν είμαστε πια τα κοριτσάκια των 26, όλες με ένα ποτό στο χέρι και στην ίδια φάση. Νιώθω πως πίσω, στην πόλη μου μάλλον δεν με περιμένει τίποτα. Πήρα μια πρώτη γεύση τα Χριστούγεννα. Με θλίβει το ότι εγώ πάντα περίμενα τους φίλους μου με ανοιχτές αγκάλες. Του επιθυμούσα, τους αφιέρωνα χρόνο, τους έδειχνα πόσο σημαντικοί είναι για μένα. Παιδικό;;; Ναι, πολύ, πάρα πολύ, αλλά από τη φάση που βγήκα, συμπεριφέρομαι σαν μια έφηβη, νιώθω πως τώρα ξανα βγήκα στη ζωή. Και ποιος να το καταλάβει αυτό;;;Χθες σκέφτηκα πως θα ήθελα πολύ να βρω μια κοπέλα της ηλικίας μου και ομοιοπαθούσα για να κάνουμε παρέα και να καταλαβαίνουμε η μια την άλλη. Δεν έχω κάποιον να με ακούσει αυτή την περίοδο και αυτό με πνίγει. Αν δεν είχα το μλογκ δεν ξέρω πως θα τα είχα βγάλει πέρα! Νιώθω πως θέλω κάπου να ακουμπήσω, μα αυτό το κάπου δεν το βρίσκω γιατί όλοι μου ξεγλιστρούν. Θέλω σε κάποιον να μιλήσω και να πω πως αν δεν είχα 2 μεγάλες ουλές και αν δεν μου έλειπαν 2 θηλές τα πράγματα θα ήταν αλλιώς γιατί το ίδιο μου το σώμα, δεν θα μου θύμιζε την περιπέτειά μου. Θέλω να πω, πως όποια μάχη και αν έδωσα και κέρδισα, θα μένει πάντα κάτι, κάτι στον πάτο που θα με πικραίνει μια ζωή, κάτι σαν μια βαθειά πληγή που δύσκολα κάποιος θα την επουλώσει. Αυτό το κάψιμο που αφήνει η φωτιά από την οποία πέρασες και στέφθηκες νικητής, κανείς δεν μπορεί να το νιώσει αν δεν έχει περάσει από την ίδια φωτιά. Μια πίκρα θα μένει πάντα για τις στιγμές που στερήθηκες, για τα χρόνια που έχασες, μια ανασφάλεια του αρρώστου που δεν ξεπερνιέται, ένα μπέρδεμα για το ποιος ήσουν και ποιος είσαι τώρα. Τίποτα δεν είναι απλό εδώ, κάθε μέρα παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό!
Με παρακολουθείτε καιρό και μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μου. Θα έχετε προσέξει πως κάτι μέσα μου προχωρά και προσπερνά τα δύσβατα μονοπάτια στα οποία με έριξε η ζωή και μάλιστα πολλές φορές συμφιλιώνεται με τον καρκίνο. Κάτι μέσα μου όμως σκαλώνει αρκετές φορές σε ένα κλαδί καθώς περπατά σε εκείνα τα μονοπάτια, και δεν κάνει την παραμικρή κίνηση απεγκλωβισμού για να συνεχίσει την πορεία του μέσα στο δάσος προς το ξέφωτο, μονάχα κοιτάζει πίσω και λέει «αυτό θα ήθελα, να γύριζα πίσω σε όσα ονομάζω home». Μήπως είναι η «σχιζοφρένεια» των καρκινοπαθών;;; ποιος ξέρει να μας πει;;;

Εξέλιξη, παρόν και μέλλον και άλλοι «τεχνικοί όροι»

2011-02-06T14:06:00.002+02:00

Σήμερα Κυριακή, εδώ είμαστε και πάλι. Είναι μια πάρα πολύ όμορφη μέρα. Είναι μια μέρα που μυρίζει άνοιξη! Ο νους μου ταξιδεύει ήδη σε παραλίες και στις πιο γαλάζιες θάλασσες. Ε, δε θέλω και πολύ, το νησί έτσι και αλλιώς ξυπνά τέτοιες εικόνες!
Τι θα πει «παρόν», τι θα πει «μέλλον»; Έβλεπα μια ταινία (δεν ήταν κάτι το φοβερό) είχε όμως μια ωραία ατάκα : «Στους ανθρώπους υπάρχουν 2 πλευρές, το καλό και το κακό, υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, και εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε και να αγαπήσουμε και τις 2 πλευρές ενός ανθρώπου». Πρέπει να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε πρώτα αυτές τις 2 πλευρές σε εμάς! Το παρελθόν δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, αλλά τι σημασία έχει να εναντιωνόμαστε απέναντι σε ένα κάπως κακό παρελθόν; Αφου τελικά ότι έγινε έγινε και δεν αλλαζει. Τι σημασία έχει να κολλάμε εκεί. Αν το κάνουμε, κανείς δεν χάνει πέρα από εμάς τους ίδιους. Πρέπει να σκήψουμε στο δύσκολο παρελθόν μας με αγάπη, όπως θα κάναμε για κάποιον άλλον. Όχι με μιζέρια και πόνο αλλά με φροντίδα. Πρέπει να αποδεχτούμε το παρελθόν. Κάποτε, στη δίνη των θεραπειών, είχα πει πως ένιωθα πως όλα μου τα βήματα, ότι είχα δει και είχα κάνει ως τα 27 μου χρόνια ήταν για να με φέρει ως εδώ, ως το κατώφλι της αρρώστιας. Σαν να ήταν μια αποστολή που δεν μπορούσα να την αποφύγω. Τώρα όμως, στο παρόν, έχω αποστρατευτεί. Σαν να πήρα σύνταξη μετά από εκείνη την άσχημη αποστολή. Τι μου έμεινε;;; σίγουρα πολύ ταλαιπωρία, σίγουρα μια περίεργη ψυχολογία αλλά δίχως αμφιβολία, και μια εμπειρία ζωής. Έζησα σε μικρή ηλικία τόσα, όσα οι άλλοι δεν θα ζήσουν ποτε, και ας φτάσουν τα 100. δεν υπονοώ πως η αρρώστια ήταν το «σχολείο» μου, ήταν όμως μια «σπουδή» στη ζωή, στους ανθρώπους, στους χαρακτήρες τους, στις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους. Αν σε όλα υπάρχουν 2 όψεις, τότε, ναι, δέχομαι πως η μια, η κάπως «καλή» όψη του συγκεκριμένου νομίσματος, είναι η δύναμή μου! Είναι η ζωή που φύσιξε μέσα μου, είναι ότι πια, μετά από όλα αυτά, είμαι εδώ και τα βρίσκω (σταδιακά) με τον εαυτό μου. Κέρδισα τη μάχη, όχι μόνο με τον καρκίνο (καμιά φορά αυτό είναι και τύχη, απλά σαν περιστατικό πας καλά…) θεωρώ πιο σημαντική, τη μάχη που κέρδισα με τον εαυτό μου. Χαθήκαμε, αποξενωθήκαμε, όμως δεθήκαμε ξανά. Τώρα πια, δεν αποφεύγω να μένω μόνη, γιατί απλά, όταν μένω μόνη, έχω ωραίους μονολόγους με το μέσα μου. Τρέχω δίπλα στη θάλασσα για 3 χιλιόμετρα χωρίς σταματημό, ακούω τη μουσική που μου αρέσει και χαζεύω το γαλάζιο του ουρανού με μια αισιοδοξία. Πλημμυρίζω από χαρά, χωρίς να μου συμβαίνει κάτι κοσμοϊστορικό, απλά και μόνο λοιπόν, επειδή είμαι καλά, πατάω στα πόδια μου και χαίρομαι τη στιγμή. Έμαθα να καλομαθαίνω εγώ η ίδια τον εαυτό μου. Δεν είμαι πια το κοριτσάκι που φοβότανε! Και πιστέψτε με, είναι πολύ σημαντικό να ξεπερνάς τους φόβους σου, αλλιώς, μένεις για πάντα τη σκιά! Ναι, δε λέω, έχω πολλά που με κουράζουν, κυρίως από τους ανθρώπους τριγύρω αλλά εχω μάθει να τα προσπερνώ. Ναι, δεν το αρνούμαι, έχω σκαμπανεβάσματα, αλλα και αυτά τα προσπερνώ, ιδίως όταν ξημερώνει μια τόσο όμορφη μέρα όπως η σημερινή. Δεν αφήνω κανένα συναίσθημα να επιρρεάζει για μεγάλο διάστημα αυτή μου την παραμονή εδώ. Ήταν ότι καλύτερο το να βρεθώ σε έναν ξένο τόπο, τόσο μακρυά από το σπίτι μου, το είχα ανάγκη. Και πιστέψτε με, τρια χρόνια πριν, τότε στο κρεββάτι της χμθ δεν μπορούσα να γράψω κανένα σενάριο για το τρία χρόνια μετά. Η ζωή τελικά με αποζημίωσε όταν με είδε να κόβω ταχύτητα, να περιορίζω τη φαντασία μου και να κάνω υπομονή για να δω το μέλλον τι θα φέρει. Ίσως είναι οι δυνάμεις του σύμπαντος όπου θα σε φροντίσουν όταν εσύ θα το αφήσεις στο χέρι τους. Ίσως είναι η θεά τύχη…ίσως…ίσως…ποιος ξέρει;;; αλλά γιατί να σπάμε το κεφάλι μας για να βούμε μια απάντηση σε όλα τα ίσως;;;Ας απολαύσουμε τη στιγμή, ας αφήσουμε το σπίτι και ας τρέξουμε να βρούμε τις ακτίνες του ήλιου. Ο ήλιος βγαίνει πιο συχνά από το ουράνιο τόξο, όμως εμείς, εκεί, περνάμε το υπόλοιπο της ζωής μας, ψάχνοντας την άκρη και τον θησαυρό μιας ψευδαίσθησης που στην ουσία δημιουργεί ο ίδιος ο ήλιος. Δείτε τον ήλιο, είναι πάντα εκεί κάθε μέρα, γι αυτό δεν σηκώνουμε σχεδόν ποτέ το κεφάλι…εκτιμήστε τον, δείτε τον με άλλα μάτια!

((ένα απο τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα που αποθανάτισα πριν χρόνια, ενός αξέχαστου καλοκαιριού που θα παντρεύει πάντα το χθες με το σήμερα!))

ένας καρκινοπαθής...δε βρίσκει

2011-02-02T16:14:00.002+02:00

μια στιγμή ησυχίας....

Καλό ΜΗΝΑ! Με βαριά Βαριά ατμόσφαιρα!
Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω τη μετά τις γιορτές περίοδο…είμαι «κάπως». Πρέπει να το φιλοσοφήσω καλύτερα το όλο θέμα, να σκεφτώ πως είμαι καλά και να βλέπω ως εκεί και τίποτα παρα πάνω. Αλλά ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;
Σκέφτομαι τώρα τελευταία πως δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από όλα αυτά. Από την αγονία, από την αίσθηση που έχουμε κάθε που θα ακούμε τη λέξη ΚΑΡΚΙΝΟΣ κάπου σε κάποια παρέα, στη δουλειά….
πρόσφατα παρατήρησα για μια ακόμη φορά τον κυνισμό με τον οποίο οι συνάδελφοί μου αναφέρονται στον καρκίνο. Το ξέρετε το στυλάκι, σαν κάτι μακριά από αυτούς και δε βαριέσαι. Σήμερα αυτό με νευρίασε στη δουλειά και μου έβαλε και έναν κόμπο στο στομάχι.
Γενικότερα, πέρασαν 3 χρόνια…είναι αρκετά σε συνδυασμό με ένα νέο περιβάλλον για να τραβήξεις ένα «Χ»;;;μπορεί και «Ναι», μπορεί και «Όχι», δεν έχω απάντηση σε αυτό. Τοποθετείται κάπου μέσα μας η όλη ιστορία και από πάνω της όλες οι καλές στιγμές; Ποιος ξέρει;
Ένας καρκινοπαθής κατάλαβα εδώ και πολύ καιρό πως θα δυσκολευτεί να νιώσει την ηρεμία που ένιωθε κάποτε. Ένας καρκινοπαθής πρέπει να παλέψει πρώτα με τον εαυτό του και μετά με όλους τους άλλους. Τα στοιχήματα τα βάζουμε πρώτα με τον εαυτό μας εδώ, φίλοι μου, και μετά με τους άλλους. Όλα είναι στο πρόγραμμα, να το θυμάστε. Θυμός, εκρήξεις, μισος-αγάπη για εμάς τους ίδιους πρώτα. Γιατί;;;
σε μια σύντομη ζωή, δεν αξίζει να φθειρόμαστε και να κάνουμε κακό στον εαυτό μας. Έλα όμως που την ώρα που το κάνουμε, δεν το καταλαβαίνουμε….είναι σαν μέσα μας για λίγο, να μπαίνει ένας άλλος άνθρωπος, να μας κυριεύει και να ξεχνάμε τον παλιό μας εαυτό…κάπως έτσι…ή ακριβώς έτσι.
Παιχνίδια μυαλού, παιχνίδια αντοχής, προδοσίας, εμπιστοσύνης, μοναξιάς και παρέας. Αδιέξοδα, λύσεις και προβλήματα, προβλήματα και λύσεις. Όλα πορεύονται ταίρι-ταίρι….

Κυριακή πρωί...

2011-01-30T12:23:00.004+02:00

συντροφιά με έναν καφέ, γράφω στο PC

αγόρασα μια κούπα στον εαυτό μου που γράφει

"You are super" όταν την είδα την αγόρασα αφθόρμητα, είναι ωραία να καλομαθαίνουμε τον εαυτό μας! Κάθε που την βλέπω στο ντουλάπι χαμογελώ! Θα βγω για φαγητό σε λίγο...έχει ήλιο σήμερα...είναι όμορφα εκεί έξω! ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

και εκεί που λες πως...

2011-01-25T20:46:00.004+02:00

τα πράγματα έχουν μπει σε μια σειρά, απο ότι φαίνεται, πάντα κάτι μένει να μας απασχολεί....

Αυτό το "κάτι" δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, μα ακόμη και αν προσπαθήσεις ξανά, πάλι δεν θα πετύχεις να το δεις....τελικά τι είναι αυτό το "κάτι" που όλους μας τυραννά κατα καιρούς;;; Μα αν το ξέραμε, δεν θα μας τυραννούσε χρόνια τώρα....

κάτι με πιάνει πλέον...
ΦΤΑΙΩ, γιατί ψάχνω απαντήσεις για όλα, για το πριν, το τώρα και το μετά. ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, και αυτό δεν κάνει Προσπαθώ να τοποθετηθώ σε σχέση με την αρρώστια, με τους ανθρώπους και τα πάντα γύρω μου. ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ;;; Δεν ξέρω, μπορεί ναι, μπορεί όχι. Μπορεί αυτό που κάνω να είναι το μεγαλύτερο λάθος για τον εαυτό μου και η χειρότερη φθορά μου...Δεν κοιμάμαι πια όπως παλιά, έχουν μπει στο μυαλό μου διάφορα πράγματα σε συνδιασμό με μια κυκλοθυμία και τάσεις απομόνωσης. Θα μου πεις, το ένα φέρνει το άλλο....αν δεν είσαι καλά με το μέσα σου, που καιρός για καλαμπούρι με τις παρέες....

ευτυχώς που η μέρα μου δεν έχει το ίδιο mood συνέχεια....

σήμερα ας πούμε, όπως έτρεχα στο λιμάνι, είδα το ουράνιο τόξο! Λαμπερό και τεράστιο, στεφάνωνε το λιμάνι, ξεκινούσε απο τη μια άκρη και τελείωνε στην άλλη, το πήρα μαζί μου για να σας το χαρίσω! Μπροστά σε αυτό το θέαμα αισθάνθηκα πέρα για πέρα τυχερή που βρίσκομαι σε αυτόν τον τόπο. Νιώθω πως στην όποια ζωή μου απομένει, στο ότι και αν γίνει απο δω και πέρα, θα είχα ένα μεγάλο κενό μέσα μου αν δεν ερχόμουν εδώ. Σε αυτό το νησί, πλούτισα και ενίσχυσα το ταξίδι της ζωής μου με πολλά, πολλά χρώματα, με ήχους, γνώριμες πια φωνές και καινούρια χαμόγελα!

Σήμερα ήταν

2011-01-23T21:29:00.005+02:00

μια "άλλη" μέρα!

αν και είναι Ιανουάριος, αν και είχε βροχή, ήταν μια μέρα ανοιξιάτικη!

Η άνοιξη φώλιασε στην ψυχή και δε λέει να φύγει!

Φάγαμε, ήπιαμε και χορέψαμε! Γλέντι κανονικό, με ζωντανή μουσική!
Μια φίλη που γνωρίζει την περιπέτειά μου, και τον αγώνα που έδωσα ως εδώ μου είπε "είσαι ένας άγγελος! Σε καμάρωνα που χόρευες σήμερα με το χαμόγελο στα χείλη, που ξεσήκωνες τον κόσμο, ήταν τέλεια".
Δεν έχω κάτι να προσθέσω!
Σε ευχαριστώ "Κ"μου, καινούρια φίλη! Σας ευχαριστώ όλους για την πανέμορφη Κυριακή, μου φορέσατε φτερά, και ας μην το ξέρετε οι περισσότεροι απο εσάς!

Χθες είχε πανσέληνο

2011-01-20T22:15:00.002+02:00

και εγώ προσπάθησα να απαθανατήσω, όχι το φεγγάρι, αλλά το μοναδικό του φως, πάνω στο μπαλκόνι μου....η απλώστρα που βλέπετε είναι απλώς η σκιά της!

Πανσέληνος, new full-moon!

2011-01-15T21:29:00.005+02:00

Η ψυχολογία μου κάνει κύκλους....

Φέτος τα Χριστούγεννα ίσως έγιναν πολλά περισσότερα απο όσα κατάλαβα, και το συνειδητοποίησα όταν έφυγα απο την πόλη μου. Όταν αφήνεις έναν τόπο, άθελά σου ανατρέχεις σε πρόσφατες αναμνήσεις απο τον τόπο που άφησες πίσω. Εκεί κάπου, είναι πολύ πιθανό να ανακαλύψεις πως δεν έκανες κάποια πράγματα που θα ήθελες να κάνεις, εκεί κάπου μπορεί να μετρήσεις και κάποιες απουσίες.
Ίσως οι φετινές γιορτές να ήταν οι πιο διαφορετικές της τελευταίας τριετίας . Μου προέκυψαν ανάμεικτα συναισθήματα λόγω των αλλαγών...αλλά τίποτα απο όλα όσα σας γράφω δεν είναι συγκεκριμένο και έτσι δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς περι τίνος πρόκειται. Δεν μπορώ να πω π.χ "μου στοίχισε αυτό, μου κόστισε το άλλο". Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να προσπαθήσω για ένα μέλλον λιγότερο συναισθηματικό και το προσπαθώ! Πρέπει να μου γίνει βίωμα να δέχομαι τις όποιες αλλαγές αλλά θες ο συναισθηματισμός, θες η "αδυναμία" της αρρώστιας και τα σπασμένα μου νεύρα, ε ναι, είναι πολλά που θέλω να γίνονται my own way. Αλλά η ζωή δεν είναι αυτό που θες, η ζωή είναι αυτό που έχεις.
Φέτος είπα τουλάχιστον να αρχίσω με το να μην περιμένω πολλά απο τους γύρω μου, και αυτό για να μην απογοητεύομαι, γιατί σταδιακά, αυτό το "σχήμα" > προσμονή-αποτέλεσμα-απογοήτευση με φθείρει εδώ και τρια χρόνια. Και τρια χρόνια είναι πολλά, και να θες δεν αντέχεις άλλο τη φθορά, φτάνει σε σημείο να γίνεται μαζοχισμός! Κανείς, όσο και αν θέλει, όσο και αν προσπαθεί, δεν θα μπει ποτέ στη θέση μας. Ξέρετε γιατί;;; Γιατί όποιος δε νόσησε, δεν θα σκεφτεί ποτέ π.χ πηγαίνοντας στη δουλειά του, πως στην προτελευταία θεραπεία την είχε "γονατίσει" η κάσκα, έκλαψε αλλά έσφυξε δόντι, γιατί πολύ απλά, δεν θα έχει τέτοια βιώματα! δε φταίει κανείς...ούτε αυτός που αρρώστησε, ούτε αυτός που δεν ξέρει. Ο τελευταίος και να του το πεις, θα το ξεχάσει. Εμείς ξεχνάμε αλλά πάντα κάτι θα υπάρχει να μας το θυμίζει.
Σήμερα σκέφτηκα πως είμαι σαν ένας άνθρωπος που ξαφνικά, μέσα σε ένα βράδυ του κάηκε το σπίτι. Δεν πέθανα, αλλά έπαθα μεγάλη ζημιά. Ότι όριζα ως δικό μου και δεδομένο, το έχασα, το πήρε μαζί της η φωτιά και εγώ έμεινα να κοιτάζω τις στάχτες. Μέσα σε χρώμα γκρί, κατάλαβα πως έχασα πολλά κομμάτια του εαυτού μου και έπρεπε να καταβάλω μεγάλη δύναμη και να βρω το κουράγιο να συνεχίσω τη ζωή μου σε ένα άλλο σπίτι/σώμα ή μάλλον, να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή απο το μηδέν, στο καινούριο μου αυτό σώμα. Δεν άλλαξα στον πυρίνα μου, η σοκαριστική όμως αυτή εμπειρία, με επηρέασε σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Και ο καρκίνος, όπως κάθετι που μας "καίει" θέλει δουλειά, θέλει να τελειώσεις με το σωματικό και να φροντίσεις το ψυχολογικό, θέλει γερά νεύρα να δεις το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-άδειο, να εκτιμήσεις τα καλά και όχι να ψάχνεις για τα καλύτερα...αυτά δεν έχουν τελειωμό, έτσι και αλλιώς!

Κλείνω το αποψινό ποστ αισιόδοξα. Να ξέρετε ότι όσες είναι οι φορές που "πέφτω" άλλες τόσες είναι και εκείνες που σηκώνομαι!
Ξέρετε τι είναι αισιοδοξία στη ζωή;;;Σήμερα είχε έναν ήλιο λαμπρό και εγώ αισθάνθηκα τυχερή που δεν μου δεσμεύει καμία "πεταλούδα" το χέρι, που μπορώ, όχι μόνο να πάρω τα πόδια μου, αλλά μπορώ και να τρέξω. Και αυτό έκανα, άφησα τον ήλιο να με ζεσταίνει, και βγήκα να τρέξω δίπλα στη θάλασσα. Κοίταξα τα σπιτάκια της "χώρας" με μια ματιά γεμάτη αγάπη για τούτο τον τόπο που έγινε το καταφύγιό μου, μετά απο μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Χάζεψα τα κύματα που σκάγανε με δύναμη στα βράχια και ταξίδεψα στο βαθυ μπλε της θάλασσας, πέρα, μακρυά, σε ένα μέλλον δίχως σκοτούρες και προβλήματα. Πήρα βαθιά ανάσα και ένιωσα πως το ιώδιο της θάλασσας γέμισε κάθε κύτταρό μου με ΖΩΗ.

Εβδομάδα περισυλλογής....

2011-01-12T21:17:00.003+02:00

Πρώτη εβδομάδα στη δουλειά και στο εργένικό μου σπίτι...

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ:

Καμία διάθεση για δουλειές και τακτοποίηση του σπιτιού! Γενικά καμία διάθεση γενικώς :-Ρ

Διαταραχή βραδινού ύπνου

Αποτυχημένες προσπάθεις για μεσημεριανό ύπνο

Αγχος δίχως συγκεκριμένο λόγο ή μήπως υπάρχει λόγος;

πρώτο 2011 post...!

2011-01-09T20:58:00.003+02:00

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

είναι μέρες που ήθελα να γράψω αλλά οι γιορτές πλανεύουν.....

με συν και πλην, με τη μελαγχολία ώρες ώρες των Χριστουγέννων, πέρασαν και αυτές οι διακοπές. Πήγα σπίτι μου και γύρισα (κιόλας) στο νησί, σήμερα για δουλειά.

Τις μέρες απουσίας μου απο εδώ τις γέμισα με ένα πάρτυ γενεθλίων στην γεννέτειρά μου με κάπου 10 φίλες, με κομμωτήριο και new look, με ένα σπινθηρογράφημα στην Αθήνα, μια εξέταση απο τον χειρούργο μου που ολοκλήρωσε τον ετήσιο-μεγάλο επανέλεγχο, μια εκδρομή στη Βόρεια Ελλάδα, φωτογραφίες στο χιόνι σε ένα κουκλίστικο χωριό στη Φλώρινα, νυχτερινή διασκέδαση και αμέτρητους μεσημεριανούς καφέδες.

Πίσω για δουλειά, η εβδομάδα αυτή θα είναι σίγουρα προσαρμογής....

Φέτος, το 2011, τρία χρόνια μετά, αλλά πάντα με τον απόηχο εκείνης της θλιβερής περιπέτειας, όταν έγραψα απόψε στην ίδια παράγραφο και για την εξέταση και για το πως πέρασα τις γιορτές, ήταν πραγματικά δίχως καμία φόρτιση, έτσι είναι, μαθαίνεις να ζεις με ΑΥΤΟ!

Εύχομαι σε όλους μια όμορφη χρονιά!
Να μην σας τρομάζει ο χρόνος που φεύγει μα ούτε και εκείνος που έρχεται! Οι αριθμοί είναι τυπικοί, κάντε τους σύμμαχο και όχι εχθρό, δείτε το 2011 σαν πρόκληση, ένας νέος αριθμός, μια καινούρια χρονιά, μια καινούρια ματιά στη ζωή, ένα νέο ξεκίνημα!
Εύχομαι σε όλους όσους περνούν άσχημα αυτή την περίοδο λόγω του καρκίνου να βγούν σύντομα στην επιφάνεια αυτής της σκοτεινής θάλασσας και να αναπνεύσουν βαθειά, όπως τότε, στην πρώτη τους ανάσα! Τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή, ιδίως όταν επιβαρύνεσαι με το βάρος ενός καρκίνου, αλλά....αλλά....οφείλουμε, πρώτα απο όλα στον ίδιο μας τον εαυτό, και έπειτα σε όλους όσους μας αγαπάνε, σε εκείνους που μας θεωρούν σημαντικούς άλλους να προσπαθήσουμε, και η προσπάθεια είναι το πρώτο βήμα.

Άπειρα Χρόνια Υγείας προς όλουςςςςςςςςς!
φιλιά!

Τελευταίο 2010 post ;-)

2010-12-31T20:46:00.005+02:00

Γειά σας φίλοι μου!

για όλους εσάς που θα διαβάσετε απόψε, σκέφτηκα πριν βγω για τον πρωτοχρονιάτικο εορτασμό να γράψω 2 κουβέντες! Ξέρω μεταξύ μας, πως αρκετοί απο εσάς θα μείνετε μέσα, πως αρκετοί απο εσάς θα ανοίξετε τον υπολογιστή για λίγη συντροφιά. Θα θελα λοιπόν να σας κρατήσω και εγώ το χέρι για λίγο απόψε (παρόλο που όταν θα διαβάζετε δεν θα είμαι εδώ...αλλά έξω).
Δεν έχω κανένα καημό για την φετινή Πρωτοχρονιά, όμως τελευταία έχω ένα μόττο "καλύτερα έξω, παρά στο σπίτι".

2010...........................................

φεύγει, έφυγε....!

Ο Ιανουάριος του 2010 με βρήκε στο χειρουργείο και το αποτέλεσμα ήταν ένα καινούριο στήθος, με τη βοήθεια των σιλικόνων. Πέμπτη χειρουργήθηκα, και την Δευτέρα ήμουν ήδη στη δουλειά! Ράμματα και προσοχή για αρχή αλλά σε μια βδομάδα κιόλας οδηγούσα! Αναρρώνω καλά τελικά, αυτό κατάλαβα την τελευταία τριετία της ζωής μου! Δεν θα έλεγα πως έιμαι καλός ασθενής (ας κάνω και μια αυτοκριτική πριν βγει το 2010) κάνω ότι θέλω, και το ποδηλατάκι μου (αν και φρεσκοχειρουργημένη) και τις βόλτες μου, και τα ποτάκια μου....Γενικά δεν θέλω να περιορίζομαι με τίποτα....αλλά δεν σας συνιστώ να κάνετε το παράδειγμά μου μίμηση :-Ρ Ο κάθε ασθενής είναι ξεχωριστός!
Απόψε κλείνω το 2010 CANCER FREE όπως λέω και έχουν πλέον περάσει 3 χρόνια απο το χειρουργείο μου! Απόψε κλείνω το 2010 διορισμένη, με μια μόνιμη δουλειά! Απόψε κλείνω το 2010 ξέρωντας πως έχω ένα σπιτάκι σε ένα νησί και φίλους εκεί που μου γεμίζουν τη ζωή με χαμόγελα. Απόψε κλείνω το 2010 ξέροντας πως έχω πια μια καινούρια ζωή. Βλέπω το 2011 γνωρίζοντας πως η ζωή μου στέρησε πολλά, αλλά δεν παραιτήθηκα ποτέ! Σμιλεύτηκα περνώντας απο μια τόσο απάνθρωπη διαδικασία, όπως είναι οι χμθ και ίσως θα έπρεπε να αναγνωρίζω πλεον πως βγήκα τελικά δυνατή και πως κέρδισα τη ζωή! Πολλές φορές, όταν βγαίνω στο δρόμο, με τα mp3 στα αφτιά και τον αέρα να μου χαιδεύει τα μαλλιά, νιώθω περπατώντας και πατώντας (κυριολεκτικά) στα πόδια μου, τη χαρά και την αισιοδοξία του νικητή!

Απόψε, θέλω να σας πω, πως....παρόλο που η ζωή είναι σκληρή και μπορεί πολλές φορές να μας φέρει τεράστιες ανατροπές...να μας ρήξει στα τάρταρα, και απο "βασιλιάδες" να γίνουμε "ζητιάνοι" να ξέρετε πως η "ποιότητα" και η "φινέτσα" ενός πρώην "βασιλιά" δεν χάνεται,ποτέ, είναι εκεί, τα "ρούχα" (σώμα;) απλώς αλλάζουν, η καρδιά όμως, το μυαλό και η ψυχή παραμένουν...και ο δρόμος για την "επάνοδο" αν και δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα...υπάρχει. Αυτό που μένει να κάνουμε, είναι να πιστέψουμε σε εμάς και τα όνειρά μας, να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, να επιστρατεύσουμε ακόμη και το μικρό μας δαχτυλάκι και να σηκωθούμε. Η ζωή μας το χρωστάει!

Καλή χρονιά φίλοι μου! Καμία αλλαγή δεν είναι εύκολη, καμία πρόοδος δεν έρχεται "θεόσταλτη" αλλά μπορούμε! Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να έχουμε την υγειά μας ;-)

Σας φιλώωωωωωωωω!

Μια μέρα μετά τα γενέθλια...

2010-12-19T20:35:00.001+02:00

Μια φορά και έναν καιρό (πέρσι τον Σεπτέμβρη) είχα γράψει το παρακάτω ποστ

http://mastektomi.blogspot.com/2009/09/rewind.html

ένιωθα ένα άδειο πουκάλι, στο παντού και στο πουθενά!

Φέτος, καθώς άφηνα το νησί για να ανταμώσω τους δικούς μου στη στεριά για τις Χριστουγεννιάτικές μου διακοπές, και με 2 μπουκάλια κρασί στη βαλίτσα, κοίταξα απο ψηλά το νησί και σκέφτηκα: Ε, λοιπόν, εγώ αυτό το μπουκάλι, εκείνο το άδειο, το περσινό, το άοσμο, και άχρωμο, κατάφερα και το γέμισα. Δεν είμαι πια άδειο μπουκάλι...συμβολικά κουβάλησα τα μπουκάλια στις αποσκευές μου! Είμαι εδώ, είμαι καλά και κουβαλώ μέσα μου χίλιες-δυο αναμνήσεις, μιας καινούριας ζωής, άλλες τόσες και παραπάνω κιόλας εικόνες, πολλά καινούρια πρόσωπα και αμέτρητα χαμόγελα!!!!

Υ.Γ : τα "30" ούτε που με πείραξαν! Όσα περνάνε τα χρόνια, πρέπει να χαμογελάμε στον χρόνο, γιατί φίλοι μου...εμείς κερδίζουμε. ΟΤΙ ΖΟΥΜΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ!

TA 30!!!!!!!

2010-12-18T20:08:00.003+02:00

Σήμερα φίλοι μου, έγινα 30!

τα κατάφερααααααααααααααα απο τα 27 ως τα 30 πιάστηκα με τον καρκίνο και κέρδισα!

καλά να είμαστε! Φέτος θα βγω και θα το γλεντίσω με μεγάλη παρέα! ΑΞΙΖΕΙ! Θέλω να διώξω όλα τα παλιά απο τη μέση....θέλω να κοιτάξω μπροστά!!!!

Υ.Γ στη φωτο, μπορείτε να δείτε, κομμάτι του νέου μου στήθους, καινούριο στήθος, καινούρια ζωή....γιατί όχι;;;

Σαν σήμερα πριν 3 χρόνια

2010-12-16T10:21:00.002+02:00

είδε το φως του ιντερνετικού κόσμου αυτό το blog! 16.12.2007 "βρέθηκα" με το Sweet December μου και αντάμωσα την ίδια στιγμή, μια νέα πραγματικότητα, αυτή του καρκινοπαθή!

CA Μαστού ή όπως αλλιώς το ξέρετε, το ακούσατε ή θέλετε να το λέτε(πολλοί αποφεύγουν ακόμη και το όνομα...)! Με 3 διηθημένους λεμφαδένες....

Ο Καρκίνος όποτε και να μπει στη ζωή ενός ανθρώπου, είτε για τον ίδιο, είτε για τους οικείους του, κανείς μα κανείς, δεν είναι έτοιμος να τον αντιμετωπίσει! Κανείς δεν ξέρει πως να φερθεί στον εχθρό, κανείς δεν ξέρει πως έγινε και του χτύπησε το "κακό" την πόρτα. Απέναντι σε αυτόν τον ύπουλο εχθρό είμαστε όλοι ίσοι, πλούσιοι και φτωχοί. Ριχνόμαστε στη μάχη γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πονάμε, παλεύουμε, πέφτουμε, σηκωνόμαστε, και όλα αυτά συνεχίζουν και αφού τελειώσουν οι θεραπείεςςςςςςςς! Θα το φωνάζω μέχρι να το μάθουμε όλοι...Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ σου αφήνει ένα after shock, και κακά τα ψέματα, περνάνε μήνες και ίσως χρόνια μετά τις χμθ για να έρθεις στα ζύγια σου ψυχολογικά! Αυτό πρέπει να το ξέρουν όλοι όσοι αγαπούν τους καρκινοπαθείς τους! Υπομονή και άφεση! ΚΑΝΕΙΣ, και ας ήταν δίπλα στον άνθρωπό του όταν έπεφτε το φάρμακο της χμθ, δεν θα μάθει πως είναι να κάθεσαι ο ίδιος σε αυτή την καρέκλα και εκείνο το κρεββάτι! ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μάθει πως είναι να χάνεις ένα μαστό στα 27 σου, ΚΑΝΕΙΣ και ας σας χωρίζει απόσταση αναπνοής δεν θα μάθει πως ακριβώς είναι να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου απο τις χμθ και να σηκωθείς το πρωί!

Και επειδή ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να μπει στο πετσί του ρόλου, αν δεν το έχει ζήσει ο ίδιος για τον εαυτό του, γι αυτό δημιούργησα αυτό το blog! Για να δει αυτός που το έζησε ή το ζει, πως δεν είναι μόνος / η, πως σε κάποια γωνιά αυτής της χώρας υπάρχω και εγώ. Εγώ και τόσοι άλλοι που ενωθήκαμε εδώ, ζωντανοί και με φωνή, για να χαρούμε την νίκη μας απέναντι σε αυτή την αρρώστια που βασανίζει τόσο κόσμο! Το Sweet December, πιστέψτε με, είναι το μόνο θετικό πράγμα που βγήκε απο όλη αυτή την περιπέτεια. Είναι μια φωνή θαρραλέα στον "αέρα" του διαδικτύου που σταδιακά (θα το διαπιστώσετε) αφήνει (ή κάνει αξιόλογες προσπάθειες) να αφήσει πίσω της τα κακώς κείμενα της ζωής της....όλα όμως θέλουν τον χρόνο τους!

December λοιπόν! Μοναδική στιγμή κάθε χρόνου για μένα αυτός ο μήνας, που ήταν και γραφτό να δώσει και το όνομά του σε αυτή τη διεύθυνση! Δεκέμβρη γεννήθηκα, Δεκέμβρη χειρουργήθηκα, Δεκέμβρη και η πρώτη μου χμθ, την μέρα κιόλας των γενεθλίων μου! Η μοίρα μου, μου έπαιξε περίεργο παιχνίδι αλλά και εγώ δεν πήγα πίσω...Της χαμογέλασα ειρωνικά και έκανα την "αδυναμία" μου ΔΥΝΑΜΗ, ΛΟΓΟ, ΦΩΝΗ και BLOG. Δεν παρέλειψα να το βαφτίσω "Γλυκό Δεκέμβρη" γιατί έτσι ήθελα αλλά και έτσι έπρεπε...για να εξευμενίσω την αναποδιά της ζωής!

Σας φιλώ! Μην πάψετε ποτέ να κάνετε όνειρα και μη χάσετε ποτέ το αίσθημα της ελπίδας! ΟΝΕΙΡΑ και ΕΛΠΙΔΕΣ για ενα μέλλον cancer free είναι το πιο δυνατό μας όπλο απέναντι σε κάθε σενάριο της ζωής μας!

Αποφάσισα...

2010-12-04T22:29:00.001+02:00

να κάνω τη σημερινή μέρα, την πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου!

Σάββατο 4 Δεκέμβρη λοιπόν του 2010!

το "μαύρο" διάστημα της αρρώστιας όλο και θάβεται στο παρελθόν, το παίρνουν μαζί τους οι καινούριες μέρες, το πιέζουν στον "πάγκο" οι καινούριες αναμνήσεις!

Απο δω και πέρα, να θυμάμαι:

πάντα να κοιτάω μπροστά,
να εκτιμω το παρελθόν αλλά να μην το βάζω ποτέ "τροχοπέδι" για το παρόν
να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά κάθε μέρας

να μην ξεχνώ
πως υπήρξα χειρότερα, άρα απο δω και πέρα είμαι σίγουρα καλύτερα ότι και αν κάνω
η ζωή είναι (με τα συν και πλην) της, ωραία!
να καλοσωρίζω ανθρώπους στη ζωή μου, δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα απο ένα δίκτυο φίλων

Θα προσπαθήσω για πολλά, τόσα που δεν χωράνε σε ένα ποστ! Θέλω να κοιτάξω μπροστά, το χρωστώ στον εαυτό μου, τόσα πέρασα!

Να ξέρετε, η καλύτερη σχέση που πρέπει όλοι μας να έχουμε, είναι αυτή με τον εαυτό μας! Μην ξεχνάτε να αγαπάτε πρώτα το μέσα σας...με την αγάπη που έχετε για τον εαυτό σας θα μπορέσετε έπειτα να αγκαλιάσετε πλήθος κόσμου!

εγώ απόψε θα πάω στα μπουζούκια, έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις που μόλις μοιράστηκα μαζί σας, κατα νου! Θέλω πραγματικά η αυγή να φέρει μια καινούρια αρχή!

Καλή μου τύχη λοιπόν!

και έφτασε η μέρα

2010-12-03T21:34:00.002+02:00

Πέρασαν 3 χρόνια απο εκείνο τον κρύο Δεκέμβρη του 2007, ήταν 3 του μήνα και είχα βγει απο το χειρουργείο έχοντας κάνει την μαστεκτομή!

Σήμερα έχει πολύ γλυκό καιρό. Σηκώθηκα στις 7.00 το πρωί για να πάω στη δουλειά, άνοιξα το παντζούρι και είδα πως ο ήλιος πίσω απο το βουνό είχε βάψει ένα πορτοκαλο-ροζ χρώμα τον ουρανό...Μια καινούρια μέρα σκέφτηκα...είμαι καλά και πρέπει να πάω στη δουλειά!

Σήμερα, παρόλο που θυμήθηκα αρκετές φορές εκείνη την σαν σήμερα Δευτέρα, σκέφτηκα επίσης πως φέτος σαν να σιάχνει το πράγμα! Φέτος είναι Παρασκευή, δεν έχει κρύο και ο ήλιος λάμπει! Σήμερα σκέφτηκα πως πρέπει να δω τη θετική πλευρά του πράγματος, πως έχω την υγεία μου...και αυτό μετράει. Πρέπει να προχωρήσω τη ζωή μου...αλλά φυσικά και δεν γίνεται απο την μια μέρα στην άλλη. Σε όλη αυτή την περιπέτεια πρέπει να έχεις υπομονή...και κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περιμένεις, θα χαράξει!

Έκοψα ένα λουλουδάκι! Σήμερα γιορτάζω, είπα στον εαυτό μου πως τον Δεκέμβρη έχω 2 γενέθλια! Το λουλουδάκι μαζί με το βαρκάκι μου, θα είναι απόψε ότι πιο αισιόδοξο έχω ανεβασει εδώ. Φεύγω, πάω να πιώ ένα ποτάκι τώρα!